Jeugdzorg: tragische cocktail van onverschilligheid en welwillendheid in een zielloze bureaucratie

Jeugdzorg is misschien wel het grootste terrein waar Nederland, zowel als overheid als instantie, kei- en keihard faalt. Een belachelijk wild westen van bureaucratie en vermijding van verantwoordelijkheid, met doden tot gevolg. Dat blijkt uit dit artikel van de NRC.

Wie over problemen in de jeugdzorg leest, krijgt al snel de neiging om de schuldige op te sporen en aan te wijzen. Maar hoe dieper men in de materie duikt, merkt men dat het vingertje dat naar de schuldige wil wijzen, als een kompas aan een magneet, begint te tollen. De enige conclusie die dan valt te trekken is dat héél het systeem verrot is.

Zo valt te lezen hoe diverse instanties op basis van een vermoeden ingrijpen in de situatie van een moeder van twee kinderen, die meermaals door haar ex zou worden mishandeld in het bijzijn van die kinderen. De moeder hield ze namelijk buiten de deur, dus moest er wel iets aan de hand zijn. De moeder deed dit echter omdat ze toch geen hulp aangeboden zou krijgen en er alleen een hoop kritiek op haar zou komen. Daar bleek het ook inderdaad op neer te komen.

De hulpverleners proberen het zekere voor het onzekere te nemen. Want wat als ze te laat ingrijpen? Dan zijn de rapen gaar natuurlijk! De moeder probeert net zo het beste voor haar kinderen te doen. De bemoeienis van instanties maken het leven voor kinderen er vaker niet makkelijker op.  ‘Had dan aangifte gedaan tegen die ex!’ Dat deed ze: ‘we kunnen nu helaas niks doen’, krijgt ze te horen. Beide wrijven uiteindelijk in dezelfde groter wordende vlek.

Een ander voorbeeld is de situatie waar een gemeente een onderzoek niet uit wil voeren terwijl de rechter hier om vraagt. Hoewel de mevrouw in kwestie inderdaad in een nijpende situatie zat maar zichzelf behoorlijk heeft weten te herpakken, veranderde dit niets aan de vermoedens die de gemeente had om toch voor een pleeggezin te kiezen.

Daar komt dan vier keer een verzoek van de rechter aan te pas, dat structureel wordt geweigerd. Een jaar later en zes jeugdbeschermers verder werd dan toch eindelijk erkend dat het anders moest. Maar dan het volgende probleem: de pleegouders werkten niet mee en er was een wachtlijst van een half jaar. Toen is er zoveel tijd verstreken dat de rechter maar had besloten om een einde te maken aan ‘de voortdurende, schadelijke onzekerheid’ en moeten de kinderen tot hun 18e bij het pleeggezin blijven.

Absolute gezin en levens verwoestende terreur, door een gevaarlijke cocktail van onverschilligheid, welwillendheid en angst voor verantwoordelijkheid.


Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

Reacties

15 reacties

  1. ZiggyStardust

    Het is bij jeugdzorg al meer dan 15 jaar een puinhoop, niets nieuws. En er verandert helemaal niets.

    1. santiago

      Top van justitie en O.M. houdt dit ook graag zo. Gek he, komt plotseling de naam demmink weer boven.
      Voorts blijf ik van mening , dat om dit soort dingen en het terugkrijgen van onze democratie, de monarchie moet worden afgeschaft.

  2. Eugenie de la Fleur

    Dit is heel ernsitg maar de oplossing ligt voor de hand. We moeten ons van de islam bevrijden en dan zal kindermishandeling nooit meer voorkomen in dit land. 🙂

    1. ZiggyStardust

      Jij hebt blijkbaar duidelijk geen enkel idee van waar jeugdzorg zich mee bezig houdt, vergeet-mij-nietje. En hoe ze vaak falen.

  3. TD

    En wat als de kinderen gedragsproblematiek 18 worden?
    De straat op blijkbaar!

  4. Satty

    Er zijn vaak teveel instanties met elk een eigen expertise bij betrokken. Wat natuurlijk niet goed kan werken. Men zal in dit kader denk ik de opleidingen moeten verbreden zodat 1 maatschappelijk werker op meerdere treinen aan oplossingen kan werken.

    1. ZiggyStardust

      Er zijn idd teveel instanties bij betrokken die vaak langs elkaar heen werken. Ik weet niet of een bredere opleiding de oplossing is. Een verbreding van opleiding is vaak een beperking in de kennis. Net zoals mijn opleiding MER. Je leert van een heleboel een beetje. Wat je onder medisch specialisten juist ziet is dat ze steeds meer weten van steeds minder, dus meer kennis op een specifieker gebied. Het lijkt mij wenselijker om meer kennis in huis te halen en die te laten samenwerken onder 1 dak, dan mensen breed op te leiden die samen minder weten dan hetzelfde aantal specialisten.

      1. Satty

        Ik ben niet van mening dat die bredere opleiding specialistisch moet zijn. Ik denk dat die opleiding breed moet zijn zodat 1 persoon aanspreekpunt is die brede kennis heeft om goed door te verwijzen en simpele gezinsproblematiek zelf kan aanpakken, denk aan budgettering en dagbesteding. Simpel maatschappelijk werk. Ik denk dat je gelijk hebt dat dit in combinatie met specialisatie onder 1 dak dient plaats te vinden. Ik denk dat 1 aanspreekpunt voor kinderen belangrijk is, vertrouwen en rust.

        1. ZiggyStardust

          Ik ben het helemaal eens met jou wat betreft 1 aanspreekpunt, en een maatschappelijk werker wat betreft dat aanspreekpunt zou ook mijn voorkeur hebben. Ik spreek uit ervaring, heb ooit een vervelende situatie meegemaakt, 30 jaar geleden, en werd na mijn eigen ( geheime) keuze voor een maatschappelijk werker gedwongen om naar het riagg te gaan, waar je vervolgens voordat je enige behandeling krijgt, te maken krijgt met 3 verschillende mensen voordat je überhaupt op de wachtlijst werd geplaatst. 1 aanspreekpunt is het beste wat er is. Werkt overal zo. Een team van specialisten er om heen, helemaal prima. Maar het gaat fout wanneer verschillende instanties met elkaar moeten samenwerken, en dat begint al vaak in simpele dingen als vakanties, waarin hulpverleners geen contact hebben met elkaar en behandeling dus stil ligt. 1 organisatie met een team van specialisten, die onafhankelijk gecontroleerd wordt, dat lijkt mij het beste. En vaste behandelaars, 1 op 1 , niet 3 keer je verhaal hoeven doen.

          1. santiago

            Ziggy. Heb je er wel eens over nagedacht wie dit soort instellingen moet controleren.

          2. ZiggyStardust

            Santiago, nee, niet echt over nagedacht. Maar iig geval geen overheidsinstellingen lijkt mij. Liever een internationaal team van specialisten. Lijkt me een goed begin. Het blijft sowieso lastig, vanwege financiële prikkels en belangen. Ik kan er geen zinnig antwoord op geven eigenlijk.

          3. Satty

            Ziggy
            Inderdaad, ik ben zo tegen de hulp van verschillende instellingen. De controle moet onafhankelijk zijn, ik denk inderdaad dat collegiale toetsing die random wordt toegewezen goed is, zolang er maar geen vriendjes politiek of afhankelijkheid op kan treden wat nu met de nza naar mijn mening wel zo is.

    2. santiago

      Satty. In principe goed gedacht, maar wie stelt die maatschappelijk werker aan? Ze zetten de vrindjes van vrindjes op de strategische plekken en controleren zichzelf.

  5. santiago

    Ziggy. Ik ben ook bang dat allemaal oncontroleerbare / onaantastbare topambtenaren als J.Demmink zijn. Dus ze kunnen doen wat ze willen, helemaal niets democratisch aan. Beangstigend he.
    Daarom blijf ik van mening dat de monarchie moet worden afgeschaft en we een gekozen president krijgen , die net als Trump in de US ook hier in Nederland er eens flink de bezem door kan halen.

  6. Groenehond

    Waarom zou je je als kabinet druk maken over jeugdzorg , menswaardige zorg , onderwijsvoorzieningen en een goed vangnet voor gepensioneerden en arbeidsongeschikten? Met het nastreven van dure en discutabele klimaatdoeleinden , het ondersteunen van massamoordende opposities , het spekken van mensensmokkelaars en het spekjen van een overduidelijk malafide eu is veel meer goede sier te halen.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.