Konijnen moeten Rotterdam redden: het stikstofbeleid is een nationale vernedering

Volgens berichtgeving van de NOS ligt er een natuurherstelplan van 50 miljoen euro. Dat astronomische bedrag moet worden gepompt in duingebieden rondom de haven. Door konijnen uit te zetten en het landschap op te lappen, zou de stikstofgevoeligheid van de natuur op papier afnemen, waardoor er hopelijk weer een handjevol vergunningen kan worden afgegeven. Het is de ultieme bureaucratische krankzinnigheid: tientallen miljoenen verbranden aan geitenwollensokkenprojecten om te kunnen ontsnappen aan zelfverzonnen papieren modellen.

De bitterheid spat er vanaf. Bedrijven in het havengebied willen tientallen miljoenen investeren in verduurzaming, elektrificatie en schonere installaties. Maar uitgerekend die projecten lopen spaak in het juridische moeras dat Den Haag zelf heeft gecreëerd. Wie zijn uitstoot wil verminderen, moet eerst door een Kafkaëske hindernisbaan van Aerius-berekeningen en rechterlijke uitspraken. Ondernemers worden behandeld als milieucriminelen, terwijl zij juist zorgen voor onze welvaart en energievoorziening.

Volgens de betrokken havenondernemers hangen tientallen grote industriële projecten aan een zijden draadje. Kapitaal is laf en vlucht snel. Buitenlandse investeerders kijken met open mond naar de Nederlandse farce en verplaatsen hun plannen simpelweg naar Antwerpen, Hamburg of de Verenigde Staten. Daar hoeven ze tenminste niet eerst te wachten tot een duinkonijn een holletje heeft gegraven voordat er een schep in de grond mag.

Natuurlijk is gezond natuurbeheer prima, maar dit natuurpakket van 50 miljoen euro is geen milieubeleid: het is afkoopsompolitiek. Het is een wanhopige poging van ministers om niet toe te hoeven geven dat de hele stikstofwetgeving van voor tot achter failliet is. In plaats van de wetten te herschrijven en de doorgeslagen Brusselse richtlijnen bij het grofvuil te zetten, kiest men voor een peperdure omweg met belastinggeld.

Achter ieder geblokkeerd havenproject staat een complete keten van hardwerkende mensen: installateurs, lassers, transporteurs en ingenieurs. Die mensen kunnen niet eten van een Haagse routekaart of een ambtelijk overleg. Zij willen bouwen, ondernemen en vooruit. Maar minister Jaimi van Essen (Landbouw) en zijn groene kliek houden de economie gegijzeld met hun verstikkende rekenmodellen.

Het wordt tijd dat de Tweede Kamer een einde maakt aan deze nationale vernedering. Sloop de absurde depositienormen, schrap de doorgeschoten stikstofdwang en geef de Rotterdamse haven per direct de ruimte om te ondernemen. Onze haven moet draaien op diesel, staal en menselijke genialiteit, niet op de genade van een paar konijnen in het zand.