Belofte aan Rusland? Welke belofte aan Rusland?

De kogel is door de NAVO-kerk. Een speciale ‘flitsmacht’, Very High Readiness Joint Task Force gedoopt (een kreet die menige Haagse beleidmaker ongetwijfeld zal doen watertanden), zal de door Ruslands imperialistische opwellingen verontruste oostelijke partners, indien nodig, bescherming komen bieden. Het bondgenootschap zal, na twintig jaar van overwegend crisisbeheersing op de Balkan en in exotische oorden nog verder buiten het verdragsgebied, dus op zijn Artikel 5-schreden terugkeren.

Maar wacht eens even, had de NAVO niet aan Rusland beloofd nimmer manschappen en materieel in zijn vroegere satellietstaten en randgewesten te zullen stationeren? Minister van Buitenlandse Zaken Lavrov, andere verontwaardigde Russische bewindslieden en diplomaten en de propagandakanalen die voor media doorgaan, hebben ons hier de laatste tijd inderdaad herhaaldelijk aan herinnerd (en zullen dat na de NAVO-top in Wales blijven doen). 

Had Sovjet-leider Gorbatsjov in 1990, in aanloop naar het ‘Twee plus vier’-akkoord over de Duitse Wiedervereinigung, al niet de toezegging gekregen dat de NAVO niet verder in oostelijke richting zou uitdijen? En gaat de alliantie niet straal voorbij aan de in 1997 met Rusland getekende Stichtingsakte (NATO-Russia Fouding Act)? In dat document had zij zich er toch op vastgelegd dat zij ‘haar collectieve verdediging en andere missies meer zal uitvoeren door zich te verzekeren van de noodzakelijke interoperationaliteit, integratie en versterkingscapaciteit, dan door het aanvullend permanent legeren van gevechtseenheden’? Ruslands woede over het oprukken van de NAVO en de militaire opbouw aan zijn westgrenzen lijkt dus gerechtvaardigd te zijn. Schijn bedriegt echter. 

Laten we eerst eens een blik werpen op de gebeurtenissen in 1990. Aan de onderhandelingstafel met Michail Gorbatsjov deden de Amerikanen en West-Duitsers zeker toezeggingen – alleen hadden die enkel betrekking op de toekomstige militaire status van Oost-Duitsland, niet op die van de rest van Midden- en Oost-Europa. Dat maakte bovendien op dat moment nog formeel deel uit van het Warschaupact, terwijl werkelijk niemand dacht aan een NAVO-lidmaatschap van Estland, Letland en Litouwen. Zij zaten in 1990 nog gevangen in de Sovjet-Unie, met vele duizenden Rode militairen als bewakers (de uitbraak volgde een jaar later). 

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Baker, bondskanselier Kohl en minister Genscher hadden ten overstaan van Gorbatsjov misschien wel iets concreter kunnen zijn over wat zij bedoelden met ‘oostwaarts’, maar zelfs die had kunnen begrijpen dat Kohl en Genscher geen exclusieve zeggenschap hadden over toekomstige NAVO-verbredingen. Baker, diens patroon Bush senior en National Security Advisor Brent Scowcroft op hun beurt hebben later allen ontkend dat de Verenigde Staten zich toentertijd hebben vastgelegd op een eeuwige uitbreidingsstop. Een schriftelijke verzekering daarvan heeft Gorbatsjov of diens Russische opvolger Jeltsin al helemaal nooit ontvangen. Harvard-historicus Mark Kramer zet het allemaal op een rijtje in een uitstekende reconstructie in het tijdschrift Washington Quarterly (nr. 2, 2009) die niets aan duidelijkheid te wensen overlaat. 

‘Gorby’ houdt niettemin stug vol dat hij door de Amerikanen is bedrogen. Een mantra, waaraan hij in een vraaggesprek met de Russische televisie, afgelopen juni, opnieuw uiting gaf. Met tastbaar bewijs kwam hij wederom niet. Het is trouwens maar de vraag, of we veel waarde moeten hechten aan het oordeel van iemand die tot ver in 1989 het bestaan van de geheime protocollen van het Niet-Aanvalsverdrag tussen nazi-Duitsland en de Sovjet-Unie van 1939 en het daarop volgende Vriendschapsverdrag ontkende en die nog steeds elke (mede-)verantwoordelijkheid voor de bloedige Sovjet-interventies in Vilnius en Riga, begin 1991 wegwuift. 

De Stichtingsakte van 1997 is een iets ingewikkelder geval. De NAVO was beslist huiverig om manschappen en materieel naar de aankomende leden Polen, Tsjechië en Hongarije over te brengen, omdat zulks Rusland, in het bijzonder het militaire establishment dat in mentaal opzicht nog in de Sovjet-Unie leefde, zou provoceren en de democratische krachten op wie het Westen toen nog zijn hoop vestigde, zou kunnen benadelen. 

De Akte bevat evenwel een soort clausule voor noodgevallen: ‘Versterking mag plaatsvinden, indien noodzakelijk, in geval van verdediging tegen een dreiging van agressie.’ Verder verwijst zij naar het principe van het respecteren van de nationale soevereiniteit, onafhankelijkheid, territoriale integriteit en het inherente recht om zelf de middelen ter optimalisering van de nationale veiligheid te kiezen. De verdragspartijen worden tevens geacht ‘af te zien van het dreigen met of het gebruiken van geweld tegen elkaar en tegen elke andere staat.’

Welnu, als Rusland met veel bombarie verwijst naar de passage over het niet ‘aanvullend permanent legeren van gevechtseenheden’, dan zou het zo consequent moeten zijn om ook de rest van de tekst tot zich te nemen. Estland, Letland, Litouwen en Polen ontwaren momenteel een dreiging van agressie – door Rusland (daarom hebben zij bijvoorbeeld reeds in maart een beroep gedaan op Artikel 4 van het NAVO-Verdrag dat lidstaten het recht geeft spoedoverleg met de bondgenoten aan te vragen). President Jeltsin zette destijds zelf zijn handtekening onder een stuk papier dat Europese landen vrij laat in het bepalen van wat de beste waarborg voor hun nationale veiligheid is. Het lag toen al voor de hand, welke keuze de Baltische republieken zouden maken – dit geheel in lijn met het internationaal recht dat landen die keuzevrijheid biedt. Als Rusland de in 1997 heersende orde naderhand niet zelf aan diggelen had gegooid, dan had niemand in Europa en Rusland ooit van een Very High Readiness Joint Task Force gehoord. En ‘elke andere staat’ zou anno 2014 zomaar eens betrekking kunnen hebben op Oekraïne. 

Het zou te ver gaan om de Stichtingsakte en daaruit voortgekomen NAVO-Rusland-Raad bij het grofvuil te zetten, zoals onder meer een defensie-denktank in Tallinn heeft bepleit, omdat men zichzelf daarmee van een potentieel bruikbaar diplomatiek kanaal berooft, maar het staat de NAVO wel degelijk vrij troepen naar de kwetsbare oostelijke en noordoostelijke periferie te zenden. Rusland heeft dat louter aan zichzelf te danken. 

De boodschap die president Poetin de lezers van de Estse krant Postimees in 2002 meegaf, getuigde van meer tact en diplomatiek vernuft: ‘Zal Estland de dreigingen van terrorisme en proliferatie van massavernietingswapens werkelijk beter aankunnen, als het lid van de NAVO zal zijn? Ik denk het niet, maar als jullie denken dat dat wel het geval is, dan hebben jullie dat recht [om tot de NAVO toe te treden].’ Zou hij zich nadien niet hebben overgegeven aan een negentiende-eeuwse zucht naar derszjavnost, glorieuze grootsheid, en hebben vastgehouden aan de lijn van samenwerking met de NAVO, dan was die laatste tegenwoordig een veredelde tweede OVSE en een uitzendbureau voor terrorismebestrijding geweest, waarvan Rusland geen ‘gevaar’ meer te duchten zou hebben gehad.   

Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en like onze spiksplinternieuwe Facebook-pagina!
In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

10 reacties

  1. Bes Tolen

    Jeroen Bult. Een vraag aan u; waarom gaat het de laatste jaren zo bergafwaarts in Nederland en in veel andere West-Europese landen nog harder? Als het politieke onverstand zo doorgaat, worden de problemen alleen maar groter. Dat in Zuid-Europa de bevolking de ontwikkelingen nog pikt, mag verbazen. De NATO had na 1990 geen functie meer maar het was wel een machtig wapen in de handen van Amerika. Amerika handelt heel willekeurig. Nu met de oorlog in de Oekraine heel formalistisch en geheel in tegen wat Amerika doordreef in Joego-Slavië. Amerika zit Europa al meer dan honderd jaar dwars en dat heeft steeds tot beroerde uitkomsten geleid.

    In diverse landen zitten, de meeste al eeuwen, agressieve elites/oligarchen, die gevaarlijk zijn voor de bevolking van hun land en in bepaalde gevallen ook daar buiten. Die elites zitten in Amerika (150 jaar), Italië (Rome ruim 2000 jaar vrij constant. Grootste overlevingsproblemen circa jaar 320, jaar 476, circa 1600), Engeland (Londen 950 jaar met sterke wisselingen en met langdurige min of meer afwezigheid. Sterke opkomst in het tijdperk van het kolonialisme.), Spanje (Madrid wat langer dan 500 jaar) en Frankrijk (Parijs 1500 jaar resp. vernieuwd 200 jaar). Er is ook grote invloed via grootbanken. Financiering van oorlogen. Vanuit rijke grootbankiers ook aanvulling van de oligarchen. [Grootbankiers werden in het oude Rome met andere groepen belangrijke dienstverleners apart gehouden: een bevoorrechte kaste.). Godsdiensten spelen een belangrijke rol als katalysator. Permanente politieke indoctrinatie. Zogenaamde wereldfederalisten.     

  2. de_mol

    Flitsmacht is een eufemisme voor ‘Blitzkrieg’.

     

    Voor de rest is dit ook een bullshit verhaal, want of het nou ‘beloofd’ is of niet, iedereen begrijpt dat Rusland in een hoek wordt gedreven. NATO staat sinds kort na de vijandige coup in Kiev aan de grens met Rusland.

     

    Interessant is dat dit hele scenario al in 2008 voorspeld is door Webster Tarpley, die waarschuwde voor Obama. Maar ook vertelt dat Obama een puppet is van de Trilateral Commission, een groep van Bankiers met als denk-brein Brezinskzi. Het is griezelig hoe onder Obama deze voorspellingen van neo-nazi, en ja dat is Brezinskzi, uitkomen:

    The men behind Barack Obama part 1

     

    Hij waarschuwt in deel 2, in 2008, dus al dat men Rusland op de korrel gaat nemen, en ook dat men Europa zal gaan ‘gebruiken’ voor deze smerige spelletjes:

    The men behind Barack Obama part 2

     

    Dat verklaart ook de ‘Fuck the EU’ opmerking van Victoria Nuland.

     

    Echt de moeite waard om deze docu van 2x 10 minuten te kijken.

  3. Hilterman

    Deze hele oprisping die al aan enkele duizenden mensen het leven heeft gekost waaronder 300 volstrekt onschuldige passagiers van vlucht MH17 zal binnen kort aan de onderhandelingstafel worden beslecht.

    Zo is het tot nu toe altijd gegaan bij gewapende conflicten zo zal het ook nu weer gaan. Hoe eerder hoe beter voor alle betrokken partijen.

  4. philippine

    Is deze column een voorbeeld van wat er in het nieuwe magazine te lezen komt te staan?

  5. nog_1

    Polen en de Baltische staten worden bedreigd? Door wie?

     

    Het lijkt er meer op dat deze landen wraak willen voor wat hen in de USSR is aangedaan. Begrijpelijk, maar van een Russische dreiging in deze gebieden is geen sprake.

  6. Bes Tolen

    Ik wijs er op, dat onder de belangrijkste communisten van het eerste uur en ook nog later weinig etnische Russen zaten. Onder de wreedste elementen Georgiërs (Stalin, Beria etc.) en lieden van joodse afkomst waarvan nogal wat uit Polen. Het czaristische Rusland bleek in menig opzicht een reus op lemen voeten en de korte periode van echte democratie bracht geen stabiel regime. Helaas waren er oorlogskrachten in Duitsland in de eerste wereldoorlog, die Lenin (van vaderskant van Joodse afkomst en van moederskant Volksduitse) naar Rusland lieten afreizen. Met fatale gevolgen.Door onmetelijke misdaden tegen de mensheid heeft het communisme gewonnen. Zonder de massamoordenaar Trotzky had het communisme niet gewonnen. Rusland is (als andere landen en gebieden) verpest door het communisme. De welvaart was in de uitgestrekte gebieden van St. Petersburg en Moskou voordat de communisten aan het bewind kwamen indertijd zo hoog als in Nederland. De commentaren in het westen over Rusland duiden er op, dat oud-communisten en allerlei rovers van weleer uitgebreid gehoor krijgen. in de Oekraïne wordt met name de jeugd ook wijsgemaakt dat het Russen waren, die de Oekraïners onderdrukten. Juist in het voormalige Poolse(-Litouwse) deel werden de pachtboeren uitgebuit. Vandaar ook anti-semitisme zoals dat wordt genoemd. Kroetsstjef was zelf een Oekraïner. Hij was de grootste massamoordenaar daar en dus geen Rus. De tweede (die Kroetsstjef voor een aantal jaren heeft vervangen) in de rang van de massamoordenaars was ook al geen Rus. De Sovjet-Unie en Rusland zijn twee regimes met heel verschillende intenties. Als men de geschiedenis beter zou kennen, eerlijk zou zijn dan zou er meer begrepen worden en meer ellende kunnen worden voorkomen. Ik ben al het gelummel in het zogenaamde vrije westen soms wel helemaal zat. Door wie laten we ons voor een karretje spannen? De Amerikaanse grootbanken en de Rooms katholieke kerk [met name die van Amerika in verband met de illegale immigratie en het Vaticaan (Polen, Litouwen met hun dubieuze versie van het Rooms katholicisme); met de voor ons zo slechte gevolgen zowel financieel-economisch als wat immigratie betreft. Onder meer, ja.], die op het ogenblik zo in het offensief zijn? In Rusland is ook veel mis. Dat wel maar het is daar desondanks een andere veel betere tijd dan onder het moordende communisme. Zoals met name vanuit Amerika met zijn meest directe vrienden wordt opgejut, kan Europa niet vooruit. Wel achteruit. We zijn gek om dat te dulden. 

  7. Matthijs

    Zoals ik in voorgaande topics al heb geopperd; verdragen zijn stukjes papier, die gaan geen kogels tegen houden. Je kan er ook geen leger mee tegenhouden. Wetten zijn eigenlijk alleen voor anderen en niet voor diegene die ze opstelt.

  8. Non mi rabbio

    Can dient van te zijn. Mijn verontschuldigingen!

  9. Non mi rabbio

    Ik ben niet onder de indruk can dit hersenspinsel

  10. Marcel4x4

    Rusland denkt nog steeds dat het al die landen bezet blijkbaar.

    Het zou onzin zijn om over de hoofden van soevereine staten te beslissen dat ze geen NAVO lid zouden mogen worden of hier geen NAVO troepen gestationeerd moeten worden.
    Daar gaan ze zelf over. Het is belachelijk als een land NAVO lid wil worden en democratisch is e.d. dat het dan niet zou mogen omdat Rusland het niet wil. Bemoei je met je eigen zaken Rusland.
    Hetzelfde geldt als zo’n land uit de NAVO wil.

    Elk land moet zelf kunnen bepalen of het lid wil worden van de NAVO en ze een waardebolle aanvulling zijn.
    Het is onzin om landen niet toe te laten terwijl ze het wel graag willen maar Rusland het niet leuk vindt.
    Had Rusland die landen maar beter moeten behandelen.

     

    Als Oekraine liever zaken doet met het westen dan met Rusland dan is dat enkel en alleen een beslissing van Oekraine. Rusland heeft daar niets over te zeggen, ook wij (het westen) niet trouwens.

     

    De enige die mogen belissen over NATO militairen op grondgebied van Oost-Europese landen zijn deze landen zelf. Poetin moet zich daar niet mee bemoeien.

     

    Als die landen graag NAVO basissen willen dan is dat hun keuze. En als ze zich bedreigt voelen dan is het onze taak om ze te helpen als goede bondgenoten.. Heeft Rusland niets over te zeggen. Rusland heet die landen jarenlang bezet en onderdrukt.

     

    Rusland maakt duidelijk dat ze nog steeds de vrijand zijn. Het is nog steeds een dictatuur zonder mensenrechten wat landen aanvalt die geen slaafje willen zijn. Het land verlangt terug naar de Sovjet tijd toen het vele andere landen land heeft bezet.

    Dat Rusland tegen NAVO basissen in Polen e.d. is bewijst wel dat ze nog steeds de vijand zijn en de mogelijkheid willen hebben om die landen aan te vallen.

    Als Rusland werkelijk geen plannen heeft om aan te vallen dan hoeft het zich totaal geen druk te maken om NAVO troepen in oost-Europese NAVO landen of om een raketschild.

    Rusland heeft daar totaal geen hinder van.

    Toch jammer dat er landverraders zijn die Poetin maar blijven vereren of het land verkiezen boven het westen. Ga dan weg. Je bent dan net zo erg als die malloten die IS steunen.

     

Reacties zijn gesloten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.