Halsema had rapper Ye het liefst de stad uit gezet om zijn woorden, en alleen de wet hield de burgemeester van Amsterdam tegen

Ye, de artiest die vroeger Kanye West heette, gaf deze zomer twee concerten in Arnhem en logeerde in Amsterdam. Halsema stuurde hem op de dag van zijn eerste concert een persoonlijke brief. Daarin vroeg ze hem direct na zijn laatste optreden te vertrekken. En ze schreef het zonder omwegen: "Ik zou u het liefst de toegang tot onze stad ontzeggen." Volgens haar eigen brief kon dat alleen niet, omdat daar volgens de Nederlandse wet een wettelijke grondslag voor nodig is.

Lees wat hier staat. De burgemeester van de hoofdstad zet zwart op wit dat ze een bezoeker het liefst zou weren. Niet om geweld. Niet om een misdrijf in haar stad. Om zijn uitspraken. Een man die zijn concerten gaf, in een hotel sliep en verder niemand iets deed, kreeg een brief van het stadsbestuur dat hij eigenlijk niet welkom was.

Zo gedraagt een bestuurder in een vrij land zich niet. Zo gedraagt zich iemand die vindt dat zij bepaalt wie Amsterdam in mag. Maar de stad is niet van Halsema. Ze is van de Amsterdammers, en van iedereen die er rechtmatig komt.

En het was niet eens nodig. Ye had in januari al in een paginagrote advertentie in de Wall Street Journal zijn excuses aangeboden voor zijn eerdere uitspraken. Maanden later schreef Halsema hem toch aan alsof er niets was veranderd. Excuses tellen kennelijk niet, als de burgemeester al heeft besloten wie de schuldige is.

Halsema stond met haar wens alleen. Minister David van Weel van Justitie en asielminister Bart van den Brink keken er in juni allebei naar, en vonden volgens de NOS geen enkele wettelijke grond om Ye de toegang tot Nederland te weigeren. Ook een kort geding om zijn komst te blokkeren haalde niets uit. Het systeem deed precies wat het moet doen: in Nederland weer je niemand om wat hij zegt.

Halsema kon daar kennelijk slecht tegen, en liet het hem in haar brief voelen. En die brief kwam alleen naar buiten omdat een journalist een Woo-verzoek aankondigde. Het was "sneller en makkelijker om het gewoon te delen zonder het juridische proces", zei een woordvoerder van de burgemeester. Zonder die journalist hadden we nooit geweten hoe de burgemeester van Amsterdam over de vrijheid van anderen denkt.

Een brief van een burgemeester is nooit zomaar een brief. Halsema gaat over de politie in haar stad, over noodbevelen en over wie waar mag demonstreren. Als zij een bezoeker schrijft dat ze hem het liefst had geweerd, dan is dat geen persoonlijke mening. Dan laat de macht weten wat ze zou doen als ze de kans kreeg.

En die kans komt er vroeg of laat. Kijk naar wat er nu al gebeurt. De AIVD zet mensen die het woord remigratie gebruiken weg als extreemrechts. Het OM vervolgt de makers van RoddelPraat, en FVD vroeg deze week waar justitie die redenering vandaan haalt. De ruimte om iets te zeggen wat de macht niet bevalt, wordt steeds kleiner. Een burgemeester die openlijk droomt van een toegangsverbod om woorden, past daar naadloos in.

De Amsterdamse gemeenteraad roept Halsema ter verantwoording: wil ze de bevoegdheid om mensen om hun uitspraken te weren echt hebben, en tegen wie zou ze die inzetten? De Tweede Kamer legt vast wat vanzelf zou moeten spreken: geen burgemeester krijgt ooit de macht om iemand de stad uit te zetten om zijn meningen. En Halsema neemt afstand van haar eigen zin.

Halsema zegt dat vrijheid niet hetzelfde is als wegkijken. Maar vrijheid is al helemaal niet hetzelfde als een burgemeester die zelf uitmaakt wie er welkom is.