Renske Leijten kreeg 38 maanden wachtgeld om ‘op adem te komen’ - AOW’ers worden ondertussen uitgeknepen

Voormalig SP-Kamerlid Renske Leijten vindt het wachtgeld voor politici namelijk best te verdedigen. Zij erkent dat het stelsel meer op de gewone WW zou mogen lijken, maar meent tegelijkertijd dat politici na een hectische baan tijd nodig hebben om bij te komen. Zelf maakte zij volgens WNL drie jaar en twee maanden gebruik van de regeling.

Dat zijn 38 maanden. Meer dan drie jaar waarin een voormalig volksvertegenwoordiger de tijd kreeg om zichzelf te hervinden op kosten van de belastingbetaler.

We moeten natuurlijk diep medelijden hebben met politici. Ze voeren debatten, verschijnen in televisieprogramma’s, schuiven aan bij talkshows en krijgen in Den Haag voortdurend te horen hoe belangrijk ze zijn. Dat is blijkbaar zoveel zwaarder dan het werk van een verpleegkundige, politieagent, bouwvakker, vrachtwagenchauffeur of kleine ondernemer dat er een afzonderlijk vangnet voor moet bestaan.

Een gewone werknemer die zijn baan verliest, krijgt te maken met sollicitatieplichten, controles, voorwaarden en een uitkering die in duur beperkt is. Een zelfstandige die zijn onderneming ziet instorten, mag het vaak grotendeels zelf uitzoeken. Maar een politicus? Die moet eerst bijkomen.

Dit is precies waarom zoveel Nederlanders walgen van de gevestigde politiek. Niet omdat iedere politicus persoonlijk corrupt zou zijn, maar omdat de politieke klasse voor zichzelf voortdurend uitzonderingen, privileges en zachte landingsbanen organiseert. De mensen die wetten maken, blijken opvallend goed in het regelen van comfortabele regelingen voor de eigen beroepsgroep.

Juist nu Leijten het wachtgeld verdedigt, verschijnt een onthutsend onderzoek naar de financiële positie van ouderen. Uit de AOW Koopkrachtmonitor onder 10.339 AOW-gerechtigden blijkt dat maar liefst 85 procent het gevoel heeft dat de koopkracht het afgelopen jaar is verslechterd.

De boosdoener is niet moeilijk te vinden. Maar liefst 91 procent noemt de boodschappen als een sterk gestegen kostenpost. Zorg, vervoer, brandstof, energie en gemeentelijke lasten vreten eveneens aan het huishoudbudget. Ruim de helft bezuinigt volgens het onderzoek van AOW.nu op vakanties. Ook kleding, energieverbruik en zelfs boodschappen worden geschrapt of uitgesteld.

Ongeveer 600.000 ouderen moeten uitsluitend rondkomen van de AOW. Meer dan een miljoen hebben naast hun AOW slechts een klein aanvullend pensioen. Zij kunnen geen declaratie indienen bij het ministerie, krijgen geen wachtgeld en kunnen niet drie jaar “op adem komen.” Zij mogen betalen.

En betalen doen ze. Aan duurdere boodschappen. Aan energiebelastingen. Aan gemeentelijke heffingen. Aan zorgkosten. Aan een overheid die miljarden over de balk smijt aan klimaatprojecten, asielopvang, adviesbureaus, EU-plannen en een uitdijend bureaucratisch apparaat.

Het schrijnende is dat Leijten jarenlang bekendstond als een politica die opkwam voor gewone mensen. Ze speelde een belangrijke rol bij het blootleggen van het toeslagenschandaal en verdiende daarvoor terecht waardering. Maar juist van iemand die de willekeur van de overheid zo goed kent, zou je mogen verwachten dat zij begrijpt hoe arrogant het klinkt als politici zichzelf een bijzondere periode van herstel gunnen.

Waarom zou een afgetreden Kamerlid méér bescherming verdienen dan een werknemer die na dertig jaar zijn baan verliest? Waarom krijgt een ondernemer geen drie jaar om bij te komen nadat overheidsbeleid zijn bedrijf kapot heeft gemaakt? Waarom worden AOW’ers geacht iedere prijsstijging maar te absorberen?

Het antwoord is simpel: omdat politici hun eigen regels maken.

Wie de politiek verlaat, mag wat ons betreft onder dezelfde voorwaarden aanspraak maken op ondersteuning als iedere andere Nederlander. Geen apart kastenstelsel, geen jarenlange rustkuur en geen praatjes over bijkomen van een hectische baan. Gelijkheid voor de wet moet ook gelden wanneer politici er zelf nadeel van ondervinden.

De tegenstelling kan nauwelijks duidelijker. Renske Leijten kreeg 38 maanden om financieel ondersteund “op adem” te komen. Nederlandse ouderen krijgen een kassabon, een belastingaanslag en het advies om nóg zuiniger te leven.

Dát is het Nederland van het partijkartel: de lasten voor het volk, de zachte landing voor de politieke klasse.