Machtsspel VVD compleet: Yesilgöz vlucht naar Defensie en offert Brekelmans op

Het is een opvallende move, zelfs voor de liberalen. Maandenlang speelde Yesilgöz de vermoorde onschuld en riep ze dat "de puzzel nog gelegd moest worden". Nu blijkt die puzzel vooral te bestaan uit het veiligstellen van haar eigen carrière. Ze claimt successen via billboards langs de snelweg - zoals het buiten de deur houden van Jesse Klaver - en beloont zichzelf nu met een ministerspost waar de komende jaren met miljarden gestrooid kan worden.

Het slachtoffer van deze stoelendans is Ruben Brekelmans. Een vakminister die het volgens de elites goed deed, maar nu gedegradeerd wordt tot fractievoorzitter om de rommel van het Kartel-kabinet in de Kamer te verdedigen. Waarom Brekelmans? Omdat hij "minder ego" heeft dan het Rotterdamse stemmenkanon Vincent Karremans en meer parlementaire ervaring heeft.

Lees: hij is de ideale marionet om het vuile werk op te knappen terwijl Yesilgöz mooi weer speelt in een tank. In de wandelgangen werd al gefluisterd dat de rol van 'olievrouwtje' in de Kamer Yesilgöz niet past; ze wil macht uitstralen, geen deals smeden in achterkamertjes.

OPTIE 1: Via BackMe (Snel & Simpel) 👉 Klik hier: https://dds.backme.org OPTIE 2: Via uw eigen bank IBAN: NL95 RABO 0159 0983 27 t.n.v. Liberty Media Vergeet niet uw e-mailadres in de omschrijving te zetten voor toegang tot onze exclusieve 'verboden' columns! Gratis in uw inbox!

Met deze stap breekt de VVD met een ijzeren wet in de eigen partijgeschiedenis. Oud-VVD-minister Uri Rosenthal stelt onomwonden: "In de VVD is de fractievoorzitter van de Tweede Kamer de nummer één. Dat klassieke idee is nu voor het eerst losgelaten". Normaal gesproken blijft de partijleider in de Kamer als de partij niet de premier levert, om de regering scherp te houden. Maar Yesilgöz heeft lak aan het 'Liberaal Manifest' uit 2005 dat dit voorschreef.

Dit recept vraagt om ellende. De geschiedenis leert dat een vicepremier die zichzelf als politiek leider ziet, en een fractievoorzitter die dat óók denkt te zijn, elkaar de tent uitvechten. Denk aan de strijd tussen Gerrit Zalm en Jozias van Aartsen, of Rudolf de Korte en Joris Voorhoeve. Partijcoryfee Annemarie Jorritsma probeert de boel nog te sussen door te zeggen dat het "niet hoeft te botsen" vanwege de chemie tussen Yesilgöz en Brekelmans, maar dat is ijdele hoop.

Door vanuit het kabinet de partij te willen leiden, degradeert Yesilgöz de Tweede Kamerfractie van de VVD tot een stempelmachine voor het beleid van D66-leider Rob Jetten en zijn trawanten. Ze kiest voor de veiligheid van het ministerie, ver weg van de directe confrontatie met de oppositie.

Het is politiek vernuftig, maar het toont ook een diepe minachting voor de controlerende taak van de volksvertegenwoordiging. De VVD is definitief verworden tot een bestuurderspartij waar de macht heilig is en de principes vloeibaar.