ROOFTOCHT ACHTERHOEK: Gemeente Doetinchem dwingt boer tot verkoop en blokkeert andere boeren

Het verhaal leest als een horrorfilm voor elke ondernemer met een hart voor de zaak. De gemeente wist dondersgoed dat de boer in kwestie zijn 42 hectare grond pertinent niet aan de overheid wilde verkopen. Hij wilde dat de grond agrarisch bleef, dat zijn collega-boer het stokje kon overnemen. Een nobel streven in een tijd waarin onze boerenstand van alle kanten wordt aangevallen door Den Haag en Brussel.

Maar nobelheid wordt in 2026 afgestraft. Wethouder Robbert Hummelink gaf het zonder blikken of blozen toe in de raadsvergadering: "Omdat wij zijn grond graag wilden hebben, is er contact gezocht om de hectares aan te kopen. Maar de boer en de boerin wilden de grond en het bedrijf alleen aan een andere boer verkopen".

En wat doet een machtsbeluste overheid als een burger 'nee' zegt? Dan veranderen ze de regels. "Daarom zat er voor ons niets anders op dan voorkeursrecht op de grond te leggen", aldus de wethouder. Het is om te kotsen.

Met het opleggen van dit voorkeursrecht wordt de boer juridisch gegijzeld. Hij moet de grond nu eerst aan de gemeente aanbieden als hij wil verkopen. De deal met zijn collega-boer? Die kan de prullenbak in. De wens om de agrarische sector in de benen te houden? Irrelevant voor de regenten.

Natuurlijk schermt de wethouder met de bekende dooddoeners. Het zou gaan om "het belang van de lokale economie". Er staan zogenaamd vijftig bedrijven op een wachtlijst die staan te popelen om de vruchtbare landbouwgrond te asfalteren en vol te bouwen met blokkendozen.

Het is de klassieke VVD/D66-doctrine die we overal in het land zien, en die nu ook onder het mom van lokaal bestuur wordt uitgerold: economische groei is heilig, en de boer moet wijken. Dat Doetinchem wil groeien naar 70.000 inwoners en dat er volgens een rapportje uit 2023 tot wel 110 hectare extra bedrijventerrein nodig is, wordt gebruikt als excuus om individuele rechten te vermorzelen.

Gelukkig is er nog enig verzet in de gemeenteraad, al is het roepen in de woestijn. Lambert van Meijeren van Forum voor Democratie (FVD) durfde als enige de vinger op de zere plek te leggen. Hij vroeg de wethouder recht op de man af: "Een melkveehouder heeft op een haar na zijn boerderij verkocht en u steekt daar een stokje voor. Vindt u dat geen onbetrouwbaar bestuur?".

Het antwoord is natuurlijk een volmondig 'JA', maar de wethouder verschuilde zich weer achter zijn "algemeen belang" riedeltje. Onbetrouwbaar is nog zacht uitgedrukt; het is perfide.

Op X vatte opinie-maakster Marianne Zwagerman de situatie feilloos samen met vijf simpele woorden: "Ze willen de grond". En zo is het. Al die stikstofregels, al die dwangsommen, al die pesterijen richting boeren; het gaat niet om natuur, het gaat niet om het milieu. Het gaat om de grond. Ze hebben de ruimte nodig voor hun megalomane bouwprojecten, voor hun asielzoekerscentra en voor hun windmolenparken. De boer is slechts een obstakel dat verwijderd moet worden.

Niet alleen de boer is de dupe, ook de omwonenden houden hun hart vast. Insprekers tijdens de raadsvergadering lieten een duidelijk geluid horen, dat uiteraard genegeerd zal worden door de coalitie. "Ik zie liever een buizerd dan een bedrijventerrein", sprak bewoner Jasper Marijs. Een prachtige uitspraak die de waanzin van deze tijd illustreert. We offeren echte natuur en agrarisch landschap op voor lelijke loodsen, en noemen dat dan 'vooruitgang'.

De bewoners vrezen verkeerschaos. En terecht. Met het Slingeland Ziekenhuis in aanbouw en een nieuw laadstation voor elektrische bussen in de buurt, staat de Rijksweg nu al vast. Marijs kan nu al nauwelijks de weg op. Gooi daar nog een bedrijventerrein bij en het infarct is compleet. Maar Jeroen Salemink van de bedrijvenvereniging IG&D wrijft natuurlijk in zijn handjes. Voor de lobbyclubjes gaat de kassa rinkelen, terwijl de leefbaarheid voor de burger verdampt.

De meest pijnlijke stilte in dit hele dossier komt van de slachtoffers zelf. De boer en zijn vrouw waren niet aanwezig op de publieke tribune en willen voorlopig niet reageren, in afwachting van het definitieve besluit op 29 januari. Maar de wanhoop klinkt door in de ene zin die de boerin wel wilde geven: "Dit gaat dus ten koste van agrarische grond".

Dat is de kern van de zaak. In Nederland, en zeker onder dit soort bestuurders, is geen plek meer voor de voedselproducent. Ze worden uitgekocht, weggepest of juridisch klemgezet. De gemeente Doetinchem laat hier zijn ware gezicht zien: een kil, bureaucratisch monster dat over lijken gaat om zijn zin te krijgen. Het is te hopen dat de boeren in de regio zich verenigen en op 29 januari massaal naar het gemeentehuis trekken. Want als ze dit pikken, is het hek van de dam.