Ralf Dekker (FVD) fileert de blinde steun aan Israël in de Tweede Kamer: 'Preemptive strike is gewoon agressie!'

Dekker gaf tijdens het debat ruiterlijk en eerlijk toe dat FVD (en hijzelf) lange tijd Israël zag als het enige democratische bruggenhoofd in een instabiele, vijandige islamitische regio. "Het is onze heilige plicht om Israël te steunen en te beschermen", was hem met de paplepel ingegoten, mede om het gevaar van de oprukkende islamisering in Europa tegen te gaan. Maar de geopolitieke realiteit is ingrijpend veranderd.

De weerzinwekkende aanslagen van 7 oktober waren een schok, maar hadden het begin van serieuze besprekingen moeten zijn. In plaats daarvan greep het kabinet-Netanyahu het aan voor ongekende "wreedheden en vernietiging" in de Gazastrook en inmiddels ook Libanon. Dekker sloeg de spijker snoeihard op zijn kop: de initiële sympathie voor het slachtofferschap op 7 oktober is wereldwijd compleet verdampt door de apocalyptische schaal van het Israëlische daderschap dat daarop volgde.

Tijdens zijn inbreng fileerde Dekker de inmiddels beruchte 'preemptive strike'-doctrine (preventief aanvallen) die Israël en de VS voortdurend hanteren. Een land platbombarderen omdat het in de verre toekomst misschien een bedreiging kan vormen? Dat heeft een heel simpele benaming, aldus de FVD-politicus: "Agressie."

Hij weigerde bovendien klakkeloos mee te gaan in de decennialange, hysterische paniekzaaierij over Iran. Al sinds de jaren '90 roept het establishment dat een Iraanse atoombom een "kwestie van weken" is. Flauwekul, stelde Dekker.

Zelfs prominente Amerikaanse figuren geven inmiddels zélf toe dat er geen enkel bewijs is voor een nucleair militair programma in Teheran. "Worden de Verenigde Staten en wij in hun kielzog voor het Israëlische karretje gespannen?" vroeg hij zich terecht af. Het échte doel van de huidige leiders lijkt volgens hem helemaal geen vrede, maar overheersing en het verwezenlijken van 'Groot-Israël'.

Uiteraard stonden de gebruikelijke slippendragers direct bij de interruptiemicrofoon te trappelen. Gidi Markuszower (PVV), Chris Stoffer (SGP) en Don Ceder (ChristenUnie) probeerden Dekker beurtelings in de hoek te drukken met de welbekende, platgeslagen riedeltjes en 'Israël-heeft-altijd-gelijk'-dogma's. Maar Dekker bleef ijzig kalm en pareerde ze briljant.

Toen SGP'er Stoffer hem verweet slechts op 'geruchten' te baseren wat betreft de Groot-Israël-droom, wees Dekker hem uiterst koeltjes op de expliciete en extremistische uitspraken van de Israëlische minister Smotrich en de beruchte Groot-Israël-patches die op de uniformen van soldaten prijken. En als klap op de vuurpijl wees hij op de absolute waanzin van de huidige 'diplomatie'. Dekker wees fijntjes op het feit dat je niet te goeder trouw kunt onderhandelen als je tegelijkertijd de belangrijkste onderhandelaar van de tegenpartij laat vermoorden. Bam. Raak.

Een volwassen tweestatenoplossing en diplomatie in plaats van blinde oorlogszucht en bommenregens; dat is het enige dat escalatie nog kan stoppen. Het is een verademing dat er dankzij Ralf Dekker en de FVD tenminste nog íémand in de Tweede Kamer durft te pleiten voor het nuchtere, Nederlandse belang: deïnterventie en stabiliteit, in plaats van ons als een willoze schoothond de volgende eindeloze oorlog in te laten slepen. Chapeau!