70 kilo wijzer lazert van Domtoren: Tom Staal woest na 40 miljoen restauratie – 'Dit slaat nergens op, diepgaand onderzoek nu!'

Utrechter en gevat politiek verslaggever Tom Staal verwoordde het treffend bij Goedemorgen Nederland (WNL): “Ik weet niet wie ze hebben ingehuurd, maar dit ding is voor bijna 40 miljoen euro gerestaureerd. En nu flikkeren de wijzers naar beneden.” Precies dat. Dit ruikt niet naar pech, maar naar falen.

Woensdagmiddag 8 januari 2026 raakte de minutenwijzer aan de westzijde van de Domtoren los. De wijzer, ruim twee meter lang en zo’n 70 kilo zwaar, viel naar een lager gelegen balustrade. Een geluk bij een ongeluk: hij kwam niet op het plein terecht. Anders hadden we het vandaag niet over schade, maar mogelijk over doden of zwaargewonden.

De gemeente reageerde zoals gemeenten dat doen: plein deels afgezet, doorgang onder de toren gesloten, klok stilgezet op 09:34 uur en de uurwijzer provisorisch vastgebonden met touw. Ja, echt. Touw. Alsof het gaat om een schutting in een volkstuin.

Specialisten van Koninklijke Eijsbouts controleerden donderdag de toren. Volgens hen zijn de andere wijzers veilig. De oorzaak van het incident? Nog onbekend. Misschien sneeuw. Misschien niet. Er wordt onderzocht.

En hier wringt het. De Domtoren is pas in 2024 opgeleverd na een vijf jaar durende mega-restauratie, gestart in 2019. Kosten: rond de 37 tot 38 miljoen euro, afhankelijk van welke gemeentelijke bron je raadpleegt. Alles werd aangepakt: steenwerk, uurwerk, wijzers, vergulding. Het verhaal was duidelijk: de toren zou er weer minstens vijftig jaar tegenaan kunnen.

Er waren lintjes, toespraken, applaus. Koningin Máxima was erbij. Burgemeester Sharon Dijksma straalde. Utrecht had zijn icoon terug.

En nu, amper anderhalf jaar later, ligt een wijzer verbogen op een balustrade.

Dit roept serieuze vragen op. Hoe kan een gerestaureerde wijzer losraken? Is het vakmanschap tekortgeschoten? Zijn bevestigingen niet deugdelijk getest? Is er bezuinigd op materialen? Of is er simpelweg slordig gewerkt en werd alles afgetekend omdat “het project af moest”?

Wat het ook is, één ding staat vast: dit is geen incident dat je wegwuift met ‘we doen onderzoek’. Dit raakt de kern van vertrouwen in overheid en uitvoerders. Want als zelfs ons oudste en meest iconische monument na zo’n kostbare opknapbeurt niet veilig blijkt, wat zegt dat dan over andere projecten?

Het patroon is pijnlijk herkenbaar. Miljoenen worden uitgegeven aan prestigeprojecten. Externe experts worden ingehuurd. Rapporten zijn lovend. En zodra het misgaat, volgt dezelfde reflex: onderzoek, communicatie, afwachten. Geen namen. Geen verantwoordelijkheid. Geen consequenties.

Intussen betaalt de belastingbetaler opnieuw de rekening. Tom Staal heeft groot gelijk als hij een diepgaand onderzoek eist. Niet alleen naar wat er misging, maar vooral naar wie verantwoordelijk is. En waarom dit na zo’n dure restauratie überhaupt mogelijk was.

De Domtoren is geen speeltje en geen decorstuk voor bestuurders. Het is erfgoed. Veiligheid. Symboliek. Wie daar met belastinggeld aan werkt, moet leveren. Punt. Utrecht verdient geen smoesjes over sneeuwvlokjes of “onvoorziene omstandigheden”. Utrecht verdient antwoorden. Met namen. En met consequenties. Want als we dit normaal gaan vinden, flikkert er straks meer naar beneden dan alleen een wijzer. Dan verdwijnt ook het laatste restje vertrouwen in het gemeentebestuur.