Hartverwarmend: hoe deze moeder haar zoontje herenigt met zijn overleden vader

De dood hoeft niet het einde te zijn: deze moeder herenigde haar kleine zoontje én zichzelf met de vader die nooit de kans heeft gekregen zijn kind in de armen te sluiten.

Toen in juli 2014 de hoogzwangere Sierra Sharry een dagje uit was met haar familie, sloeg het noodlot toe: haar vriend en tevens vader van haar nog ongeboren kind – Lane Smith – overleed plotseling door een bizar ongeluk waarbij hij z’n hoofd zo hard stootte dat z’n hersenen in één klap onherstelbaar beschadigd raakten.

Sierra weet het nog goed:

’13 juli 2014 was zonder twijfel de slechtste dag van mijn leven. Ik verloor mijn beste vriend. De vader van mijn ongeboren kind. Sinds die dag voel ik me zo leeg van binnen. Een deel van me zal voorgoed verdwenen zijn. Ik hield meer van die man dan van het leven zelf.’

Desalniettemin vond Sierra dat haar zoontje Taos een vader verdiende; zijn vader verdiende. En dus zocht Sierra naar een manier om de tragisch overleden Larry op een bepaalde manier weer tot leven te wekken.

Ze kwam uiteindelijk uit bij een fotografe genaamd Kayli Rene die betoverd raakte door de aanstekelijke vrolijkheid van baby Taos, en ook haar steentje wilde bijdragen aan Sierra’s zoektocht. En dus kwam ze met de volgende foto op de proppen:

kindvader

Sierra is zelf in ieder geval immens tevreden met het eindresultaat:

‘Het bracht me tranen van vreugde. Dit is namelijk precies hoe ik ons zie. Taos and ik die onze levens leiden op de beste wijze mogelijk met Lane die ALTIJD over onze schouders meekijkt.’

Zo zie je maar weer: de dood hoeft absoluut niet het einde te betekenen. En iemands veel te vroege overlijden geen reden waarom hij niet bij z’n gezin kan zijn.

Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en like onze spiksplinternieuwe Facebook-pagina!
In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

5 reacties

  1. Dennis_WSPK

    Inderdaad erg mooi gemaakt. Maar ik heb zelf ondervonden dat alle troostende woorden ten spijt, gemis altijd gemis blijft. De dood is op allerlei manieren mooier te maken dan hij is, maar hij blijft foeilelijk en verschrikkelijk. Zeker als iemand zo plotseling uit het leven is weggerukt.

  2. Gielah

    Het gemis is inderdaad een enorme pijn.
    Ik weet er alles van, nu mijn man een half jaar geleden overleed.
    Toch is onze liefde nog helemaal levend… dat blijft een brug… en liefde is sterker dan de dood.
    Degenen die ons zijn voorgegaan.. die zijn vlákbij en zij leven met ons mee.
    De brief aan de Hebreeën vertelt daarover en noemt het: ” Een wolk van getuigen rondom ons… die ziet wat wij hier in de aardse arena doen… die meeleeft.. die aanmoedigt”.
    Juist op Pasen is het goed dat wij ons realiseren dat de dood geen dood (meer) is… en dat onze geliefden aan de andere kant in feite méér levend zijn dan wij, die nog in een tijdelijk, vergankelijk lichaam leven,
    terwijl zij al in het licht zijn… waar alles écht duurzaam is!

    We maken hen héél blij als we zó aan hen denken!

    1. Antidotum

      Gielah,

      Ik zou wensen dat ik zo kon denken, maar helaas de dood is voor mij definitief, dus zonder leven daarna, ondanks mijn orthodoxe r.k. Opvoeding.
      Het enige dat wij bezitten om ons van alles in te beelden is ons brein en dat is net zo vergankelijk als het leven zelf.

  3. JanvanEechoud

    Ik zei het al eerder, Gielah, geloven in iets kan je kracht geven, ook al klopt er niks van.
    Maar dat jullie elkaar ééns zullen weerzien. .., dát is zeker! Mvg.
    Verder mooi gedaan, die foto.

  4. Phoenix

    Wat een weerzinwekkende kitsch om de overleden vader als een geest in de foto te fotoshoppen, werkelijk het toppunt van wansmaak.

Reacties zijn gesloten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.