Gemeentelijke belastingen exploderen: Nederlanders aan bedelstaf door 6,5% stijging

De cijfers liegen niet. Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek verwachten gemeenten in 2026 maar liefst 15,3 miljard euro op te halen via hun eigen heffingen. Dat is een stijging van 6,5 procent ten opzichte van vorig jaar. Ter vergelijking: De Nederlandsche Bank rekent met een inflatie van ongeveer 2,4 procent. Met andere woorden: de gemeentelijke lasten stijgen bijna drie keer zo snel als de prijzen.

Wie denkt dat dit een eenmalige uitschieter is, vergist zich. In 2016 haalden gemeenten nog zo’n 9,1 miljard euro op. Inmiddels is dat bedrag met ruim 68 procent toegenomen. Dat mag gerust een belastingexplosie heten.

De grootste melkkoeien blijven dezelfde: onroerendezaakbelasting (ozb), afvalstoffenheffing, rioolheffing en parkeergelden. Daarbovenop komen toeristenbelasting en leges. In Amsterdam weet het gemeentebestuur alleen al dit jaar ruim 50 miljoen euro extra binnen te harken, vooral via hogere parkeertarieven en toeristenbelasting. Voor automobilisten wordt de stad steeds minder toegankelijk, maar de gemeentekas vaart er wel bij.

Ook huiseigenaren ontkomen niet. De totale ozb-opbrengst stijgt naar 6,4 miljard euro. Gemiddeld betalen woningeigenaren 5,1 procent meer, terwijl bezitters van ander vastgoed zelfs 7,7 procent extra aftikken. Een steekproef van Vereniging Eigen Huis laat zien hoe fors sommige verhogingen uitpakken. In Alphen aan den Rijn springen de lasten er dit jaar uit: huiseigenaren gaan daar gemiddeld 39 procent meer betalen. Ook in Maasgouw, Voorst en Rozendaal lopen de stijgingen stevig op.

Onder de grote steden voert Utrecht de ranglijst aan met bijna tien procent verhoging, gevolgd door Rotterdam en Amsterdam. Dit alles is geen toeval. Gemeenten zoeken steeds nadrukkelijker naar extra inkomsten, terwijl inwoners al gebukt gaan onder hoge energieprijzen, boodschappen die duurder worden en stijgende woonlasten. Parkeren kost meer. Een huis bezitten kost meer. Afval aanbieden kost meer. En dat alles in een jaar waarin de inflatie relatief beperkt blijft.

Het resultaat laat zich raden: meer financiële druk, meer frustratie en een groeiend gevoel dat de overheid vooral bezig is met vullen van haar eigen kas. In plaats van kritisch te kijken naar uitgaven en prioriteiten, wordt de rekening opnieuw bij dezelfde groep neergelegd. De vraag die steeds luider klinkt, is simpel: hoe lang accepteren we nog dat lokale overheden hun begrotingen dichten door burgers steeds verder uit te knijpen?