Krijgt de euro het heen-en-weer?

Er is weer paniek rond de euro. Nog steeds, beter gezegd. Hoewel het even ontbreekt aan een overduidelijke kandidaat voor de eerstvolgende ronde diepe ellende, is evenzeer duidelijk dat Europese hotemetoten zich nu al in het zweet werken teneinde de impact zo klein mogelijk te maken. Met – niet te vergeten – in het achterhoofd, dat Duitsland tot en met september nergens nog een cent aan zal bijdragen.

Dagelijks worden er nieuwe kandidaten aangedragen als eerstvolgende land dat de vuurlinie in gaat: Slovenië, Malta, Luxemburg, Nederland, Oostenrijk zijn de nieuwste landen waarover geruchten gaan. Griekenland is nooit weg geweest, Cyprus moet morgen nog een cruciale stemming rond zien te krijgen die toegang geeft tot ten minste een decade diepe armoede, en de echte grote klap zal naar het zich laat aanzien komen van Spanje of Italië. Maar tot de volgende kandidaat zich meldt, zal Duitsland middels bezwerende woorden het idee gaande houden dat het allemaal goed gaat.

Maar nu er niet even concreet nieuws is om achterheen te rennen, stort het journaille zich op de ‘experts’. Daarvan zijn er een heleboel, en vanzelfsprekend hebben die allemaal een subtiel verschillende mening. Je wordt nu eenmaal geen expert door het voortdurend met anderen eens te zijn.

Vorige week verscheen er van de Duitse econoom Prof. Hans-Werner Sinn, een belangrijk adviseur van het Duitse ministerie van Economische Zaken, een opinieartikel als reactie op wat een paar dagen daarvoor was gezegd door Georg Soros. Soros had gezegd dat Duitsland de euro moest verlaten (overigens: eens!). Maar omdat Sinn zich via de Duitse regering heeft gecommitteerd aan de euro en haar voortbestaan, voelt hij zich verplicht met een andere oplossing te komen dan door Soros aangedragen (feitelijk: voorspeld). En hiermee gaat hij gruwelijk onderuit, tevens illustrerend hoe moeilijk de positie van de eenheidsmunt al geworden is.

Sinn stelt voor, dat landen die de EU tijdelijk niet langer kunnen bijbenen, de muntunie tijdelijk maar moeten verlaten, enige tijd zullen moeten rommelen met een eigen munt, om bij herstel van hun competitiviteit weer een glorieuze comeback te kunnen maken. Zoals ik het hier opschrijf heeft het inderdaad iets lachwekkends, maar het is dom, zo niet erger.

In de eerste plaats veronderstelt dit, dat landen die de Eurozone verlaten op een dag weer voldoende stoom hebben gekregen om weer aan de unie deel te kunnen nemen. Waarbij hij de vraag of het waarschijnlijk is ze dat nog willen, tactvol vermijdt. Ten tweede impliceert het voorstel een niet al te lange termijn, laten we zeggen: ten hoogste vijf jaar. Een langere afwezigheid kan mijns inziens niet anders dan als volledig vertrek worden gekarakteriseerd. Maar of een land als Spanje binnen vijf jaar zijn economie weer voldoende op orde heeft om opnieuw het risico van een hernieuwd lidmaatschap aan te gaan? Economen zijn er hoogst pessimistisch over.

En dat brengt ons op een derde punt: ontdaan van de allerzwaksten is de muntunie weliswaar een stabieler bouwsel, maar daarmee nog niet stabiel. Er is altijd een zwakste land in de groep van landen die gezamenlijk die muntunie zijn aangegaan. Na een vertrek van Griekenland en Cyprus (landen waaraan Sinn expliciet refereert), komt de Siamese tweeling Spanje en Italië ongetwijfeld in beeld. Portugal heeft evenmin veel perspectief om een hogere versnelling bij te kunnen benen. Met de meeste landen zal het eenvoudig zo zijn, dat vroeg of laat de Duitse diesel hen kapotdendert. Al dan niet tijdelijk terugkerende landen helpen daaraan geen moedertjelief.

Want aangezien ook Sinn onderschrijft dat de grootste problemen een gevolg zijn van de economische verschillen tussen de lidstaten, kan er slechts iets worden bereikt dat stabiliteit verschaft door middel van een fiscale transferunie. Die in de rijke landen niemand die zijn verstand gebruikt wil. Ook Sinn niet. Het is trouwens wel grappig dat hij expliciet refereert aan het verbod daarop in het Treaty on the Functioning of the European Union. Art 125, voor de liefhebbers.

Jammer genoeg zijn de meeste van dit type artikelen, die ons moesten beschermen tegen de geldhonger van de parasitaire klasse in Zuid-Europa, intussen royaal verkracht. En al bijna vergeten.

Bovenstaande laat nog onverlet, dat een feitelijke ontmanteling van een deel van de Eurozone die het gevolg zou zijn van het idee van Sinn, tevens tot een behoorlijke paniek zou leiden aangaande de staatsschulden van de landen die ik hierboven al noemde als mogelijk eerstvolgende kandidaten voor een vertrek. Het komt aardig overeen met een georganiseerde afbouw van de Eurozone, waarvan juist (vermoedelijk geheel terecht) wordt gezegd dat die tot chaos leiden moet. Ook wat dat betreft is een Duits vertrek sterk aan te bevelen ten opzichte van dit idee van Sinn. De paniek in Duitse regeringskringen moet wel erg hoog gestegen zijn om met dergelijke publicaties op de proppen te komen.

Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en word lid van onze spiksplinternieuwe Facebookgroep!

Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

10 reacties

  1. donald

    En wat te denken van het feit dat de ECB nadenkt over het afschaffen van het 500 biljet??

  2. cmsuijkerbuijk

    Hannibal, ik lees dat ons land nu ook tot het illustere rijtje van “behoeftigen” is toegetreden. Al is het in het geruchtencircuit, dan nog is dat natuurlijk héél verontrustend.

    Dat hebben ze in Den Haag dan toch maar “mooi” voor elkaar gekregen!

  3. Gielah

    Het zal wel aan mij liggen, maar déze zin snap ik dus niet:

    “Jammer genoeg zijn de meeste van dit type artikelen, die ons moesten beschermen tegen de geldhonger van de parasitaire klasse in Zuid-Europa, intussen royaal verkracht. En al bijna vergeten”.

    a. Hoe kan een artikel ( van welk type dan ook)  ons beschermen tegen de geldhonger ván..?

    b. Hoe kan een artikel royaal verkracht worden?

     

    Overigens heb ik ook nog een belangrijker vraag:

    Is het geld van iemand op een Duitse bank veiliger dan het geld van iemand op een Nederlandse bank?

  4. Lieftinck fan

    Citaat:

    “Jammer genoeg zijn de meeste van dit type artikelen, die ons moesten beschermen tegen de geldhonger van de parasitaire klasse in Zuid-Europa, intussen royaal verkracht. En al bijna vergeten….

     

    Is dat niet juist de taak van de MSM en mensen als Chris Ostendorf, ervoor te zorgen dat dit soort feiten juist niet zomaar verdwijnen uit het collectief geheugen? Waarvoor heb je anders nog journalisten die het gezag moeten controleren. Bijvoorbeeld of dat gezag zich wel houdt aan regels die zijzelf met mandaat van de kiezer hebben ingevoerd.

     

  5. Jan met de Pet

    Enige positieve aan het artikel van Sinn, is dat er nu mensen hardop durven te denken aan “een alternatief”. De broek is de laatste jaren ettelijke keren van de bips gezakt, als ik weer ’s een politicus (tot van Rompuy) aan toe hoorde zeggen “er is geen alternatief!” (hoezo wanbestuur, denk ik dan).

     

    Nederland schijnt inderdaad genoemd te worden als probleemland om onze huizenmarktproblematiek. En Nederlandse politici maar trots zijn op het woonakkoord en de Blok-hypotheek (leuk nieuw onderzichtig financieel product, JmdP).

     

    Ik wens de dames en heren veel wijsheid en gevoel voor urgentie toe.

    (waar ik overigens een hard hoofd in heb, maar dit terzijde)

  6. Den Heijer-Nootdorp

    @Hannibal: Kun je iets explicieter worden over die geruchten dat Nederland bijna aan de beurt is om als kanonnenvoer te fungeren? Ben erg benieuwd. Begrijp me goed: ik kan het me voorstellen — torenhoge werkloosheid, onmachtige regering, geen geld meer om nog een veer weg te blazen — maar toch: fill me in.

  7. drnomad

    Wat je adhv Sinn’s artikel kunt zeggen is dat het debat in Duitsland scherper wordt gevoerd dan hier. Hier zijn de hof-economen nog voor redding van de Euro.

  8. Henk

    @ Den Heijer-Nootdorp 10:16

     

    Ik ben dan geen Hannibal, maar ik denk dat de alsmaar verder instortende Nederlandse huizenmarkt in combinatie met de pensioenfondsen, die het door de lage rente ook niet meer bolwerken, de triggers zijn die Nederland naar de afgrond sturen.

  9. oudgediende

    Wat als een paal boven water staat is dat de euro op de huidige koers niet te handhaven valt. As advocaat van de duivel zeg ik dat de oorzaak is het falen van de lidstaten te komen tot die befaamde convergentie die het kernpunt van de EU was (of is?). Om een en dezelfde munt voor allen mogelijk te maken moeten alle lidstaten dezelfde structuur hebben. In simpele woorden: zelfde ontslagrecht, uitkeringsrechten, belastingen, salarissen. Zelfs in Nederland ziet men dat krampachtig wordt vastgehouden aan de verworven rechten (zonder plichten) op de arbeidsmarkt, sociale zekerheidsmarkt en dat elke poging tot aanpassing aan de moderne marketing world wordt gesmoord of uitgesteld. Laat staan dat dat in de zuidelijke landen een aanpassing mogelijk zou zijn. Kijk naar Portugal waar een ingreep in salarissen van overheidspersoneel zelfs in strijd is met de grondwet.

    Daardoor zijn alle monetaire en fiscale ingrepen gedoemd te mislukken omdat de conditio sine qua non voor hun slagen niet bestaat.

    In het verdrag van Maastricht is overigens impliciet opgenomen dat lidstaten de eurozone kunnen verlaten: doordat de mogelijkheid van onderling financiëel steunen was (ja, want nu mag het dus wel) verboden en iedere lidstaat dus zelf de kost moest verdienen waren er drie mogelijkheden: de sociale e.d. wetgevingen  zo aanpassen dat inpassen in de eenheidsmunt mogelijk werd of failliet gaan en dus de eurozone moeten verlaten of voor het failliet gaan al uittreden. Door de bailouts, tegen de verdragsregels dus, toe te staan werd, hoe cynisch het ook klinkt; de basis onder de EU weggeslagen: daardoor werd cenvergentie niet meer noodzakelijk geacht en vervangen door subsidies.

    Terug naar dat verdrag van Maastricht met de daaraan verbonden  consequenties is de enige marktconforme oplossing: survival of the fittest, de lidstaten die niet kunnen of willen zullen uitvallen en misschien na vele, vele jaren toch weer terugkeren, laat de natuur zijn werk doen.

    Dat daaraan enorme kosten verbonden zijn is duidelijk, alle nu verborgen “leningen” moeten worden omgezet of afgeschreven. Doorgaan laat die kosten echter alleen maar verder oplopen en de dag des oordeels zal toch komen, vroeg of laat, hopelijk niet te laat.

     

  10. Johannes N

    @Gielah

     

    Hannibal refereert aan de artikelen van het verdrag van Maastricht (en mogelijk nog andere) die het redden van andere landen direct verbieden. Als we op dag 1 Griekenland gewoon failliet hadden laten gaan dan was de huidige problematiek vele malen kleiner geweest. De financiele wereld was een stuk gezonder geweest, Griekenland was alweer bezig geweest op te krabbelen ipv. steeds meer dieper te gaan, en het had ons veel minder geld gekost.

     

    Maar nee, men moest zo nodig lachend in het gat dat Griekenland heet springen. Want kennelijk impliceert het delen van een munt ook automatisch dat je alle schulden deelt? Wat een rare gedachte eigenlijk…

     

    De artikelen zijn niet zozeer sexueel misbruikt, alswel gewoon de nek omgedraaid. De politiek vond het nodig om net te doen alsof ze gewoon niet bestonden, want ja, nu was toch wel een heel bijzonder en speciaal geval en zo…

     

    Het fundamentele probleem met de euro-crisis is deze: men doet alsof er een eenmalig probleem is met een eenmalige en unieke oplossing, terwijl de problemen systematisch zijn en dus permanent zullen blijven bestaan. Zolang de politiek niet onder ogen wil zien dat dit het geval is, zal er nooit sprake kunnen zijn van een oplossing.

     

     

Reacties zijn gesloten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.