Groep Markuszower verraders? Tegenstem redt AOW-verhoging

De motie leek kansrijk. De uitslag was nipt: 70 stemmen vóór, 73 tegen. Daarmee sneuvelde het voorstel. En toen begon het. Vrijwel direct verscheen er een furieuze post op X van een account onder de naam Lou Lewinsky, waarvan velen vermoeden dat het gelieerd is aan Geert Wilders. De boodschap was helder en messcherp: de motie was verworpen omdat de Groep Markuszower en de SGP tegen stemden. Met andere woorden: zij zouden de AOW-verhoging hebben “gered”. Bam. De aanval was geopend.

De Groep Markuszower, bestaande uit voormalige leden van de Partij voor de Vrijheid, werd in één klap neergezet als verraders. Met de subtiliteit van een voorhamer. Maar waarom stemde die groep eigenlijk tegen?

Volgens hun eigen uitleg zijn ze net zo fel tegen het verhogen van de AOW-leeftijd als de PVV zelf. Alleen weigeren ze mee te doen aan wat zij zien als symbolische “spreek-uit-moties”. Moties zonder directe juridische gevolgen, die vooral dienen om politieke punten te scoren. Hun lijn is: pas als er een concreet wetsvoorstel ligt, stemmen wij keihard tegen.

Strategisch? Ja. Principieel? Ook. Toch wringt het. Want critici op X hebben niet helemaal ongelijk wanneer ze zeggen: als je zo redeneert, had je je ook kunnen onthouden van stemming. Door expliciet tégen te stemmen, geef je je tegenstanders munitie. En in een tijd waarin politiek voor tachtig procent draait om beeldvorming en voor twintig procent om inhoud, is dat vragen om problemen.

Het gevolg laat zich raden. De motie sneuvelt. De AOW-verhoging blijft voorlopig overeind. En in de publieke perceptie krijgt Groep Markuszower de schuld. Wilders en zijn achterban kunnen nu eenvoudig roepen: “Zie je wel, verraders.” Het verhaal is geboren, en dat verhaal leeft. Laten we eerlijk zijn: dit is politieke oorlogvoering in zijn puurste vorm.

Wilders gebruikt de stemming om de afsplitsers weg te zetten als onbetrouwbaar. Groep Markuszower houdt vast aan haar principiële lijn: geen loze moties steunen die de coalitie slechts een alibi geven om door te modderen. Inhoudelijk is dat verdedigbaar. Maar in het tijdperk van sociale media wint niet de nuance. Daar wint emotie.

En die emotie zegt nu: Markuszower redde de AOW-verhoging. Is dat inhoudelijk juist? Nee. Werkt het politiek? Absoluut. Zo verandert een procedurele stemming in een mediagevecht, en wordt een ingewikkeld dossier herleid tot een simpel frame. Ondertussen kijkt de gewone Nederlander, die zich vooral zorgen maakt over zijn AOW, met open mond toe hoe Den Haag elkaar in de haren vliegt. Dit is waarschijnlijk nog maar het begin. De modder is los. En wie er uiteindelijk echt verliest, is niet Wilders, niet Markuszower, maar de kiezer die duidelijkheid wil in plaats van theater.