Abu Dhabi en Nederland, twee uitersten van grenzeloze welvaart

We zouden de dag moeten prijzen wanneer in Nederland eens een duidelijke grens wordt getrokken.

Abu Dhabi en Nederland zijn twee uitersten al het gaat om de instroom en rechten van immigranten.

Onlangs zag ik een documentaire over Abu Dhabi. Iedere Emirati (burger van Abu Dhabi) is vermogend. Men krijgt een financiële bijdrage voor de aanschaf van een eigen huis en het minimuminkomen is circa 2000 euro. Het meeste werk wordt echter gedaan door immigranten/expats uit India, Pakistan, Egypte, Bangladesh, de Filippijnen en diverse Arabische landen, die daarmee tussen de 200 en 400 euro per maand verdienen. Dat is het dubbele van wat men in eigen land kan verdienen en de werkers zijn er tevreden mee. Men zegt: ‘ik verdien hier goed en het is hier veiliger dan thuis’.

Twee maanden per jaar wordt men in de gelegenheid gesteld om zich bij het gezin in land van herkomst te voegen. Gezinshereniging is dan ook niet aan de orde in Abu Dhabi. Men komt naar Abu Dhabi om te werken en als er geen werk is dan wordt men vriendelijk verzocht om weer te vertrekken. De immigranten/expats kunnen NOOIT Emirati worden. Buitenlanders zijn van harte welkom als ze werk hebben of een bedrijf runnen en zelf hun broek op kunnen houden. Pas dan wordt het fiscaal en financieel een interessant verhaal (taxfree zaken doen en goed verdienen). Als een buitenlands bedrijf niet van meerwaarde is of failliet gaat dan is het zonder pardon ‘exit’.

In tegenstelling tot Abu Dhabi is in Europa en in ons land sprake van het andere uiterste. Met name in Nederland wordt een onverantwoord immigratiebeleid gevoerd. Bij voorkeur worden niet ‘kansrijke’ maar ‘kansloze nieuwkomers’ binnengehaald, die niets kunnen bijdragen, en in het ergste geval, niets willen bijdragen aan de Nederlandse samenleving. De instroom van kansloze gelukzoekers wordt goedgepraat door een invloedrijke links georiënteerde, politiek correcte elite van zogenaamde ‘Gutmenschen’ in politiek, media en maatschappelijke organisaties en instellingen.

Men voert hierbij steevast als argument aan dat deze immigranten hard nodig zijn in onze samenleving om ‘onze plees schoon te maken, de billen van onze oude van dagen te wassen, onze muurtjes te stucen en onze bloembollen te rapen’. De praktijk wijst echter uit dat -uitzonderingen daargelaten- het merendeel van kansloze immigranten nooit ‘een plee schoon zal maken, een bips zal wassen of in de klei zal gaan staan’, maar afhankelijk is van voorzieningen en de samenleving zelfs ontwricht.

In Abu Dhabi stelt men paal en perk aan dergelijke situaties, maar in Nederland krijgen de meeste immigranten op termijn een verblijfsvergunning, wordt men Nederlander en mag men zelfs stemmen. De omgekeerde wereld derhalve en illustratief voor het falend immigratiebeleid van een land dat doet aan zelfdestructie.

Ton van Kesteren is fractievoorzitter van de PVV in Groningen.

Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en like onze spiksplinternieuwe Facebook-pagina!
In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

3 reacties

  1. kees rudolf

    Mooi scherp gesteld. Relativerende kanttekeningen zijn mogelijk, maar dan zou het minder kort en krachtig zijn. Vooruit, van mij dan een kanttekening: voor geen goud zou ik het door al die kansloze en werkonwillige immigranten ontwrichte Nederland willen verruilen voor Abu Dabi. Irrationeel?

  2. Moria de Quéribus

    Buitenlandse werknemers en ondernemers in de Golfstaten kunnen zich daar niet permanent vestigen en zijn dus geen immigranten, maar migranten. 

    Veel Oost-Europeanen in Nederland zijn wel degelijk bereid met hun poten in de modder te staan. Zij hebben geen verblijfsvergunning nodig, slechts een arbeidsvergunning (als ik het goed heb). Dit is echter nog geen reden om hen zich hier ook defintief te laten vestigen. 

    Anderen, zoals gastarbeidmigranten, kregen een verblijfsvergunning voor, of kort na (illegale) binnenkomst (en dus niet ‘op termijn’). In eerste instantie een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd, na een paar jaar voor onbepaalde tijd. 

    Het vreemdelingenbeleid is strikt genomen geen immigratiebeleid, omdat er niet mee beoogd word een bepaalde immigratie mee mogelijk te maken. Het zijn in feite een paar deuren waardoor mensen van elders binnen kunnen komen, en wie daar allemaal door naar binnenkomt doet verder niet meer ter zake (wat het Nederlandse vreemdelingenrecht betreft). Het vreemdelingenbeleid in Nederland is daarom ook niet ‘falend’ (alsof er een bepaalde doelstelling niet mee wordt bereikt), maar onverantwoord, omdat er zonder noodzaak migranten mee worden toegelaten die vervolgens immigrant en Nederlands staatsburger kunnen worden, met alle problemen van dien. 

    Hoewel de behandeling van Aziatische buitenlandse werknemers in de Golfstaten vaak mensonterend is, denkt men daar over het bieden van verblijfsrecht in ieder geval op een zakelijke manier. 

  3. Antivenin

    Precies. En daar is het links ook om te doen. Toen de Nederlandse arbeider te welvarend werd, een autootje had, een eigen huisje, naar het buitenland met vakantie, alle kinderen naar het middelbaar en zelfs hoger onderwijs gingen, zag links zijn liezers richting meer rechtse partijen afzwaaien. Geen nood: de grenzen gingen open en er werd een lading stemvee geïmporteerd die zich van zijn leven niet gaat aanpassen en dus voor een groot deel altijd afhankelijk zal blijven van de linkse goedmensen. Succes verzekerd.

     

    De “rechtse” partijen vonden het wel prima, want goedkope arbeidskrachten, dus meer winst.

     

    Tot ze à la de Moslim Broederschap de partijen overnemen en hier de sharia invoeren…

Reacties zijn gesloten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.