Wilders slaat alarm: Nederland betaalt islamitische school die Sinterklaas en Kerst de deur wijst

Dat betekent in de praktijk dat de schooldag kan beginnen met een fragment uit de Koran en dat islamitische feesten als het Suikerfeest en het Offerfeest een prominente plaats krijgen. Sinterklaas wordt niet gevierd. Kerst en Pasen evenmin.

Maar de rekening? Die mag gewoon naar de Nederlandse belastingbetaler.

Volgens de school volgt Al Kitaab de gewone Nederlandse kerndoelen en is de voertaal Nederlands. Dat is natuurlijk het absolute minimum voor iedere school die uit de publieke middelen wordt betaald. Het verandert niets aan de fundamentele vraag die hier op tafel ligt: draagt deze school bij aan integratie in de Nederlandse samenleving, of wordt hier met overheidsgeld een afzonderlijke islamitische leefwereld opgebouwd?

De Nationale Onderwijsgids meldt dat de islamitische identiteit niet slechts een administratief etiket is. Zij is verweven met de dagelijkse gang van zaken. De Koran krijgt een vaste plaats en islamitische feestdagen worden gevierd, terwijl de tradities waarmee Nederlandse kinderen al generaties opgroeien bewust worden overgeslagen.

Dit is precies hoe parallelle samenlevingen ontstaan. Niet in één dramatisch moment, maar stap voor stap. Een eigen school, een eigen religieuze kalender, een eigen moreel kader en steeds minder vanzelfsprekend contact met de cultuur van het land waarin de kinderen opgroeien.

PVV-leider Geert Wilders heeft samen met Kamerlid Annette Raijer Kamervragen gesteld. Zijn boodschap is, zoals we van hem gewend zijn, niet voorzichtig verpakt. Wilders wil dat er wordt ingegrepen en vat zijn bezwaar samen met de woorden: “Dit is ons land!”

Daar heeft hij volkomen gelijk in.

Wie zich in Nederland vestigt, hoeft zijn afkomst of familiegeschiedenis niet uit te wissen. Maar het is krankzinnig om te doen alsof integratie ook kan slagen wanneer de staat actief instellingen financiert die kinderen vanaf jonge leeftijd in een afzonderlijke religieus-culturele zuil plaatsen.

De gemeente Groningen waarschuwde eerder zelf al voor mogelijke segregatie. Volgens OOG Groningen bestonden er zorgen over sociale samenhang en gescheiden leefwerelden. Toch kwam de toestemming er. Nadat ongeveer 150 steunverklaringen waren verzameld, gaf het ministerie groen licht en kwam de school in aanmerking voor bekostiging.

Zo werkt het bestuurlijke Nederland. Iedereen ziet het probleem aankomen, iedereen schrijft een bezorgde nota, en uiteindelijk gebeurt precies datgene waarvoor men zogenaamd waarschuwde.

Rechts moet hier wel één belangrijk onderscheid bewaken. Het probleem is niet het bestaan van bijzonder onderwijs als zodanig. Nederland heeft een waardevolle geschiedenis van katholieke en protestantse scholen. Die scholen hebben generaties kinderen gevormd vanuit een traditie die onlosmakelijk verbonden is met de Nederlandse en Europese beschaving.

Als katholiek voel ik er niets voor om onze eigen christelijke scholen op te offeren omdat de politieke elite weigert grenzen te stellen aan islamitische segregatie. Een algemeen verbod op religieus onderwijs kan uiteindelijk juist de laatste plekken vernietigen waar christelijke vorming nog serieus wordt genomen.

De oplossing is dus niet dat ieder geloof uit het onderwijs wordt verbannen. De oplossing is dat de overheid harde eisen stelt aan integratie, burgerschap, gelijkwaardigheid, taalbeheersing en verbondenheid met Nederland. Wie publiek geld ontvangt, moet kinderen voorbereiden op deelname aan ónze samenleving.

Een school kan niet enerzijds miljoenen uit de Nederlandse schatkist ontvangen en anderzijds doen alsof Sinterklaas, Kerst en Pasen vreemde folklore zijn die niets met haar leerlingen te maken hebben.

De slachtoffers van dit beleid zijn uiteindelijk de kinderen zelf. Zij groeien hier op. Zij moeten later studeren, werken, buren worden, relaties aangaan en deelnemen aan de Nederlandse democratie. Hun toekomst ligt niet in een afgesloten religieuze gemeenschap, maar in Nederland.

Juist daarom moeten zij kennismaken met de geschiedenis, gebruiken en morele grondslagen van het land waarin zij leven. Niet omdat iedere leerling katholiek of protestants moet worden, maar omdat geen samenleving kan voortbestaan wanneer zij haar eigen cultuur niet langer durft over te dragen.

Het partijkartel noemt iedere kritiek daarop al snel “uitsluiting”. In werkelijkheid is het precies andersom. Wie kinderen opsluit in een afzonderlijke identiteit en hen weghoudt van de gedeelde nationale cultuur, maakt werkelijke verbondenheid onmogelijk.

Wilders’ woede is daarom gerechtvaardigd. De opening van Al Kitaab is geen onschuldig lokaal onderwijsbericht. Het is een nieuwe stap in de institutionalisering van een parallelle samenleving - betaald door dezelfde Nederlanders wier tradities binnen die muren niet welkom zijn.

Dat moeten we niet normaal gaan vinden. Dat moeten we stoppen.