Strategische zelfmoord van Partij voor de Dieren: Waarom de club haar bestaansrecht definitief verliest

De Partij voor de Dieren heeft haar succes altijd puur te danken gehad aan haar radicale focus op de bio-industrie en dierenwelzijn. Maar in plaats van vast te houden aan die unieke niche, presteerde Teunissen het om tijdens haar maidenspeech te verkondigen dat ze er voortaan voor dieren én mensen wil zijn. "We zijn bij de dieren begonnen. En vanuit de belangen van de dieren volgen de belangen van de natuur, ecosystemen en mensen", zo herhaalde ze de holle partijretoriek.

Het is een gotspe. De kiezer zit helemaal niet te wachten op een Partij voor de Mensen. Daar zijn er in Den Haag al tientallen van. Juist die knettergekke, dogmatische focus op het dier was wat deze club staande hield in het politieke landschap!

Door deze koerswijziging door de strot van de leden te duwen, bewijst de nieuwe top hoe losgezongen ze zijn van de realiteit. Het is dan ook geen wonder dat de partij intern volledig aan het imploderen is. Vorig jaar splitsten medeoprichter Niko Koffeman en senator Peter Nicolaï zich al vol afschuw af van de fractie omdat de partij haar kerntaak volledig verwaarloosde en zich verloor in menselijke agenda's. Maar in plaats van te leren van dit enorme electorale en principiële verlies, dendert Teunissen blind voort op de ramkoers die onder Esther Ouwehand werd ingezet.

Om de tragedie nog groter te maken, verklaarde Teunissen op het podium ook nog eens plechtig dat ze openlijk solliciteert naar de 'vacature' van klimaatdrammer. Ze verweet premier Rob Jetten dat hij niet hard genoeg meer dramt in het torentje en eist nóg radicaler en ingrijpender milieubeleid. Het toont exact aan hoe triest het is gesteld met deze partij: ze willen de concurrentie aangaan met GroenLinks-PvdA op het gebied van klimaatgekte en internationale mensenzaken, in plaats van pal te staan voor hun oorspronkelijke achterban.

Als de PvdD haar unieke karakter inruilt om mee te mogen praten over de inrichting van de menselijke samenleving en buitenlandse conflicten, maken ze zichzelf overbodig. Wie geeft om een strenger asielbeleid, kritisch is op de geopolitieke blunders van het kabinet, of simpelweg een stem wil tegen de bio-industrie, ziet dat deze partij vleugellam is gemaakt door haar eigen identiteitscrisis. Ze hebben hun eigen fundament weggeslagen.

Het is een bittere vertoning in de Brabanthallen. Christine Teunissen probeert de schone schijn op te houden, maar ondertussen is het overduidelijk dat de Partij voor de Dieren haar langste tijd heeft gehad.

Zodra een partij haar unieke bestaansrecht verkwanselt voor een algemene, linkse deugagenda, keert de kiezer zich massaal af. Deze club is definitief getransformeerd van een serieuze waakhond voor dierenwelzijn naar een lachwekkende en overbodige prullenbakpartij. Het einde is in zicht!