Internationale klimaatonderhandelingen doven uit als nachtkaars

President Obama heeft het er maar moeilijk mee. Een internationaal klimaatakkoord zit er niet in. Dan maar ‘naming and shaming’.

Onder de titel, ‘Good-Bye Treaty’, schreef Rupert Darwall voor de ‘National Review On Line’:

Now the Obama administration is signaling that there will be not be a new climate treaty. According to a report in Wednesday’s New York Times, the path to a treaty has come to an end, 14 months before the Paris talks scheduled for next year. Instead, the best deal on offer is a non-binding accord. This is big news.

Meanwhile, the Intergovernmental Panel on Climate Change is reheating the rhetoric from its fifth assessment report, doing what it always does: produce the right mood music ahead of crunch-time climate talks. Trouble is, it’s all sounding more than a little dated. In that report, the first installment of which was released last September, the IPCC ducked the big question unsettling climate science. What are the possible causes and implications of the pause — or hiatus, as the IPCC prefers to call it — in the rise in average global temperatures? The pause is already more than a decade old. With 39 explanations and counting, and some climate scientists now arguing that it might last yet another decade, the IPCC has sidelined itself in irrelevance until it has something serious to say about the pause and has reflected on whether its alarmism is justified, given its reliance on computer models that predicted temperature rises that have not occurred. …

Verschillende plannen om de tegenstellingen tussen ontwikkelde- en ontwikkelingslanden te overbruggen zijn mislukt. Bindende verplichtingen om de menselijke uitstoot van CO2 te beperken, stuiten op fel verzet van de ontwikkelingslanden, met China en India voorop.

For the Obama administration, this means reverting to its pre-Durban Plan A: no legally binding commitments but voluntary pledges, notified under the auspices of the 1992 convention and underpinned by a regime of “naming and shaming” those who don’t live up to them. There is a big problem with this. It has already been tried, and it failed.

Aldus Rupert Darwall.

Zie verder hier.

UN SG Ban Ki–moon heeft de wereldleiders uitgenodigd om op 23 september in New York bijeen te komen om de internationale onderhandelingen over een opvolger van het Kyoto–verdrag, die al jarenlang in het slop zitten, een nieuwe politieke impuls te geven. Maar de leiders van landen die de meeste CO2 uitstoten, hebben laten weten dat zij andere verplichtingen hebben. Dat geldt voor President Xi Jinping van China en de PM van India, Narendra Modi. Maar ook de ‘Klimakanzlerin’, Angela Merkel, heeft intussen laten weten dat zij een bezoek aan New York – druk, druk, druk – niet in haar agenda kon inpassen.

Onder de titel, ‘China and Indian Leaders Said to Skip UN Climate Summit’, rapporteren Sangwon Yoon en Mark Drajem voor Bloomberg:  

The top leaders of China and India aren’t planning to attend this month’s United Nations summit on climate change, signaling tepid support for a global pact to cut greenhouse gases among two of the largest emitters.

President Xi Jinping of China and Indian Prime Minister Narendra Modi have told UN Secretary General Ban Ki-moon they won’t be at the day–long meeting of world leaders on Sept. 23, according to two UN diplomats, requesting not to be identified discussing the leaders’ plans. Their absence undercuts the summit, although it may not be fatal for negotiations set to wrap up by the end of 2015.

China is the world’s top greenhouse-gas emitter, and India is third, after the U.S., according to World Bank data. Together China and India account for nearly a third of total emissions, and their carbon footprint is growing while it remains flat in the U.S. and Europe. …

Lees verder hier.

Onder de titel, ‘Klimagipfel ohne Merkel’, rapporteerde ‘TAZ.de’:

Gerne lässt sie sich als Klimakanzlerin feiern, doch eine Einladung des UN-Generalsekretärs schlägt die deutsche Regierungschefin aus.

Angela Merkel wird im September nicht zum Klimagipfel nach New York reisen. Das bestätigte der taz ein Regierungssprecher. Eingeladen hat UN-Generalsekretär Ban Ki–Moon Staats– und Regierungschefs der ganzen Welt. Er verknüpfte dies mit der Aufforderung, „mit Ehrgeiz und Verantwortung“ teilzunehmen.

Andere Staatschefs werden, so heißt es aus Ban Ki–Moons Umfeld, der Einladung folgen. So wird US–Präsident Barack Obama zu dem Treffen erwartet. Frankreichs Präsident Francois Hollande auch.

Lees verder hier.

Maar ja, dat zal waarschijnlijk toch een schrale troost zijn voor Ban Ki–moon, die veel persoonlijk prestige heeft geïnvesteerd in de heroïsche strijd tegen de opwarming van de aarde (die nu al bijna 18 jaar maar steeds niet wil komen) en de wereldreddende rol die de VN daarin kan spelen.

Zou de internationale gemeenschap misschien niet iets anders moeten verzinnen om iets aan die vreselijke (virtuele) dreiging te doen?

Onder de titel, ‘The Climate Change Agenda Needs to Adapt to Reality. Limiting carbon emissions won’t work. Better to begin adjusting to a warmer world’, schreef Edward P. Lazear in ‘The Wall Street Journal’ wat volgens hem diende te worden gedaan.

Het is een overzicht van ideeën die al geruime tijd circuleren. Dus eigenlijk niets nieuws. Maar ze komen van een auteur die voorzitter is geweest van de ‘President’s Council of Economic Advisers’ (2006-09) en voorzitter van het ‘White House Committee on the Economics of Climate Change’ (2007-08). En dat geeft ze natuurlijk extra gewicht.

Lazear:

The Obama administration is instituting a variety of far-reaching policies to reduce carbon emissions and mitigate climate change. Are any of these capable of making a difference? Simple arithmetic suggests not. Given this reality, we would be wise to consider strategies that complement and may be more effective than mitigation—namely, adaptation.

According to the Paris-based International Energy Agency, in 2012 the world emitted a little over 31 gigatons of carbon dioxide. China was the No. 1 emitter, accounting for more than one-fourth of the carbon produced. The U.S. was second, emitting about one-sixth.

China and India, among other developing countries, argue that they should be allowed to increase carbon emissions. They’re still developing and require higher rates of economic growth. Moreover, they aren’t responsible for previous emissions, and on a per capita basis U.S. emissions are much higher. …

Is there any hope of limiting carbon emissions to 30-50 gigatons in 2030, as many climatologists have called for, with substantial reductions thereafter? Some countries, notably Denmark and Sweden, have significantly reduced emissions. Can the U.S. do the same?

Feel-good actions won’t make a dent. ….

The economics also work against a major transformation in the technology of producing power, either mobile or stationary. Coal is cheap. Natural gas is becoming even cheaper, but its carbon emissions, according to the U.S. Energy Information Administration, are still half those of coal and three-quarters those of gasoline per unit of energy produced. Although a switch to natural gas for many power uses would help, and accounts for recent drops in U.S. emissions, it cannot change the carbon arithmetic enough to prevent the world from exceeding “safe” levels. …

Very high carbon taxes or severely restrictive cap-and-trade policies might provide substantial motivation to conserve. These could reduce carbon-intensive consumption and motivate a switch to lower carbon power sources like nuclear. But these actions are undesirable because of their adverse effects on the economy. Australia instituted a $22 per ton carbon-dioxide tax in 2012. It repealed the highly unpopular measure this July, mainly because of its economic costs and perceived ineffectiveness. …

Given these limitations on mitigating carbon emissions, it is important to study how to adapt to climate change. There are myriad possibilities for adaptation, including the obvious, like building dikes in low-lying areas, and planting heat-tolerant crops and trees in cities. …

Organizations like the U.N.–sponsored Intergovernmental Panel on Climate Change have pushed adaptation as a complementary strategy to mitigation. Still, adaptation has received little attention by the Obama administration and is hardly mentioned in public discussion. Proponents of strong anti–carbon measures seem to believe that even considering an alternative to mitigation will weaken the public’s willingness to bear the costs of mitigation.

Carbon math makes clear that without major effort and a good bit of luck, we are unlikely to control the growth of emissions enough to meet the standards that many climate scientists suggest are necessary. It is time to end the delusions and start thinking realistically about what can and will be done.

Aldus Edward Lazear.

Lees verder hier.

Een opvolger van het Kyoto–verdrag met bindende CO2–reductieverplichtingen zal politiek niet lukken (zoals ik al meer dan tien jaar geleden heb voorspeld, waarna klimaatbevlogenen emmers met hoon over mij hebben uitgestort). De verwachting is dat de CO2–concentratie in de atmosfeer zal blijven toenemen. In het licht van de opwarmings’pauze’, is het effect daarvan op de temperatuur waarschijnlijk veel en veel geringer dan werd aangenomen. We hebben derhalve nog ruim de tijd om verstandige en kosteneffectieve maatregelen te nemen indien de ontwikkeling van het klimaat (opwarming of afkoeling!) daartoe zou nopen.

Hoe het ook zij, het kaartenhuis valt steeds verder in elkaar.

Voor mijn eerdere DDS–bijdragen zie hier.

Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en like onze spiksplinternieuwe Facebook-pagina!
In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

11 reacties

  1. cmsuijkerbuijk

    Moeder Natuur gaat haar eigen Goddelijke gang. Daar zullen alle menselijke maatregelen geen moedertje lief tegen helpen, hoogstens wat ophouden, maar als een stoomwals zal zij elke hindernis in de cyclus van klimaatveranderingen overwinnen. Dat is dus vergeefse moeite. Daarom lijlkt het me beter, om ons aan te passen aan de nieuwe klimatologische omstandigheden, dan er bakken geld heen te smijten ten behoeve van ,maatregelen, die tóch geen zoden aan de dijk zetten!

  2. Gerben

    De vraag is nu hoe lang we nog miljarden blijven investeren in duurzame energie in plaats van aanpassing en versterking van onze economie. Als China en India niet mee doen, dan kunnen we het hele land wel vol proberen te gooien met zonnecellen tot we failliet zijn, maar dan verstoken zij de kolen gewoon. Dan is de subsidie voor duurzame energie dus grotendeels verspeeld geld geweest. We kunnen niet te lang wachten met het trekken van conclusies, onze economie gaat er al aan ten onder.

  3. dirkse

    Gegeven het feit dat de huidige welvaart en bevolkingsgrootte geheel te danken is aan fossiele brandstoffen, die ooit paardenkrachten en windmolens vervingen, is bij het schaarser worden van die fossiele brandstoffen een technische doorbraak nodig willen we de welvaart handhaven. 

    De toekomst is niet te voorspellen, maar wel is het ene scenario wat waarschijnlijker dan de andere. Bekijken we de trends van de afgelopen jaren, dan zien we

    1. decentralisatie van energieopwekking. Eerst centrale stoommachines   met lange aandrijfassen door fabriekhallen, later elektromotoren met elektrische bedrading, later snoerloos waar dat kan.  

    2. concentratie. Stoommachines waren na de uitvinding van James Watt in staat treinen te laten rijden. (10..200pk)

       Verbrandingsmotoren kregen pas vliegtuigen de lucht in (Jumbo: 120000 pk)

     

    Opmerking: decentralisatie is iets anders dan zelfvoorzienendheid. Op mijn computer werk ik decentraal (vroeger was een terminal met een mainframe ver weg verbonden) maar ik kan die computer niet maken. Dat geldt voor alle gereedschap dat ik gebruik. Of mijn zonnepanelen. Alleen de Amish zijn zelfvoorzienend.

     

    De toekomst is aan verdere concentratie van energie en lokale opwekking. Alleen nucleaire energie overtreft fossiele brandstoffen. Voortzetting van de trends betekent compacte, onderhoudsarme reactoren, te installeren per schip, per stad. Treinen zullen   rijden op nucleaire batterijen, een bovenleiding wordt overbodig.

    Ook een honderden miljarden kostend Europees supergrid met enorme landschapsaantasting kan worden uitgespaard.

    Misschien zijn er wel zonnepanelen, maar die hangen in de ruimte waar de zon niet ondergaat en het nooit sneeuwt.

     

     

  4. nog_1

    Je schrijft; ‘is bij het schaarser worden van die fossiele brandstoffen een technische doorbraak nodig.’ Volgens mij volgt die vanzelf; bij het schaarser worden van fossiele brandstoffen zal de prijs dusdanig stijgen dat investeren in R&D aantrekkelijk wordt.

     

     

  5. observer

    CMS:

    “Moeder Natuur gaat haar eigen Goddelijke gang “

     

    Heel grappig, ik woon op het platteland, tussen de boeren dus, en als ik hun uitspraken mag citeren: “alles  groeit de laatste jaren als een gek.”

     

    Ik denk dat je een spijker op zijn kop slaat. Moeder Natuur is veel krachtiger in het oplossen van een CO2 -overschot, dan welke klima gekkie dan ook. 

  6. dirkse

    […vrije markt , R&D…]

    De vrije markt is een tamelijk loos begrip, want alles is sterk gereguleerd. Er zijn talloze voorbeelden (VS, Japan, Zuid-Korea) waar juist overheidsbeleid  industrialisatie heeft bevorderd. Het is de vraag of het bedrijfsleven in staat is tot fundamentele research, leidend tot technische doorbraken. Het gaat erom, dat de juiste beslissingen worden genomen, wie dat doet, is bijzaak. Onderzoek en ontwkkeling van bijvoorbeeld thorium reactoren lijkt mij een geschikt project voor overheidssubsidie, evenals fusiereactoren. Geen bedrijf kan zich die langdurige research veroorloven.

  7. Mars tegen klimaatverandering – De Dagelijkse Standaard

    […] het terugdringen van de CO2–uitstoot. Maar, zoals ik al vaak eerder heb geschreven, zal die op een fiasco […]

  8. E. Bleeker

    Eindelijk begint de discussie te kantelen. Het zou al winst zijn als we van mitigatie naar adaptatie zouden gaan. Naast India en China lijken ook Australië en Canada steeds minder voor CO2 reductie te voelen. En wat is de

    Hierbij nog wat leuke plaatjes van Yale over de CO2 uitstoot. http://www.yaleclimateconnections.org/2013/07/global-co2-emissions-increases-dwarf-recent-u-s-reductions/

    Sinds begin van deze eeuw is de uitstoot flink toegenomen en de temperatuur gelijk gebleven. Wie kan dit verklaren?

     

    @observer op 5 september, 2014 – 19:39

    Waarom laten de boeren zich niet horen? Ik hoor alleen maar mensen als Ruud Koornstra die de grootste onzin mogen verkondigen, zodat zij uit de subsidiekraan kun zakken kunnen vullen.

  9. E. Bleeker

    @nog_1 op 5 september, 2014 – 19:05

    Je stelt dus eigenlijk dat de vrije markt er vanzelf voor zorgt dat de meest efficiënte energievoorziening wordt gekozen. Daar ben ik het helemaal mee eens. De overheid moet zich niet met energievoorziening bemoeien en alle subsidies en belastingen erop afschaffen.

  10. observer

    ..

  11. Niek

    Hans schrijft: “Een opvolger van het Kyoto–verdrag met bindende CO2–reductieverplichtingen zal politiek niet lukken (zoals ik al meer dan tien jaar geleden heb voorspeld, waarna klimaatbevlogenen emmers met hoon over mij hebben uitgestort).”

    Het getuigt van grote moed dat Hans desondanks met een enkele klimaatbevlogene in dialoog wil gaan.

    De vraag is of deze bevlogene er nog toe bereid is, of niet meer durft gezien de huidige nieuwe inzichten in de problematiek van de opwarming van de aarde.
    N.

Reacties zijn gesloten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.