Het internationale recht is failliet

In 2004 klaagde Anne Bayefsky in de Wall Street Journal over de discriminatie waaraan Israël in de VN werd onderworpen.

Zes van de tien speciale zittingen van de VN werden gewijd aan Israël; in 40 jaar tijd was meer dan een kwart van resoluties waarin het mensenrechtenbeleid van een land werden veroordeeld gericht tegen Israël. Er was daarentegen nooit een veroordeling geweest van het mensenrechtenbeleid in China, Zimbabwe, of van het feit dat vrouwelijke immigranten in Saoedi-Arabië in feite als slavinnen werden gehouden. Voor wie, in navolging van Bayefsky, even in gedachten op zoek gaat naar andere ongerijmdheden, in het zogenaamde internationale recht dat via de VN en zijn organen wordt uitgedragen, hoeft niet lang na te denken. De ongeveer 4 miljoen Palestijnen die wonen op de Westoever en in de Gazastrook zijn gewoon Arabieren die ook in Irak of Syrië hadden kunnen wonen. Er is minstens 500 jaar geen Palestijnse staat geweest tot de Oslo-akkoorden van 1993. Toch hadden de Palestijnen voordien al van de VN de status van een volk gekregen met recht op een staat. De Koerden, een etnisch onderscheiden groep van meer dan 30 miljoen mensen die een eigen taal spreken, in tegenstelling tot de Palestijnen, hebben dit geluk nooit mogen smaken. De VN heeft het ‘zelfbeschikkingsrecht’ van het Koerdische volk nooit erkend.

Desondanks beroepen velen zich op het internationaal recht als zij ‘adviezen geven’ over de oplossing van het Midden-Oostenconflict. Mensen als Van Agt, bijvoorbeeld,  beweren dat Israël zich eindelijk eens moet houden aan het internationale recht en de onderdrukking van het Palestijnse volk moet staken, een volk dat “zijn recht op zelfbeschikking wordt onthouden”. Van Agt vermeldt doorgaans niet dat het recht van de Palestijnen is voortgevloeid uit decennia lang politiek opportunisme in de Arabische wereld waarbij Israël als bliksemafleider diende voor het falen van Arabische leiders. Bij de Koerden zou de aandacht zich richten op de Arabische landen zelf. Vandaar.

Overigens lijkt die negatieve fixatie op Israël in de VN-organen de laatste jaren enigszins geluwd, terwijl, ironisch genoeg, het beleid van Israël ten opzichte van de Palestijnen zich eerder verhard heeft. Het kan niet anders of Israël is als zondebok buiten beeld geraakt doordat de religieuze breuklijnen in de Arabische wereld (soennieten versus sjiieten) na ‘Irak’ zo zichtbaar zijn geworden. Het bestaan van een gemeenschappelijke vijand (Israël) lijkt nu minder belangrijk dan de vijand binnen de eigen landsgrenzen. Dat is natuurlijk ook de kern van het Syrische conflict, waarbij moeilijke en gruwelijke breuklijnen lopen tussen alawieten, soennieten, sjiieten en christenen.

Inmiddels moeten wij al twee jaar toezien hoe in Syrië mensenrechten met voeten worden getreden (door meerdere partijen) en hoe, tegen alle internationale verdragen in, chemische wapens worden gebruikt (waarschijnlijk door de Syrische regering). De VN werd tot dit weekend gegijzeld door het veto van Rusland en China. En toen de VS overwoog  op eigen gelegenheid in te grijpen, verwees Poetin cynisch naar het internationaal recht dat immers het monopolie van geweld in internationale conflictsituatie aan de VN heeft toegewezen. De lijdende Syrische bevolking is, behalve het slachtoffer van de burgeroorlog, ook het slachtoffer van het machtspolitieke denken van de grootmachten Rusland en China.

De burgeroorlog in Syrië lijkt voor de sceptische toeschouwer de doodsteek voor het internationale recht. Je moet wel een heel optimistisch karakter hebben om nog vertrouwen te hebben in de ontwikkeling van het internationale recht. Jaap de Hoop Scheffer gelooft er nog steeds in. Als we het internationale recht niet langer als leidraad nemen, komen we in “de anarchie van de realisten” terecht, zei hij onlangs. De “realisten” beheersen echter al decennia het internationale recht via hun opportunistische machtspolitiek in de VN, zie de disproportionele oordelen waar Israël telkenmale aan werd onderworpen en zie de recente weigering van Rusland om interventies in Syrië toe te staan. De ‘deal’ die de Amerikaanse en Russische ministers van buitenlandse zaken hebben gesloten over de verwijdering van chemische wapens uit het arsenaal van dictator Bashar Assad, maken je eerder cynischer dan optimistischer. Het beschermen van fundamentele mensenrechten en het naleven van internationale verdragen zijn handelswaar geworden, onderwerp van afruil: Rusland zegt toe Assad netjes te vragen zijn chemische spullen op te ruimen, dan moet de VS maar even niet bombarderen. Is dit de overwinning van het internationaal recht, zoals het hier en daar is betiteld? Het is eerder het faillissement ervan.

Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en word lid van onze spiksplinternieuwe Facebookgroep!

Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

11 reacties

  1. louis-portugal

    R. Hartman 15.29. Je haalt  de woorden uit mijn mond.Nu hoef ik het niet meer te schrijven waarvoor bedankt

    Degene die een beetje rondkijkt op internet heeft het verhaal van Dale Daglav van A.P zeker gelezen waarbij gezegd wordt dat die sarinontploffing een ongeluk was bij de rebellen, waarbij 12 rebellen zijn gesneuveld, en het gifgas was geleverd door S.Ar. geheime dienst hoofd Bandar enz.

    Inmiddels zijn er al meer verhalen van weggelopen rebellen die bovenstaande bevestigen.

  2. Jansma

    Rechten zijn een moreel principe waarmee “juiste” sociale definities worden gedefinieerd. Aangezien enkel een individu rechten kan hebben is de uitdrukking “individuele rechten” eigenlijk gelijk aan een “ronde cirkel”, maar helaas zijn internationale rechten nu eenmaal collectivistisch van aard. Hierdoor zijn het geen rechten, maar PLICHTEN. Voor een ander, welteverstaan. “Collectieve rechten” zijn een contradictio in terminis.

     

    Een groep als zodanig heeft geen rechten. Een mens kan geen nieuwe rechten verkrijgen door zich bij een groep aan te sluiten, noch kan hij of zij rechten verliezen die reeds in bezit zijn. Het principe van individuele rechten is de enige morele basis van alle groepen. Iedere groep die dit principe niet erkend is geen vereniging, maar een gang of bende.

     

    Inderdaad. Internationaal “recht” is volkomen failliet. Per definitie.

  3. Jos

    Internationaal recht is ‘recht’ op basis van verdragen. Verdragen worden opgesteld door landen onderling en betreffen in de regel een compromis-tekst die multi-interpretabel is. Interpreatie eerst een vooral door de betrokken landen, waarbij – omdat het een compromis betreft – het ene land nog wel eens een andere interpretatie heeft dan het andere land. Komt het op recht spreken aan, dan biedt de compromis-tekst voldoende ruimte op naar een politiek gewenste uitkomst te oordelen en te schrijven. Zo worden EU-verdragen uitgelegd naar de bedoeling van de EU (veelal de EC) en dus zal de uitkomst van die rechtspraak in lijn liggen met wat de EC of wat wenselijk is voor de ontwikkeling van de EU. En aangezien dat een politieke koers betreft, mogen we wat mij betreft concluderen dat internationaal recht een gepoliticeerde vorm van rechtspraak is. En wanneer het zogenaamde mensenrechten betreft, komt de factor ‘poli-cor’ om de hoek kijken. Voorbeelden te over: Hedwigepolder, het uitzetten van islamitische terroristen naar het land van herkomst etc. Hetzelfde geldt voor ‘rechtspraak’ op VN-niveau en aangezien de VN op dit moment lijkt te worden geleid door politiek-correcten met slappe knietjes en de druk van islamitische landen (om onduidelijke redenen) erg groot is, is de uitkomst van iedere VN-bemoeienis niet gestoeld op ‘recht’, hoewel ze dat wel pretendeert, maar op politiek en wenselijkheid.

    Internationaal ‘recht’ bestaat niet; internationale politiek des te meer.

  4. Peter Pan

    Het recht wordt inderdaad afgeleid van moraliteit, dat op haar beurt wordt afgeleid van de verhouding testosteron/oestrogeen.

    Het is helaas een misvatting dat ´enkel het individu rechten kan hebben´. Een volstrekt niet te onderbouwen loze bewering. Natuurrechten, het negatieve recht op zelfbeschikking en het eigendomsrecht zijn als subset genest binnen het recht van de sterkste. En al heel vroeg in de evolutie ging dit recht over van de man op de groep. Het recht is daarom gevestigd door de groep en niet gebaseerd op het individu. Men mag dit zo willen zien maar ook dat is een fictie. Alle rechten zijn van nature collectivistisch van aard. Het privacy recht tracht thans groepsrechten te ondermijnen waardoor individuen geen verantwoording meer aan de groep schuldig zijn.

    De mens ontleent zijn rechten primair aan de groep. De moslim mag de niet moslim doden. De vrouw heeft minder rechten dan de man. Hoort dat dan allemaal niet meer tot het recht. Het individuele recht is een kaartenhuis.

    Het is een cirkelredenatie dat rechten reeds in het bezit zijn. Dat is wat te bewijzen is, niet om bij voorbaar als bewijs aan te leveren.

  5. Richard de II2

    Israel heeft alle aandacht ook voor een deel aan zichzelf te wijten met de uiterst correcte behandeling van journalisten. Al zou er af en toe eens ‘per ongeluk’ een AP- of guardian journalist op het intifadaveldje het loodje leggen dan gaat men zich toch eens afvragen of het leuker is om in Oeganda of zo te gaan werken. Omdat dit in de islamitische wereld wel gebeurt (zie bijvoorbeeld de behandeling van journalisten in Turkije, nog het meest vrije land!) weet men in Israel de aandacht van de wereld op zich gericht.

     

    Overigens is dit verhaal geen aanbeveling aan Israel om het beleid te veranderen!

  6. sprx

    De islamitische landen zelf wijzen het internationale recht af, officieel zelfs, sinds de Cairo verklaring die de universele verklaring van de rechten van de mens afwijst, onder verwijzing naar de sharia, waaraan alles ondergeschikt zou zijn.

    Daarom komt er overal in de islamitische wereld slavernij voor en hebben niet islamieten geen rechten.

    Ook bij de genocide op de christenen kijkt het westen weg en roept foei over de vermeende genocide op arabieren in Judea en Samaria.

    Waarbij de eerste groep reeel ook afneemt in aantallen (-100000 per jaar) en de tweede groep in aantal steeds sterk toeneemt.

    Rusland en China vrezen een opstand van soenieten in eigen land, wanneer de soenitische opstanden on het MO slagen, het gaat dus helemaal niet over recht, maar eigenbelang.

    Alleen linkse idiooten en islamofielen en andere multicullers ontkennen dat.

  7. Peter Pan

    Het recht is een fictie. Want er bestaat geen wetenschappelijke onderbouwing voor. Zo bestaat er ook geen enkel fundament voor ´Natuurrecht´. Het recht is een kaartenhuis dat leidde tot een boom in de VN in het naoorlogse tijdperk. Maar op een gegeven moment lazert het in elkaar in een bust. Omdat het fundament niet gegeven is. Dat proces tekent zich steeds sterker af. Ethiek staat met de poten in de klei. Iedere afweging gaat gepaard met pijn. Regels zijn niet te geven. Die fossiliseren de moraal slechts in seksualiteit, of in religie zo u wilt.

  8. François

    @sprx (14:50) en R.Hartman (15:29) Goede commentaren! En waarom bijvoorbeeld staat de VS niet in het rijtje grootmachten die aan machtspolitiek doen? Hoe komt dat?

  9. R. Hartman

    … totdat ik dit tegenkwam: “hoe, tegen alle internationale verdragen in, chemische wapens worden gebruikt (waarschijnlijk door de Syrische regering)”

    Ten eerste is Syrië niet aan die verdragen gebonden om de simpele reden dat ze deze nooit heeft ondertekend, en ten tweede wordt hier nog maar eens de leugen gedebiteerd dat ‘de Syrische regering’ gifgas gebruikt zou hebben (nou ja, ‘waarschijnlijk’ dan) terwijl er al door diverse bronnen is bevestigd dat de ‘rebellen’ hebben toegegeven dat zij de daders zijn.

     

    Waar Assad een seculier beleid voert, net zoals Mubarak en Ghadaffi dat deden, zijn de ‘rebellen’ fundamentalistische moslims, die geen enkel respect voor mensenlevens hebben en al helemaal niet voor vrouwen en kinderen. Jongens kunnen mooi jihadi worden en meisjes mogen nieuwe baren, that’s it. Assad heeft niets te winnen door gas te gebruiken, maar alles te verliezen.

     

    De zinsnede “(waarschijnlijk door de Syrische regering)”, en wat er op volgt, verraadt de werkelijke agenda van Verbon: Amerika had zich helemaal niks aan dat ‘Internationale Recht’ (dat inderdaad geen recht is, maar dat is het Nederlandse ‘recht’ evenmin, en daar dient de burger zich toch echt aan te houden, of anders…) gelegen moeten laten liggen, en gewoon zijn gang moeten gaan.

     

    Het ingrijpen door Poetin is ‘cynisch’,  en “De lijdende Syrische bevolking is, behalve het slachtoffer van de
    burgeroorlog, ook het slachtoffer van het machtspolitieke denken van de
    grootmachten Rusland en China.”

    Welnee. De lijdende Syrische bevolking is, behalve het slachtoffer van de
    burgeroorlog, ook het slachtoffer van het machtspolitieke denken van de
    grootmacht Amerika, want die hele ‘burgeroorlog’ is door Amerika (en de Westerse bondgenoten) geënsceneerd, net zoals de ‘Arabische Lentes’ in Egypte en Lybië dat waren.

     

    Verbon zit bij de KUT, pardon, KUB, waar ook andere dubieuze types onderdak gevonden hebben. Mogelijk verklaart dat het een en ander, want in Volksverlakking heeft de KUB een naam hoog te houden.

  10. reageerbuis

    Een Palestijnse staat is er zelfs nooit geweest. Wat we tegenwoordig onder Palestijnen verstaan werden altijd Arabieren genoemd. Tussen 1920 en 1948 was er het Britse mandaatgebied Palestina. Alle inwoners, ook de Joden, waren Palestijnen. De Joodse krant Jerusalem Post heette tot 1948 Palestine Post. Pas met de oprichting van de PLO in 1964 werden de (Arabische) Palestijnen een volk genoemd, maar het is een samenraapsel van oorspronkelijke inwoners en immigranten, die uit de omliggende landen werden aangelokt door de welvaart, die de Joden er schiepen. Ook veel van hun leiders kwamen van buiten, zoals de Egyptenaar Jasser Arafat.

    Dat de Israëlische politiek ten opzichte van de Palestijnen zich verhard heeft, wordt in het artikel niet onderbouwd. Eerder lijkt het tegendeel het geval. De laatste jaren zijn er tal van blijken van goede wil van de kant van Israël geweest, zoals de terugtrekking uit een groot deel van Samaria-Judea, het ontruimen van de Gazastrook, de tien maanden durende bouwstop en de vrijlating van gevangenen met bloed aan hun handen. Helaas zie ik daartegenover geen tekenen van goede wil van de Palestijnen.

Reacties zijn gesloten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.