Het asieldebat dendert als een trein door bestuurlijk Nederland. En midden op het spoor staat een splijtzwam: de Spreidingswet. Volgens het kabinet noodzakelijk om de opvang eerlijker te verdelen. Volgens critici een dwangmiddel dat gemeenten overrulet en lokaal draagvlak negeert. In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart maakt Forum voor Democratie daar een speerpunt van. De inzet is helder geformuleerd: géén nieuwe
AZC’s en maximale weerstand tegen gedwongen plaatsing vanuit Den Haag.
Dwang of regie?
De wet is tot stand gekomen onder verantwoordelijkheid van partijen als VVD, CDA en D66. Hun redenering: zonder wettelijke stok achter de deur schuiven te veel gemeenten opvang voor zich uit, waardoor de druk op plekken als Ter Apel onhoudbaar wordt.
Tegenstanders zien iets anders. Zij spreken van een “spreidingsdictaat” waarbij quota worden opgelegd en provincies uiteindelijk knopen doorhakken als gemeenteraden dwarsliggen. De kern van de kritiek is niet alleen migratie, maar autonomie. Wie beslist er uiteindelijk over de inrichting van een dorp of stad: de gemeenteraad of het ministerie?
Westland als voorbeeld
FVD wijst nadrukkelijk naar
Westland als bewijs dat lokaal verzet effect kan hebben. Daar is een coalitie gevormd die zich tegen gedwongen opvang keert en geen nieuw AZC wil realiseren. Volgens FVD laat dit zien dat met voldoende zetels in de raad politieke blokkades mogelijk zijn, zelfs binnen de kaders van landelijke wetgeving.
Critici plaatsen daar kanttekeningen bij. De Spreidingswet geeft provincies en uiteindelijk het Rijk instrumenten om alsnog locaties aan te wijzen als gemeenten structureel weigeren. De juridische ruimte voor volledige blokkade is dus beperkt. Maar politiek gewicht in een raad kan wel degelijk invloed hebben op tempo, locatiekeuze en onderhandelingen.
De bredere inzet
Voor FVD draait het niet alleen om opvanglocaties, maar om een bredere visie op soevereiniteit en migratiebeleid. Minder instroom, meer nationale regie en ruimte voor gemeenten om nee te zeggen. In hun campagneboodschap wordt het AZC-dossier symbool voor iets groters: de vraag wie er aan het stuur zit.
Tegenstanders waarschuwen dat volledige weigering juridisch en praktisch ingewikkeld is en dat opvang een nationale verantwoordelijkheid blijft. Zij vrezen dat een harde blokkadelijn vooral tot bestuurlijke conflicten leidt.
18 maart als graadmeter
De gemeenteraadsverkiezingen worden daarmee meer dan alleen een lokale krachtmeting over stoeptegels en sportvelden. In veel gemeenten waar FVD meedoet, wordt de Spreidingswet een lakmoesproef. Hoe zwaar weegt migratie in het stemhokje? En hoeveel ruimte hebben lokale coalities werkelijk tegenover nationale wetgeving?
Wat vaststaat: het debat is nog lang niet uitgewoed. Voorstanders spreken over solidariteit en gedeelde verantwoordelijkheid. Tegenstanders over dwang en verlies van lokale zeggenschap. Op 18 maart zal blijken hoeveel kiezers vinden dat hun gemeente een duidelijke grens moet trekken.
WORD AANDEELHOUDER VAN HET VERZET! De gevestigde media hebben hun geloofwaardigheid verloren. Ze zijn verworden tot propagandafolders van het partijkartel. Wij zijn het alternatief. Steun DDS, zodat wij wél eerlijk verslag kunnen blijven doen!
🚀 Steun ons via BackMe: https://dds.backme.org Of maak uw bijdrage over op NL95 RABO 0159 0983 27 t.n.v. Liberty Media. PS
: Zet uw e-mailadres erbij voor onze exclusieve SubStack-columns! Elke dag gratis in uw mail!