Hoe serieus nemen we onze grondrechten?

Door onze eigen discussie over de persvrijheid is gisteren het Franse nieuws over de vrijheid van meningsuiting een beetje ondergesneeuwd. Toch is dat minstens net zo belangrijk – en onderdeel van dezelfde discussie: wat mag wel of niet gezegd worden? Hoe onfatsoenlijk, of zelfs weerzinwekkend, mag een mens zich gedragen?

U weet vast nog wel dat Frankrijk een tijdje terug een wet aannam die het ontkennen van de Armeense genocide strafbaar zou stellen. Zou, en niet zal – want het Grondwettelijk Hof in Frankrijk heeft besloten dat de wet in kwestie ongrondwettelijk is, en daarom niet ingevoerd mag worden. De redenering van het Hof is duidelijk: de grondwet garandeert de vrijheid van meningsuiting, óók voor onwelgevallige meningen.

Met de grondwet in de hand wordt de het fundamentele recht op vrije meningsuiting gegarandeerd. Zo gaat dat in Frankrijk, en wat je verder ook vindt van meningsuiting of de grenzen die daar aan gesteld zouden moeten worden, ze nemen het staatsrecht in Frankrijk tenminste serieus. Vrijheid van meningsuiting is gegarandeerd, en wie dat wil veranderen, zal eerst de grondwet moeten wijzigen. Punt uit.

Terug naar Nederland. De hele kwestie in Frankrijk ging een beetje aan ons voorbij, geloof ik. Hét nieuwsonderwerp van gisteren betrof in ons land niet de uitingsvrijheid, maar de persvrijheid. Een columniste die van mening is dat onfatsoenlijk vlerken eigenlijk géén dienst mogen doen als journalist. De vlerk der vlerken zelf, die immer bijdehante Rutger van PowNed, die verhaal gaat halen. Een akkefietje tussen desbetreffende vlerk en Andreas Kinneging, de partner van de columniste in kwestie.

En natuurlijk eindigt dat waar alle relletjes van enig formaat eindigen, in dit land van ons: aan tafel bij Pauw en Witteman. Daar herhaalden mevrouw Tahir en meneer Kinneging de standpunten die ook al door mevrouw waren uitgesproken in haar column bij Buitenhof, en deden er nog een paar schepjes bovenop. Het kwam allemaal nogal dicht in de buurt van een voorstel tot censuur.

Ik kan het niet laten om Nederland en Frankrijk hier naast elkaar te leggen. Twee discussies over twee grondrechten, op dezelfde dag. In Frankrijk wordt heel sterk geïllustreerd hoe serieus ze die nemen. In Nederland wordt juist bepleit om een fundamenteel recht, gegarandeerd in onze grondwet, maar af te breken.

Wat als Tahir en Kinneging hun zin krijgen? Geen journalisten meer op het Binnenhof, een organisatie die nieuwsuitingen gaat toetsen op hun “fatsoen”, in elk interview met een politicus een lijst met de enige toegestane vragen… wie zou bij ons de grondrechten beschermen? Het antwoord is niemand. In Nederland toetsen we niet aan de grondwet. Anders dan in Frankrijk. Anders dan in Duitsland. Anders dan in de Verenigde Staten van Amerika. Anders dan in ieder land met zelfrespect.

Er waren mensen die het optreden bij Pauw en Witteman “eng” vonden. Ikzelf vond het eerder absurd. Die twee – de columniste en de professor – maakten zich volstrekt belachelijk met hun middeleeuwse opvattingen van hoe een overheid met lastige vragen moet omgaan. Maar toch. Wat als zo’n raar idee er een keer doorheen komt…? Wat als er een wet wordt aangenomen die een grondrecht met voeten treedt?

We hebben dan geen poot om op te staan, want anders dan al die andere landen, die pal staan voor hun burgerrechten, heeft Nederland helemaal geen grondwettelijk hof. We nemen onze grondrechten niet echt serieus. En dat vind ik wel eng.

 


Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

5 reacties

  1. Nog1

    Het voorstel van Thair gaat niet over de inhoud van de vragen, maar de vorm. Het is dus op geen enkele manier een inperking van de persvrijheid.

     

    Overigens bestaan de regels die zij wil al lang; de code van Bordeaux.

     

    Het is ook geen rechtbank die de journalistiek beoordeelt, maar het zijn de journalistenm zelf in de RvdJ. Helaas doet die laatste haar werk niet meer.

  2. DWK


    Laten wij goed in onze
    oren knopen welke krachten er werkzaam zijn achter de schermen van een programma
    (buitenhof) dat door vele Nederlanders gezien wordt als een betrouwbaar
    instituut van informatievoorziening en opinievorming.

    In chique kringen staat
    men altijd vooraan om de opponent terecht te wijzen indien er op de man
    gespeeld wordt. Ook columniste en hoogleraar zwaaiden weer eens met het
    vingertje. Op een hele samenleving spelen mag blijkbaar wel.

    Wurgseksdocent Kinneging
    pleitte er gisteren voor de niet schrijvende pers geheel uit het politieke
    theater te verwijderen terwijl ik – met mijn beperkte abstractieniveau – het nu
    juist wel prettig vind om te zien wel kwezels er opuit zijn mij monddood te
    maken.

    Kinneging – naar ik zo
    inschat een groot bewonderaar van Ernst J
    ünger – ziet aldus de feiten niet onder ogen,
    althans slechts voor een deel en naar believen. Als onderdeel van de “mediacratie”
    (hij is immers zijn vrouw zo bleek) schrijven zij alles wat hen niet bevalt op
    het conto van … de mediacratie. “Meneer en mevrouw Kinneging” geven zich hier
    te kennen als Bol-dot-com-Rutgers maar dan aan één oog blind.

    De voormalig kampioen
    gewichtheffen (bij gebrek aan oorlog aan koud staal sjorren om “innerlich te
    emigrieren”) vertilt zich aan de werkelijkheid. Niet Rutger is een gevaar voor
    onze samenleving maar de Kinnegingen van deze wereld.

    Rutger is een zegen voor
    het land, al was het alleen maar omdat hij ons laat zien (in beeld en geluid)
    hoe de Brahmanen en Kshatriva’s aan het Buitenhof rollen.

  3. Mar

    Journalisten, die een perskaart krijgen voor het Binnenhof, worden naar ik aanneem sowieso geacht zich aan de regels te houden. Wat gebeurt er met een journalist als een politicus een klacht indient over de persoon en de klacht wordt gegrond verklaard?

     

    Gaat persvrijheid zover dat een journalist zo maar even aan je voordeur verhaal mag komen halen? Mag een journalist zo maar onaangekondigd de vergaderruimte van een politieke partij binnenvallen of een werkkamer binnenwandelen?

     

    Het stel ging gister erg ver, zeker de partner  maakte het bont, maar de reactie van Jos Heymans, voorzitter van de Parlementaire Pers Vereniging, vond ik ook veelzeggend: Waar haalt u de brutaliteit vandaan om ….

     

    Victor schrijft: we nemen onze grondrechten niet echt serieus. Daar wil ik aan toevoegen: we gaan er ook niet consequent mee om. In Nederland heeft men er moeite mee om iets dat zwart op wit staat te accepteren, men wil er altijd een eigen versie van maken.

  4. jovano

    Het probleem
    dat Naema Tahir heeft aangesneden is op zich waard om naar te kijken. Het
    belangrijkste medium waarmee de politicus communiceert met zijn kiezers is de
    TV. De beeldvorming van de politiek via dat medium is uitermate belangrijk. Een
    politicus wordt als eerste afgerekend hoe hij het doet op TV. Dat geeft ook een
    grote macht en verantwoordelijkheid aan TV-makers en journalisten. Naema Tahir
    heeft kritiek geuit op Rutger van Castricum maar het is jammer dat zij enkel
    haar pijlen heeft gericht op hem. Rutger kun je nog beschouwen als een nar, als
    malloot. Ook Jeroen Pauw, Twan Huys, Marielle Tweebeeke, Paul Witteman, Sven
    Kockelmann en Peter van Ingen zijn journalisten die zichzelf belangrijker
    vinden dan hun gast en het onderwerp. Een dergelijke basishouding leidt er toe
    dat je nooit kunt komen tot integere journalistiek want het gaat enkel om het
    ego van de journalist en dat is heel snel gekwetst. In het gesprek tussen de
    heren van PenW en Nebahat Albayrak liep het mis toen de Nebahat kritiek uitte op
    de vraagstelling van de beide heren. Gisteren liepen de emoties ook hoog op,
    niet alleen bij de gasten maar vooral bij Pauw en Witteman. Journalisten blijken
    dus slecht tegen kritiek te kunnen, doen weinig aan zelfreflectie en nemen
    weinig tot geen verantwoordelijkheid voor hun product. Als je hen er op wijst
    dat de wijze waarop je een interview afneemt ertoe doet en dat je
    medeverantwoordelijk bent voor dat interview dan geeft de journalist niet
    thuis. Jos Hermans nam geen enkele verantwoordelijkheid. De oplossing van Naema
    Tahir voor het probleem is ENG. Nooit aan beginnen, niet doen! Maar de
    constatering dat onze kijkbuis  een
    aantal journalisten bevat met hele grote ego’s en weinig zelfreflectie is net
    zo ENG. En de oplossing daarvan zul je dus nooit vinden door een aantal
    journalisten aan een tafel te zetten of het probleem bij de politiek te leggen.
    Zij grapten en grolden over dit onderwerp voor de microfoon bij Powned of
    liepen voor de vraag weg.

  5. Nittickson

    Victor heeft inderdaad volstrekt gelijk dat de burgerrechten en mensenrechten in Nederland niet los van de politieke waan van de dag gegarandeerd en beschermd worden. De Nederlandse burger is inderdaad overgeleverd aan de politieke waan van de dag en heeft in het vaderland zelf geen enkele aanspraak op bescherming van zijn grondrechten, via een beroep op de grondwet. Onze politici beschouwen dat als een onaanvaardbare aantasting van hun macht over ons.

     

    Maar wat kun je verwachten van een land waar de helft van het landelijke parlement niet rechtstreeks wordt gekozen door de burgerij, waar het staatshoofd niet wordt gekoezen door de burgerij, noch de premier, noch de burgemeesters, noch de commissarissen der koningin. Waar geen enkele rechter of openbare aanklager wordt gekozen door de burgerij en waar een burger veroordeeld wordt door een benoemde magistraat, zonder enige invloed van zijn medeburgers op de gang van zaken?

     

    Nederland is een bananenmonarchie waar de vrijheid van de burgerij einigszins wordt bevorderd door de goede wil van de regenten en de incompetentie van de politie.

     

     

     

     

     

Reacties zijn gesloten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.