Moedig Rotterdam bewijst: iets voor je bijstand doen écht niet te veel gevraagd

Iets doen in ruil voor dat gratis geld wat je elke maand gestort krijgt? “Onmenselijk”, wordt er vaak geschreeuwd vanuit een zekere kant van het politieke spectrum. Dat blijkt echter toch nét wat anders te zitten.

Als er een gemeente is waar veel mensen in de bijstand is, dan is het Rotterdam wel. Maar liefst 39.000 inwoners van deze stad leven puur op kosten van de staat, en dus de samenleving – en dat zeg ik als Rotterdammer met de nodige schaamte. Waar ik echter wel het nodige optimisme, en misschien zelfs wat trots, uit kan putten is het feit dat dit ook de gemeente is die zich er het hardste voor inzet dat gratis niet meer helemaal gratis is: onder het mom van programma ‘Tegenprestatie’ wordt de bijstandstrekker vriendelijk doch dringend verzocht om zich in ieder geval enigszins nuttig te maken, en vooralsnog lijkt het te werken.

Zo’n 10.000 mensen zijn inmiddels aan het werk gegaan om wat te doen in ruil voor dat geld waarmee ze hun levensonderhoud – en te vaak ook veel onnodige, dure dingen – betalen. Dat is misschien niet veel als je het vergelijkt met het totale aantal bijstandsmoeders, -vaders en -profiteurs, maar wel in vergelijking met andere gemeenten. Daar steekt slechts 2 à 3 procent (!) de handen uit de mouwen, terwijl dit in Rotterdam meer dan 25 is.

Eigenlijk is het een verrassing dat slechts een vierde deel meewerkt hieraan, als je bekijkt wat de consequenties zijn van deelnameweigering. Als men duidelijk weigert mee te doen wordt de bijstand gekort, maar zelfs dat is kennelijk niet genoeg om deze mensen over te halen om eens wat nuttigs uit te voeren. Dat laat ook meteen zien wat het probleem is van de bijstand in het algemeen: men raakt er zo aan gewend, dat werk de ergste zaak in de wereld lijkt.

En dat terwijl het leveren van zo’n tegenprestatie voor alle partijen in het voordeel werkt: de maatschappij krijgt er wat mensen bij die vrijwilligerswerk doen – al ligt de productiviteit meestal niet bijster hoog – en de gerechtigden zelf blijven deel uitmaken van die samenleving, om de hoop op een betaalde baan niet helemaal te laten vervliegen. Een win-winsituatie: meer kan ik er niet van maken.

Het spreekt voor zich dat dit natuurlijk niet dé oplossing is wat betreft de bijstand. De bijstand is in haar algemeenheid een walgelijk gedrocht dat onvermijdelijkerwijs ooit zal moeten verdwijnen, of minimaal stukken selectiever moet worden. Totdat het echter zover is, is het beste wat we kunnen doen deze mensen het recht op hun luiheid ontzeggen met dit soort programma’s. Het is allesbehalve de ideale oplossing, maar het is een prima stapje in de juiste richting.


Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

Reacties

6 reacties

  1. Adriaan

    Prachtig artikel. Volledig mee eens.

  2. Peter Selie

    Ja ruim drie kwart van de 39.000 inwoners van Rotjeknor schat ik zomaar als natte vingerwerk is natuurlijk van allochtone afkomst, deze luie parasieten krijg je moeilijk aan het werk, kijk maar naar de cijfers van de autochtone professionele bankhangers deze blijft jarenlang óók hoog in de peilingen scoren of mijn onzin-meter moet in het rood staan.

  3. jennifer

    En omdat in Rotterdam het vol zit met import, zal het wel een mislukt project gaan worden, want laten we eerlijk zijn die import wil alleen maar profiteren in dit land. Het zijn allemaal luie moslim flikkers daar in Rotterdam. Het enige wat zou helpen daar is een streng beleid niet werken dan ook geen uitkering meer.

  4. Ni28

    Alleen de staatsecretaris vindt dat gratis geld gratis moet blijven. De werkende brengen het toch op en anders kort je de pensioenen weer. Schande!

  5. Arachne

    Er zitten mensen in de bijstand voor wie het moeilijk is, buiten de crisis om, om passend werk te vinden. Voor diegene die of tijdelijk of langer niet aan het werk kunnen, is het doen van vrijwilligerswerk, passend bij hun mogelijkheden en interesse, een wederdienst naar de maatschappij (mensen) die de bijstand mogelijk maken. Daarbij is het ergens naar toe moeten, contacten hebben en bezig zijn goed.

    Het mensen laten werken bij bedrijven, daar heb ik ernstige twijfels bij.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.