Falende protocollen kosten mensenleven: ambulance weigert hartpatiënt (75) mee te nemen

Hoe is dit in vredesnaam mogelijk? De 75-jarige man was nog maar één dag thuis na een opname op de afdeling cardiologie. Toen hij hevige pijn op de borst kreeg, belde zijn in paniek verkerende zoon direct 112. Maar toen de ambulance arriveerde, sloeg de tunnelvisie toe. Omdat een hartfilmpje ter plaatse geen directe afwijkingen toonde, werd de fatale conclusie getrokken: het zal wel hyperventilatie zijn.

De ambulanceverpleegkundige stelde de man gerust, regelde in overleg met de huisartsenpost wat oxazepam - een zwaar kalmeringsmiddel - en vertrok. Wat volgde was een absolute nachtmerrie. De toestand van de bejaarde man verslechterde razendsnel. Een tweede ambulance rukte met loeiende sirenes uit, maar het kwaad was al geschied.

De man werd gereanimeerd voor de ogen van zijn zoon en overleed diezelfde dag nog in het ziekenhuis. Dit is het afschuwelijke resultaat van een afvinkcultuur in de zorg, waar gezond verstand ondergeschikt is gemaakt aan het vinkje op het klembord.

Natuurlijk diende de woedende en rouwende familie een klacht in. Hun vader had met zijn zware medische geschiedenis nooit thuis mogen blijven. Maar de ambulanceorganisatie toonde werkelijk nul compassie en wees koudbloedig naar de regeltjes. Ze stelden dat de protocollen waren gevolgd en dat de man "wilsbekwaam" zou zijn geweest toen hij zogenaamd aangaf thuis te willen blijven.

Gelukkig maakte de Geschillencommissie Ambulancezorg gehakt van deze absurde en gevoelloze verdediging. De commissie stelde vast dat er een eenzijdige, foute focus was op een paniekaanval en dat een hartfilmpje een infarct helemaal niet honderd procent uitsluit. De bejaarde man lag bovendien in een helse pijn en was daardoor in de verste verte niet in staat om de medische gevolgen van zijn keuze te overzien.

De snoeiharde en letterlijke conclusie van de commissie is dan ook glashelder: "Hij had naar het ziekenhuis vervoerd moeten worden". Daarnaast werd ook de afdeling klachtenafhandeling door de commissie op de vingers getikt omdat essentiële informatie te laat werd gedeeld en de communicatie traag en onzorgvuldig verliep. Het is de arrogantie van de macht in een notendop.

Maar wie denkt dat de familie nu rechtvaardigheid en een fatsoenlijke compensatie krijgt, komt bedrogen uit. De nabestaanden eisten een zeer redelijk bedrag van 18.000 euro voor onder meer uitvaartkosten, inkomstenverlies en broodnodige traumabehandeling. De commissie wees de materiële schadevergoeding echter af met de kille juridische redenering dat niet met absolute zekerheid vast te stellen is dat de man nog had geleefd als hij wél direct was meegenomen.

Wat resteert is een immateriële schadevergoeding van 2500 euro. Vijfentwintighonderd euro! Dat is dus de trieste prijs die dit falende systeem op het lijden van een burger plakt. Het is een beledigende fooi voor een zoon die de gruwelijke, onnodige reanimatie en de dood van zijn eigen vader van dichtbij moest aanzien, puur en alleen omdat de eerste hulpverleners weigerden adequaat in te grijpen. Het is een absolute schande en de zoveelste trap na voor deze getroffen familie.