Moeder wil haar moeilijk opvoedbare zoon respect voor leraren bijbrengen. Daarom gebeurt er dit

De moeder van het jaar.

Een Amerikaanse moeder kreeg klachten over haar zoon. Hij misdroeg zich namelijk op afschuwelijke wijze op school. Hij behandelde zijn docenten als grofvuil en beledigden ze waar de rest van de klas bij was.

Moeder Chiquita Hill was daar niet blij mee en probeerde erover te praten met haar zoon. Die was daar niet toe bereid en liet haar weten dat hij deed wat hij deed omdat “ik er zin in had en het me niet uitmaakt wat je ervan vindt.”

Chiquita dacht daar even over na, keek haar zoon aan, en vertelde hem dat ze de politie zou bellen als hij zich niet onmiddellijk zou leren te gedragen. Hij liet haar weten dat ze maar moest doen waar ze zin in had, hij was er niet van onder de indruk.

Het gevolg:

Screen Shot 2015-05-02 at 13.45.17

Jawel: de politie stond kort tijd later voor de deur, sloeg zoonlief in de boeien en nam hem mee voor een ritje. De grofgebekte jongeling brak meteen en… mocht weer gaan. Hij rende de politieauto uit, ging naar zijn moeder, gaf haar een flinke knuffel en bood zijn verontschuldigingen aan… waarna hij alsnog een mooie dag tegemoet ging. Hij had zijn lesje immers wel geleerd.

Hard en streng? Jazeker. Maar het was eerst en vooral belangrijk dat Chiquita’s zoon leerde om autoriteit te respecten. Als je dit soort gedrag tolereert als een kind zo jong is wordt het alleen maar erger; hij zou dan vrijwel zeker eindigen als een crimineel. Een moeder wil dat natuurlijk ten koste van alles voorkomen; dat is wel een klein trauma waard.

Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en like onze spiksplinternieuwe Facebook-pagina!
In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

Reacties

5 reacties

  1. halo1

    Toch blijft dit disrespect voor gezag een groot probleem…vooral zwarte mensen hebben dit vaak..maar dat houdt ze ook op achterstand..een hoe-heet-het–ook-weer-cirkel…

  2. Pimsch

    Wat is het verschil tussen fatsoen en moraal? Het kind zou in de tijd voorafgaand aan de ontkerkelijking worden veroordeeld als Belialskind, duivelskind, bezetene, kaf, en onbesneden. Fatsoenlijke mensen (niet noodzakelijk gelovig) hebben zulke kinderen nooit: “mijn kind doet zoiets niet”. Tegenwoordig heet zo’n kind gewoon zoals het is: onhandelbaar of balsturig. Ik heb als kind de hypocriete jaren 60 meegemaakt. Toen was fatsoen precies hetzelfde als gezegend en onfatsoen precies hetzelfde als zondig. De rijkelui waren zonder uitzondering fatsoenlijk (heel sluw, want vrij van zonde) en de vieze boeren en arbeiders waren per definitie vulgair en zondig (maar wel oprecht). Zo werd het kaf van het koren gescheiden. In mijn RK-schoolklas zaten kinderen van verschillende milieus. Ik hoorde tot het kaf met mijn schurftige sproetenkop en de mooie bankierskinderen waren het koren. Rijkeluiskinderen gingen naar vioolles en arbeiderskinderen gingen voetballen. Beide soorten mochten nooit met elkaar omgaan. Aan dit lompe misbruik van definities kwam gaandeweg een einde toen de kerken leeg liepen en de rijken werden ontmaskerd door TV en journalistiek. Later probeerde ik uit schaamte en schuld zowel fatsoenlijk als gelovig te worden. Het is me nooit gelukt. Met dank aan de jaren zestig. Haal fatsoen en geloof niet door elkaar. En in de Amerikaanse gevangenissen moeten ze eens snel ophouden met het opdringen van de Bijbel als opvoedkundig middel. Het maatschappelijk contract volstaat. En dat is niet gewetenloos.

  3. Pimsch

    En zo is Europa en Amerika een oud knoeiwerk van innerlijke botsingen en uitersten. De Grieken zochten verlichting in rationaliteit. De Romeinen voegden daar technologie aan toe en bedwongen de barbaren met geweld en grootsheid. De katholieken eisten vrede vanuit een boek vol hellevuur, oosterse irrationalisme, levenloze kloosters en groteske kathedralen. De Renaissance en Verlichting vochten tegen mystiek en noodlot. Napoleon en de Romantiek verhevigden de strijd tussen ratio en hysterie. De Burgerij eiste gematigdheid en fatsoen en verlangde naar secularisatie. De kerken eisten heilig vuur ipv lauwheid. Er onstonden Ersatzreligionen zoals Kunst en Nationalisme. Toen kwamen de twee wereldoorlogen. Ongekend leed en catastrophe. En nog hebben we geen innerlijke vrede bereikt. En Europa roept: langdurige vrede, welvaart en tevredenheid. De jaloerse kerk roept: dit is slechts Genadetijd. Wordt het kiezen of delen? Onze canon vindt alleen maar disharmonie. Twee extreme keuzes liggen op de loer: het aardse leven vervolmaken of de totale verzaking ervan en net als Kierkegaard alles achterlaten en vol gaan voor God. Zolang beide radicale krachten niet matigen blijft Europa een vulkaan met gebroken zielen vol wrok en woede. We moeten toe naar een afwijzing van uitersten op elk cultureel gebied. Ik preek billijkheid en gematigdheid als universele norm. En de handhaving daarvan.

  4. Harrybr

    En… waar is de VADER van dat joch ?

    Of als zo vaak in die milieus: vader is enkel iemand, die een tijdje met de moeder gewipt heeft en zich daarna aan iedere verantwoordelijkheid heeft onttrokken.

    Als Obama als eerste “zwarte” president van de USA alles aan zijn ministers had overgelaten, doch slechts één ding had gedaan: “zwarte” vaders op hun verantwoordelijkheid wijzen, was hij voor mij de grootste president tot nu toe geweest.

    Overigens: een UITSTEKENDE oplossing. ook de inzet van de politie: even laten zien, wat er gebeurt bij totale ontsporing. Hopelijk daarna ook zo wijs geweest te tonen, dat ze ook een VRIEND kunnen zijn.

  5. Meedenker

    Wat ik niet lees is, hoe het al zo vroeg (10 jaar) zo ver heeft kunnen komen. Zulke kinderen worden immers niet geboren.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.