[Podcast] De Zuilcast #2: Sid Lukkassen spreekt met Paul Cliteur en Lex Cornelissen over Cultuurmarxisme

In de tweede aflevering van de Zuilcast, de nieuwe podcast van Sid Lukkassen en Daan Boshoven, praten de twee heren met Paul Cliteur en Lex Cornelissen over het boek Cultuurmarxisme: Gold Edition. Toen de bundel over cultuurmarxisme uitkwam barstte er een bom in Nederland; Links Nederland was boos en schoot in de verdediging. Vandaag de dag zijn de essays nog steeds relevant. Vandaar de nieuwe gouden editie. In de podcast duiken de vier heren dieper in op het fenomeen cultuurmarxisme en de relevantie van het boek voor het publieke debat. 


Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en like onze spiksplinternieuwe Facebook-pagina!
In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

Reacties

8 reacties

  1. Max Aue

    “Toen de bundel over cultuurmarxisme uitkwam barstte er bom los in Nederland”

    Althans zo herinnert de verwarde dwaas Sid Lukkassen zich dat. Ik herinner me vooral veel hilariteit over een belachelijk boek. Het werd ondermeer overtuigend naar de prullenmand verwezen door Anton Jäger, die zijn weerzin tegen de wetenschappelijke flodderigheid van dit boek maar moeilijk kan onderdrukken:

    “Het is bevreemdend hoe zelfverklaarde intellectuelen in Cultuurmarxisme de meest basale academische regels aan hun laars lappen. Terwijl Nederlandse rechtenstudenten voor hun essays eerst een heuse bibliotheek moeten doorploegen, getroost Cliteur het zich in zijn hoofdstuk niet eens om ook maar één werk van Gramsci zelf te citeren (men hoopt terdege dat Cliteur zijn studenten voor dergelijke frats zou buizen – anders zou het nog erger gesteld zijn met onze universiteiten). Als autoriteit citeert Cliteur in de plaats diezelfde Yiannopoulos, die Gramsci als uitvinder van datzelfde ‘cultuurmarxisme’ aanduidt.”

    Ook Sid Lukkassen wordt door hem terecht terzijde geschoven als een verwarde zwetsmeier die babbelt onder een naïef volksnationalistisch baniertje:

    ” Daar hebben we het dan, het grote codewoord van ons tijdperk: identiteit. Nadat Lukkassen ons tien pagina’s lang heeft lastig gevallen met onheilstijdingen over het “linkse identitarisme” en de gevaren van “het linkse identiteitsdenken” bekeert hij zichzelf nu zorgeloos tot de identitaire kerk. Hij doet dat natuurlijk op zijn eigen manier, door die identiteit op nationale en niet op ‘minoritaire’ leest te schoeien. Voor Lukkassen gaat het over collectieve entiteiten binnen staatsgrenzen en niet over minderheidsgroepen die gepamperd en beschermd moeten worden. Maar het terrein van het debat ligt vast. Dat is identitair.

    Zo’n keuze heeft echter ook nadelen. Ter aankondiging van Cultuurmarxisme stelt de uitgeverij Aspekt dat “de arbeider zich heeft geëmancipeerd” en dat er “nu nieuwe groepen in de wachtrij staan die onze aandacht en zorg verdienen”. Men vraagt zich over welke ‘emancipatie’ de schrijvers in kwestie het dan wel hebben. Overal in Europa wordt de verzorgingsstaat gesloopt, dividendbelastingen worden geschrapt, de ongelijkheidscijfers vliegen de pan uit. Men stelt zich ook de vraag wat de bijdrages te zeggen hebben over de degradatie van de Amerikaanse arbeidersklasse, die zijn “culturele eigenheid” of “witte huid” ook niet kan eten – hoezeer Steve Bannon zijn best mag doen. Lukkassen zegt dat cultuurmarxisten ‘economie’ voor ‘cultuur’ hebben ingeruild, maar hij lijkt zelf geen been te zien in die verschuiving. Hij wil gewoon een ietwat andere versie van die substitutie.

    Op een gegeven moment citeert Lukkassen zelfs de Amerikaanse cultuurcriticus Christopher Lasch, die tegen het einde van zijn leven een boek over de “revolte der elites” schreef. Hij is ook een van favoriete auteurs van Steve Bannon, die met zijn eigen selectieve lezing van Lasch nu internationaal op rechtse congressen scoort.

    Net zoals Bannon trekt Lukkassen wat vreemde conclusies uit het oeuvre van Lasch. Die werd als intellectueel zwaar beïnvloed door marxistische tendensen, en stelde eind jaren zeventig nog dat “het socialisme de enige oplossing voor de mensheid is” (The Agony of the American Left). Hij noemde het nieuwe ‘communitarisme’ dat begin jaren negentig de kop opstak bij de Republikeinen een “verarmde ideologie”, die een diepe malaise in het conservatisme signaleerde.”

    Het is wetenschappelijk en intellectueel allemaal schrijnend onder de maat maar daar ben ik wel tevreden over: je mag er toch niet aan denken dat het academisch wat voorstelde?

    h*tps://www.dewereldmorgen.be/artikel/2018/06/27/het-verwoeste-gebied-van-de-geest-over-cultuurmarxisme-van-paul-cliteur/

  2. coenzoon

    indien marxisme u interesseert kan klaus schwab u van de hoed en rand vertellen.

    de marxistische leider van d66 deelt graag de denkbeelden van het WEF en de grote reset !

    h**ps://www.weforum.org/

    letterlijk bij klaus op schoot
    h**ps://static.wixstatic.com/media/b6ee20_3e93e479183d47a3998bf3531a024d3d~mv2.jpg/v1/fill/w_960,h_672,al_c,q_90/b6ee20_3e93e479183d47a3998bf3531a024d3d~mv2.webp

    het marxisme komt via de achterdeur zeer snel binnen en met puur fascisme slaan we alle tegen geluiden morsdood met het blauw , het nieuwe bruin !

    1. STOP FVD

      Nog meer onzin en irrelevantie uit de hoed van links liegt! Complotwappie!

  3. STOP FVD

    En natuurlijk de link met de FVD, waarom noem je deze “website” niet gewoon De Dagelijkse FVD.

    1. coenzoon

      je hebt duidelijk niet de foto bekeken dommerd ! je vriendin kaag en vriendje rutte zitten bij schwab op schoot dommerd. Misschien kan Hans Anders je helpen hoewel ik betwijfel of jouw afwijking gecorrigeerd kan worden.

      fvd is niet te vinden bij de WEF meeting domme jongen of dacht je dat Baudet de jurk van maxima geleend had ?

      1. STOP FVD

        Je bedoelt cafe weltsmertz Hahahaha, ja het cafe van de wappies!

  4. J. Punt

    Gezien de wijze woorden dichtheid denk ik persoonlijk dat een blog over de stoelgang van publieken meer de aandacht trekt en vooral vasthoud.

    1. Jack Flash

      Die wijzewoordenbrij valt inhoudelijk mee als je het terminologisch ontleedt.
      Academisch gezien goede antimaterie die goed aan te voeren is in discussie betreffende de neoglobalistische plannen van schwaapie.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.