Stop de watjesmaatschappij van de linkse troetelaars, en leve Jo Frost

De Nederlandse maatschappij anno 2015 lijkt te vervallen in een zoetsappig My Little Pony-sprookje. We moeten weer hard durven zijn!

Er is weer eens heibel in het sociaal-democratische Nederlandse deskundologenland: de Britse Jo Frost, die sinds afgelopen week aan Nederlandse ouders tips geeft hoe ze met lastige kinderen moeten omgaan, ligt onder vuur. Met de hashtag #stopjofrost voeren twee ziedende dames een campagne tegen de Britse opvoedkoningin:

Tegenstanders van nanny Jo zijn via Twitter de actie #stopjofrost begonnen. Ze kregen bijval, onder anderen van orthopedagoog Mariëlle Beckers en kinderpsycholoog Tischa Neve […]. Beckers en Neve zetten vraagtekens bij de methode van straffen en belonen die Frost hanteert. Neve: ,,[… W]e weten uit onderzoek dat straffen en time-outs inzetten op de langere termijn schadelijke gevolgen heeft. Ook voor de band tussen ouder en kind.” […]

Beckers: ,,Als het kind huilt, moet je het volgens Jo Frost negeren. Terwijl het zijn ouders dan juist hard nodig heeft. Liefde en begrip moeten de basis vormen van de opvoeding. Binnen duidelijke kaders.”

Ik denk dat de ‘kinderpsycholoog’ en de ‘orthopedagoog’ wel oprecht zullen menen dat Jo Frost “gestopt” moet worden, want de Britse dame brengt iets naar Nederland dat niemand hier in lange tijd vertoond heeft: gehardheid. Frost ziet als geen ander dat een omiskenbaar deel van de opvoeding is dat kinderen moeten leren dat ze niet altijd hun zin kunnen krijgen. Dat ze er op sleutelmomenten wel eens helemaal alleen voor zouden kunnen staan.. en ook dat het leven soms hard en onvergeeflijk is. Je zal hard moeten werken en zelf altijd het beste gedrag moeten tonen. Doe je dat, dan word je beloond. Doe je dat niet, dan is het leven tijdelijk even wat minder aangenaam.

De opvoedingstips van Jo Frost van ouders aan kinderen zijn een spiegel van het dagelijks leven van volwassenen.

Maar mevrouw Neve en mevrouw Beckers willen kennelijk niet dat kinderen al van jongs af aan leren dat het leven vol tegenslagen zit. Wel dat alle kinderen een jeugd krijgen waarin niemand hen vertelt dat je in het leven moet doorbijten als het lastig wordt. Waarin alles met een knuffel wordt beantwoord, en straffen een misdaad is. Zelfs als het kind vervelend of zelfs onuitstaanbaar is.

Geen wonder dat je dan een maatschappij vol emotionele wrakken kweekt; mensen die in hun volwassen leven al bij het minste of het geringste zuchtje tegenwind in elkaar zakken, vanwege het feit dat niemand ze ooit heeft geleerd dat niemand een recht heeft op gelukkig zijn: je eigen geluk zal je zelf moeten scheppen. Soms hoef je het alleen maar uit de lucht te grijpen, maar soms zal je het met een pikhouweel moeten uithouwen uit een berg. Met klagen en gezeur kom je nergens, maar Neve en Beckers moedigen aanstelleritis juist volmondig aan. Dat werkt averechts.

Dat laatste is dus precies wat Jo Frost probeert te voorkomen. Je moet van je kinderen houden, maar wanneer ze er gewoonweg een potje van maken moet je ook hard durven optreden tegen de mormels die het soms kunnen zijn. De knuffels, liefde en nachtzoentjes zijn er alleen als ze braaf zijn. Uitspraken van dat kaliber zijn in Nederland momenteel nog vloeken in de kerk, maar hopelijk komt daar spoedig verandering in. Al dan niet met behulp van Jo Frost.

Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en like onze spiksplinternieuwe Facebook-pagina!
In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

21 reacties

  1. W.H.J. Reiss

    Tim, je beste artikel en visie ooit !
    Ga ook eens zo op deze manier schrijven over Putin, Griekenland en Rusland !

  2. Matthijs

    Goed artikel.
    Inderdaad, werken voor je centen!
    Hulp nodig? Prima, maar snel daarna weer iets maken van jezelf.
    Leuk artikel!

  3. arie_jansz

    ik vraag me af waar Tim de wijsheid vandaan haalt er politiek en in het bijzonder linkse mensen bij betrokken zijn.

    Ik weet alleen dat een strenge leraar een vervelend kind geen
    Mep durft te verkopen omdat dan de PVV-tokkie familie, zoiets als geitenknijper Reiss dus, hun recht wel even persoonlijk bij die leraar komen vereffenen.

    1. Floris

      Vraag je je dat nog af, pindabrein?

      Dat softe gepamper en de afbraak van autoriteit is een gevolg van de progressieve beweging van de jaren 60/70. Dat de softe aanpak bij Tokkies niet werkt werd in de film Flodder op ludieke wijze duidelijk gemaakt.

      Zoals vrijwel alle hedendaagse ellende is ook de verhuftering een gevolg van de progressieve experimenten van die onzalige hippie-generatie:

      “Onder het mom van politieke correctheid, tolerantie en ruimdenkendheid, keken we liever de andere kant op. ‘Moet kunnen’ werd een gevleugelde uitspraak in het Nederland van de jaren tachtig. Hand in hand daarmee rukten egalitarisme en relativisme op vanuit de links progressieve wetenschap. Criminelen en asocialen werden in toenemende mate gezien als slachtoffers; hetzij van een oneerlijke maatschappij, hetzij van een psychologische afwijking. Daarmee verdween het morele oordeel over het gedrag van de ander, iets wat in de jaren vijftig nog aan de orde van de dag was, vrijwel geheel uit de samenleving.”

      Bron: http://psychologie.startpagina.nl/prikbord/4549147/culturele-oorzaken-van-hufterig-gedrag#msg-4549147

  4. Nicky

    Kinderen ook al vroeg leren KIEZEN. Al met drie jaar oud of zo. Maar dat is mijn bescheiden mening. Investeren al voor later. Het werkt wel. En ik ZIE het verschil bij andere verwende, angstige of juist losgeslagen ettertjes! Ik zie te veel diktatortjes om me heen! Zonde! Gemiste kansen… w.s. voor altijd.

    “Okay lieverd, ik hou van je… maar je bent al een keer duidelijk gewaarschuwd; dus nu weet je dat mama je moet straffen”…

    “Ga je vanmiddag naar je kamer alleen? Of geef ik je deze week geen euro zakgeld? Of een pak op je broek nu? Wat denk je zelf?”

    Toen het kind oprecht vroeg om vergeving, en behoorlijk nauwkeurig omschreef, WAT het inderdaad bewust fout had gedaan, had het zijn Christelijke (NT) les zelf geleerd. From the inside out; ware ‘omkering’. Ging het begrijpen dat het om relatie met mama ging. Dat er een ‘wet’ van straffen (oog om oog) is…

    OF de wet van genade: waarna volledige ‘acceptatie’, vrijheid, even goede vrienden weer, huggen! En een stap verder voor beiden, en in meerdere opzichten.

    Dat je zelf kan kiezen, hoe je leven gaat.
    En dat wat je nu kiest, morgen bent.
    Wat je gisteren koos, nu bent.

  5. lanex

    Onwaarschijnlijk dom zijn die twee pacifistische opvoed- deskundigen.
    Iedereen weet dat een kind een waar monster kan zijn als er geen regels toegepast worden.
    Zie het resultaat van dit soort opvoedingen in de voorbeelden waar Frost langskomt en de rotzooi moet opruimen!

  6. Gielah

    Ik kan u allen verzekeren dat de zwaarte van het docentenvak niet alleen maar bepaald wordt door volstrekt ondeskundige ´managers´ … vaak zonder eigen ervaring in het onderwijs.. maar ook en vooral door de rare manier waarop vele ouders opvoeden.. of liever gezegd: NIET opvoeden.

    Er zijn nogal wat ouderparen die hun kinderen zien en behandelen als kleine godjes.
    Nu… de gevolgen zijn er dan ook naar!
    Omdat die kids al jarenlang hun ouders tiranniseren, proberen ze, zodra ze in de brugklas arriveren, datzelfde ook bij hun docenten voor elkaar te krijgen… en we hebben het dan zelden over één zo’n leerling in een klas, maar over meerdere van die exemplaren.
    Bij het geven van een opdracht door de leraar roept zo’n kind dan: ‘Voor jóu zeker!’

    Iedere correctie van zo’n darm brengthij of zij onmiddellijk gebelgd aan de ouders over, die dan meteen gehoorzaam naar school komen om verhaal te halen of die de docent in kwestie opbellen.
    Een van mijn collega’s kreeg eens rond middernacht (!)zo’n vader aan de lijn… die hem uitschold voor alles wat mooi en lelijk was.
    De ellende is dan, dat zo’n ongeschikte manager, die ook over de klacht gebeld wordt, bijna automatisch aan de kant van de ouders ( en dus van de lastige leerling) gaat staan.
    Dat zo’n kind hier alleen maar een beroerder gedrag door krijgt, zal enk ik een ieder wel duidelijk zijn.

    En dan heb je de beroemde tafeltjesavonden, waarop je als docent 7 minuten met een ouder of een ouderpaar kunt spreken.
    Hoe vaak ik niet letterlijk merkte of hoorde, dat de ouders gewoon báng voor hun kind zijn!
    ” Ja maar… als we er iets van zeggen dan wordt hij zó boos!”
    ‘Nou… én..?’ was vaak genoeg mijn reactie, “U bent toch zijn ouders?”

    Een moeder, pas gescheiden van een echtgenoot, die haar jarenlang mishandeld had, belde mij nu in diepe wanhoop op ( ik was vertrouwenspersoon aan die school) om mij te vertellen, dat nu haar oudste zoon, een knul die in 6 Gymnasium zat, de rol van gezinsbully had overgenomen.
    Dat was een hele lange, sterke jongen… en hij koeieneerde niet alleen haar, maar ook zijn broer van 14, die af en toe zó bang werd, dat hij door zijn slaapkamerraam en via het dak van een schuurtje het huis ontvluchtte.
    Moeder had die avond die oudste zoon weer eens geïrriteerd, terwijl ze aan tafel zaten ( hij was erg snél geïrriteerd..) en dat uitte hij door een literpak gele vla over het hoofd van zijn moeder leeg te spuiten.

    Kijk… dan moet je naar de huisarts… en die verwijst naar jeugdzorg… of naar de psychiater… maar dat duurt en dat duurt en dat duurt… en daar moet eindeloos gepraat worden met al die – agogen… en dan moeten moeder en zoon elkaar bijvoorbeeld briéven gaan schrijven… die dan vervolgens met zo’n ‘deskundige’ worden doorgenomen… maar de ouders moeten na afloop wél weer met zo’n op hol geslagen kind mee naar huis… waar hij zich echt niet meteen… en soms nooit meer… schikt naar de regels.
    Tot dat zo’n kind het huis uit kan, is het leven daar dan een ware hel.

    Teveel dure kleren.. álles mogen thuis…seks met vriend of vriendin op het eigen kamertje met toestemming van de ouders… als ze 12 zijn al… ouders die drank, sigaretten en condooms aanslepen voor hun kinderen… kinderen die beslissen waar het gezin met vakantie naartoe gaat… ook al ligt die bewuste vakantie vér boven de begroting van de ouders… ouders die álles doen om ‘de beste vrienden’ van hun kinderen te zijn, in plaats van óuders…. dat alles geeft mensen, van wie de maatschappij héél erg veel last heeft en zal blijven hebben… en als dát dan zelf ook nog kinderen krijgt….?

    Heel begrijpelijk, dat het steeds moelijker wordt om genoeg docenten te krijgen op de scholen.

    1. arie_jansz

      Wat een woud van overbodige woorden… maar het lijkt overeen te komen met mijn beklag over al die idiote PVV-tokkies met hun onopgevoede kroost.

      Probleem met dom rechts Nederland is dat ze een eigen opvoedvariant hebben van de “vrijheid van meningsuiting”
      Ook hier alle remmen los, gewoon omdat het kan.

      Geen regels en kaders, geen normen en waarden, laat alles maar lekker lopen en de overheid is altijd de schuld.

    2. Matthijs

      Als je tieners niet aan kan, is er geen plek voor jou op het middelbaar onderwijs.
      Maar, dan moet je wel de vrijheid hebben om het zelf te bepalen hoe je je school wil runnen. Heb je niet.
      Weg met de leerplicht.

  7. van Urk

    In de natuur worden jonge dieren ook gestraft door hun ouders! Het zal wat worden als Leeuwen de linkse opvoedingregels gaan hanteren dan kan men in de toekomst leeuwen met blote handen gaan aaien!

  8. Wachteres

    Ik heb Jo Frost op de TV gevolgd en ik ben een grote bewonderaar van haar aanpak.

    Huiselijke drama’s gezien, ondermeer in Amerika.

    Een moeder met zes kinderen, omdat pa dat zo graag wilde: één grote puinhoop.

    De kinderen vochten, gilden, schreeuwden de ganse dag en niemand luisterde meer. Pa bleef liever op zijn werk.

    In één gezin liepen de kinderen gewoon, zonder te luisteren, de drukke verkeersweg op.

    Anderen weigerden ’s avonds te gaan slapen of in hun eigen bed te gaan liggen.

    In feite was haar aanpak erg simpel en die werkte:

    Een ruimte op de grond voor ‘time out’. Wil je niet luisteren één waarschuwing.
    Daarna werd het kind naar de ‘time out’ plaats gebracht en kreeg duidelijk te horen wat de reden was.\ waarom het daar moest zitten.

    Ervan weglopen, weer terug brengen. Desnoods dertig, keer. totdat ‘het willetje gebroken was’.

    Het werkte altijd.

    Gielah heeft gelijk. Op school mag de leraar niets meer.
    Een collega van mij, een bekwame jonge lerares, vroeg mij even naar haar te luisteren.

    Een jongeman, bijna twee koppen groter dan zij weigerde de klas uit te gaan, Hij gedroeg zich erg vervelend. Zij pakte hem bij zijn arm en zei dat hij kon vertrekken. De ouders dienden een klacht in dat hun kind [de knaap was ong.18 jr oud] zich geïntimideerd had gevoeld, omdat zijn lerares hem bij de arm pakte.

    Anderzijds had ik drie Urkers in de klas die er ook wel raad mee wisten. Ik moest hen herhaaldelijk flink de les lezen [op hun donder geven]. Ik dacht dat ze mij wel dood konden kijken.

    Vlak voor de kerstvakantie kwamen ze.na mijn laatste les mijn klas binnen en gaven mij een fles wijn: “Omdat ik hen zo goed had aangepakt”:

    Ik heb nooit weer problemen met die jongens gehad.

    Ik vermoed dat zij ook niet bij hun ouders hoefden aan te komen met onzin-klachten over hun lerares.

    1. Matthijs

      Blijft televisie, het is niet allemaal waar.

      1. Wachteres

        Daar heb je gelijk aan Matthijs, maar er gebeurt tenminste iets wat blijkbaar wel de mogelijkheid heeft om effectief te zijn.

  9. Dennis_WSPK

    De rubbertegel-generatie. Kinderen zonder enig incasseringsvermogen, weinig normbesef en alleen interesse in het hier en nu en in materiële zaken.

    Als vader van drie kinderen zie ik het dagelijks om me heen. Kinderen die vrijwel nooit gecorrigeerd worden, alles mogen, alles krijgen en vooral alles éisen.
    “Nee” is onbekend bij deze kinderen.
    De ouders, vaak tweeverdieners met een bedenkelijke moraal, kijken raar op als je je kind corrigeert of iets niet geeft.
    Deze ouders hebben het vaak erg druk en kopen de kinderen graag af. Daarnaast doen ze mee aan alle hypes, leren hun kinderen niet om tegenslagen te incasseren en brengen ze nauwelijks normen en waarden bij. Alleen materiële zaken kopen, dát wordt deze kinderen al snel duidelijk gemaakt.

    Wat hun kinderen buiten allemaal doen, ontgaat deze ouders meestal volledig. En als hun kind dan eens merkbaar de fout in gaat, is van correctie geen sprake : alles wordt goedgepraat en met de mantel der liefde bedekt. Als zo’n kind dan eens door anderen wordt aangepakt (docenten, politie) trekken de ouders met opgestoken zeilen richting school of politiebureau en gaan hevig tekeer tegen degene die het wáágde hun oogappeltjes te corrigeren.

  10. Nicky

    @Gielah, “Heel begrijpelijk, dat het steeds moelijker wordt om genoeg docenten te krijgen op de scholen.”

    Ja ik weet er ook alles van. Hoewel, niet zoveel als u w.s. Ik ben na een half jaar afgehaakt als docent op latere leeftijd. Weg studie en voorbereiding daarvoor, weg enorm veel potentie en passie.

    Maar dat nooit meer, ik wil graag wat lol in mijn leven hebben. (Eén docente had wel die ‘gave’, als zij voor de klas stond was t meteen stil!)

    De beruchte druppel die mij deed besluiten ontslag te nemen midden in dat zieke, inconsequente(!) beleid van de (VWO) school: toen ik werd aangeklaagd door ouders van een leerlinge.

    De reden w.s.(?): ik had haar een keer op haar schouder geklopt toen ik haar werk controleerde en achter haar stond, als waardering. Dat bleek volgens de leiding ook absoluut niet te kunnen.
    Door hun lieve, knappe, verwende dochter met haar gemanipuleerde ouders werd het een soort schemerige rel en ik werd het toen echt zat, graag maakte ik toen plaats voor een andere docent!

    De Manipulator kan ook je eigen kind of leerling zijn. Heeft een hele sterke neiging om iedereen en alles om hen heen te controleren. Kan erg subtiel en geraffineerd zijn, in zijn of haar woorden of handelen.

    In het kerkleven meestal aanwezig; hun ‘prooi’ is immers daar vaak eenvoudiger want gelovigen zijn meestal volgzamer en gehoorzamer als die ‘daarbuiten’ zijn.

  11. Nicky

    PS de bully in die klas was een grote, Surinaamse jongen van 14 die absoluut niet corrigeerbaar was. Hij lachte je gewoon uit, als je herhaalde dat hij eruit moest, of naar het gat van dendirekteur. En iedereen lachen natuurlijk; dat maakt het ‘boefje’ nog populairder.

  12. Jasterke

    Daar schrikken wij…uw Kinder-psychologen
    ons toch ’n hoedje van die Oer-britse Jo Frost
    die onze kinderen wil gaan straffen en belonen,
    .
    terwijl opvoeden toch alleen maar liefde kost
    om straks volwassen ooit te zijn voor spek en bonen
    je gaat zo’n kleintje toch niet zo maar keihard straffen?
    .
    het complete rijm: http://www.Jasterke.Wordpress.com

  13. Daniel

    Vreemd dat iedereen hier een mening heeft over die eerste aflevering van Jo Frost in Nederland en niemand de desbetreffende aflevering heeft gezien.

    Anders zou er niet zo gereageerd worden. Het echte probleem werd pas pas halverwege de uitzending duidelijk. Het probleem was de psychisch zieke moeder die niet meer voor zich zelf kon zorgen, laat staan voor de kinderen.

    De moeder die zelf vol met problemen zat, het huis zwaar verwaarloosde, de inhoud van de koelkast was voor de helft bedorven, de smeerbende in de keuken, zo kan ik nog wel even doorgaan. Zo’n moeder kan ook niet meer de kinderen opvoeden, zij heeft zelf als eerste hulp nodig. Met zo’n opvoedprogramma los je problemen van die aard niet op en dat had Jo Frost ook wel door.

  14. Mar

    Ik weet wel zeker dat Tim nooit Jo Frost aan het werk heeft gezien.

    De omschrijving van wat haar visie op opvoeding zou zijn komt voor geen meter overeen met hetgeen ze doet in de praktijk.
    Het is de visie van Tim op opvoeding.

    Kinderen zijn beter af met Jo Frost dan met die twee tantes maar een opvoeding a la Tim wens je geen kind toe.

  15. jonathan

    Goed artikel. Ik ben een fan van Jo Frost. Als orthopedagoog ben ik een aanhanger van het bahaviorisme. D.w.z.negatief gedrag zoals jennen,huilen(krijsen)om de zin te krijgen negeren en positief belonen. Zoveel mogelijk. Want met kinderen die in alles in hun zin krijgen. krijg je verwende kinderen van. Die vooral later in de maatschappij, die het niet allemaal pikt tegen de neus loopt. Ik erger me aan ouders,vaak linkse geitenwollen types(die onzeker en tokkies zijn)waar zij niet bepalen wat er gaat gebeueren maar de kinderen tot vervelens aan toe de dienst uit maken. Eens een psychologenechtpaar die waren geschrokken van hun reactie van “ophouden” tegen een 4 jarig kind te roepen maar op hun blote knieeen om vergeving vroegen. Het kind terroriseerde de boel en schreeuwde en krijsde als zij niet haar zin kreeg. De ouders waren het eigenlijk zat maar durfden niet op te treden. Dat zou zielig zijn. Zij moeten juist tegen een grens aangeven aan dat kind. Toen zij dat deden kregen ze een “gezelliger” kind voor terug.Je moet grenzen aangeven en een band opbouwen met je kind. Want daar geef je veiligheid en geborgenhied mee. Meestal linkse lui begrijpen dat niet.
    Helaas de samenleving is in opvoeding of juist geen opvoeding “ziek”. Net als de islamterroristen die kopensnellers. Dat zijn psychopaten. Hebben geen geweten. Daar heeft praten geen zin. Wel duidelijk en krachtig een grens aangeven. Tot hier en niet verder.
    Maar Jo Frost doet het heel goed. Zij geeft kids structuur en houvast en daarbij bouwt ze een band met hen op. Dat het werkt is te zien.Ook in mijn werk zie ik dat.

  16. David

    [Beckers: ,,Als het kind huilt, moet je het volgens Jo Frost negeren]

    zo voedt u uw kind op tot leedparasiet

Reacties zijn gesloten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.