Van Rossem noemt islamisering een rechtse ‘onderbuik’ - maar zijn simpele sommetje deugt niet

Zijn redenering is simpel: rond 2000 was ongeveer 5 procent van de Nederlandse bevolking moslim en tegenwoordig zou dat nog steeds ongeveer zo zijn. Niets aan de hand dus. Iedereen kan rustig gaan slapen.

Behalve dat de werkelijkheid aanzienlijk ingewikkelder is dan het verveelde televisiepraatje van Van Rossem.

Uit CBS-cijfers over religie blijkt dat in 2010 ongeveer 5 procent van de bevolking van 15 jaar en ouder zich moslim noemde. In 2022 en 2023 was dat 6 procent, in 2024 afgerond 7 procent en in 2025 weer 6 procent.

Door steekproeven en afronding kan het percentage jaarlijks schommelen. Je kunt dus niet uit één cijfer concluderen dat Nederland binnen enkele jaren volledig islamitisch wordt. Maar de bewering dat er helemaal niets verandert, is evenmin serieus.

Vooral niet wanneer we naar regio, leeftijd en geloofspraktijk kijken.

In Amsterdam en omgeving rekent volgens het CBS ongeveer 11 procent zich tot de islam. Rond Den Haag is dat circa 10 procent. Moslims zijn bovendien gemiddeld 38 jaar oud, terwijl rooms-katholieken gemiddeld 58 jaar zijn en protestanten 54 jaar.

Wie alleen naar het landelijke gemiddelde kijkt, gooit alle lokale en generationele verschillen op één hoop. Dat is geen scherpe historische analyse. Dat is statistisch slaapzand.

Islamisering gaat bovendien niet uitsluitend over het percentage mensen dat in een enquête het vakje “islam” aankruist. Het gaat ook over culturele invloed, religieuze betrokkenheid, organisaties, buitenlandse financiering, onderwijs, politieke druk en de mate waarin religieuze voorschriften het openbare leven beïnvloeden.

Daar tonen de cijfers een belangrijk verschil.

Van de Nederlandse moslims bezoekt 48 procent minstens maandelijks een moskee. Onder rooms-katholieken bezoekt slechts 14 procent maandelijks een kerk. De islamitische gemeenschap is dus niet alleen jonger, maar gemiddeld ook aanzienlijk actiever betrokken bij haar gebedshuizen dan de katholieke gemeenschap.

Dat is voor een katholiek geen reden om moslims te haten. Het is wel een reden om wakker te worden.

Nederland heeft zijn christelijke fundament decennialang verwaarloosd. Kerken liepen leeg, katholieke scholen verwaterden en christelijke politici leverden hun beginselen in voor bestuurlijke baantjes. Tegelijk werd iedere kritiek op de oprukkende islamitische invloed behandeld als een morele afwijking.

Het ontstane vacuüm blijft natuurlijk niet leeg.

Van Rossem heeft een vaste truc. Hij neemt de meest eenvoudige versie van een rechts argument, reduceert die tot één landelijk percentage en verklaart vervolgens dat het hele probleem niet bestaat.

Maar rechts maakt zich niet druk omdat het verwacht dat Nederland morgenochtend met 51 procent moslims wakker wordt. De zorg gaat over de richting waarin wij bewegen, de concentratie in grote steden en de steeds grotere culturele concessies.

Denk aan gescheiden zwemmen, religieuze druk op meisjes, buitenlandse invloed op moskeeën, islamitisch onderwijs, eergerelateerd geweld en intimidatie van afvalligen. Niet iedere moslim onderschrijft zulke praktijken. Maar het is intellectueel laf om de reële conflicten rond deze onderwerpen te negeren.

De oplossing is niet slechts mopperen over de islam. Nederland moet zijn eigen beschaving, geschiedenis en christelijke erfenis opnieuw serieus nemen.

Dat betekent lagere immigratie, bescherming van de vrijheid om de islam te bekritiseren, hard optreden tegen buitenlandse beïnvloeding en nul tolerantie voor religieuze dwang. Maar het betekent ook dat christenen zelf hun kerken, gezinnen, scholen en gemeenschappen moeten herbouwen.

Een beschaving die niet meer in zichzelf gelooft, kan anderen moeilijk verwijten dat zij wél overtuigd zijn van hun geloof en cultuur.

Van Rossem mag dus blijven gniffelen. De cijfers laten zien dat de werkelijkheid niet past in zijn gemakzuchtige verhaal. Rechts Nederland heeft geen last van zijn onderbuik. Het heeft last van een elite die zelfs bij zichtbare culturele verandering blijft roepen dat er niets aan de hand is.