Doorgeslagen bureaucratie: Mensenrechtencollege moet oordelen of mening over wolven een 'religie' is

De zaak werd aangespannen door ene Willemijn Schipper. Zij meende te zijn afgewezen voor een huurwoning van Stichting Het Geldersch Landschap & Kasteelen vanwege haar uitgesproken pro-wolf en anti-jacht opvattingen. In plaats van haar schouders op te halen en verder te zoeken naar een woning, stapte ze met een stalen gezicht naar het nationale Mensenrechtencollege met het argument dat haar 'wolvenfilosofie' gelijkgesteld moet worden aan een godsdienst of fundamentele levensovertuiging. Je verzint het werkelijk niet!

Gelukkig voor de belastingbetaler heeft het College de zaak niet ontvankelijk verklaard. Waar het College in 2022 nog meende dat vegetarisme onder strikte voorwaarden als levensovertuiging kan worden aangemerkt, trok het instituut ditmaal - goddank - een grens. Volgens de officiële uitspraak moet een wettelijk beschermde levensovertuiging betrekking hebben op fundamentele vragen over het menselijk bestaan en breed worden gedragen door een substantiële gemeenschap.

Het verdedigen van een roofdier dat schapen doodbijt en wandelaars de stuipen op het lijf jaagt, kwalificeert gelukkig niet als een heilige religie. Het College verklaarde zich dan ook niet bevoegd om te oordelen over de vraag of er sprake was van discriminatie. Daarmee is overigens niet eens vastgesteld of Schipper überhaupt om die reden is geweigerd, want de verhuurder heeft het recht om zelf te bepalen met wie zij een contract aangaat.

🔗 Doneren kan veilig en rechtstreeks via bankoverschrijving: > IBAN: NL95RABO0159098327

T.n.v.: Liberty Media

Hoewel de uitspraak van het College nuchter is, legt de hele gang van zaken een levensgroot maatschappelijk probleem bloot: de totale uitholling en devaluatie van het begrip 'mensenrechten'. Tegenwoordig kan geen enkel alledaags conflict meer normaal worden opgelost. Iedere afwijzing, iedere tegenslag en ieder meningsverschil wordt onmiddellijk geframed als een daad van 'discriminatie' en 'onderdrukking'.

Mensen met een uitgesproken politieke hobby proberen hun stokpaardjes krampachtig te verheffen tot een onaantastbare juridische identiteit. Als je mening over de wolf al een mensenrecht zou zijn, wat volgt er dan? Krijgen voorstanders van kernenergie straks speciale bescherming tegen afwijzingen op de arbeidsmarkt? Mogen liefhebbers van fossiele brandstoffen niet meer geweigerd worden bij een veganistisch café? Het is het failliet van de contractvrijheid en het eigendomsrecht. Een particuliere verhuurder moet binnen de kaders van de wet gewoon kunnen kiezen aan wie hij zijn eigendom toevertrouwt, zonder dat er een leger aan gesubsidieerde mensenrechtenjuristen aan te pas moet komen.

Ondertussen weigert mevrouw Schipper op te geven en vecht ze haar afwijzing via een bezwaarprocedure bij de gemeente Ermelo doodleuk verder aan via de Wet goed verhuurderschap. De ambtelijke molens mogen weer overuren draaien op kosten van de hardwerkende burger.

Het hele dossier rondom de wolf in Nederland is toch al verworden tot een symbool van doorgeschoten Brusselse en Haagse regelzucht. Boeren zien hun vee verscheurd worden, dorpsbewoners durven hun honden niet meer uit te laten op de Veluwe, maar afschieten mag niet van de Europese bureaucratie. Dat daar nu ook nog een juridische soap bijkomt over de vraag of de liefde voor de wolf een mensenrecht is, bewijst hoe ver we zijn afgedreven van het gezonde boerenverstand.

Laten we stoppen met het verheffen van iedere persoonlijke gril tot een staatskwestie. Een mening is een mening, geen mensenrecht. Het is tijd dat we de bureaucratische deugindustrie saneren en terugkeren naar een samenleving waarin vrijheid, eigendomsrecht en nuchterheid weer de norm zijn!