Schimmige zaaddonormarkt vol leugenaars: overheid laat kwetsbare wensouders keihard stikken

Omdat de officiële wegen via ziekenhuizen stroperig en onpersoonlijk zijn, wijken veel wensouders uit naar het internet. Daar opereren mannen die zich voordoen als weldoeners, maar in werkelijkheid een volstrekt andere agenda hebben. Neem het bizarre en stuitende verhaal van het stel Laura en Femke. Zij zochten via Facebook een donor. Een man, 'S.', leek betrouwbaar en stemde in met zelfinseminatie.

Laura herinnert zich zijn leugens nog goed: "Hij had slechts een stuk of vijf donorkinderen, zei hij." Maar toen elke poging zogenaamd mislukte, dwong de wanhoop hen om met tegenzin seks met hem te hebben. Het is te walgelijk voor woorden. Laura vertelt: "We voelden ons achteraf vies en gebruikt."

Toen de leugenaar door de mand viel in het ziekenhuis, bleek de schokkende waarheid. "Hij bleek geen vijf, maar vermoedelijk al ongeveer vijftig kinderen te hebben."

Deze gruwelijke misstanden zijn geen incidenten. Ties van der Meer, voorzitter van Stichting Donorkind, kent de ranzige methodes van deze mannen maar al te goed. Hij vertelt over nepwebsites die puur werden opgericht voor dit doel: "Dat waren een handvol mannen die zich voordeden als een lesbisch stel en een oproepjessite hadden gemaakt om maar zo veel mogelijk te kunnen doneren".

Stichting Donorkind pleit volkomen terecht voor een landelijk register om deze waanzin in te dammen. Maar het establishment geeft nul komma nul thuis. Oud-minister Ernst Kuipers (D66) schoof in 2023 de verantwoordelijkheid weer eens lachend van zich af en weigerde in te grijpen, omdat hij een register "een vorm van geboortebeperking die diep ingrijpt op de persoonlijke levenssfeer van betrokkenen" noemde. Het is de klassieke kartel-logica: de dader wordt beschermd, de slachtoffers zoeken het zelf maar uit.

Door dit schrijnende falen van de staat, moeten burgers het zelf oplossen. Deskundigen hameren erop dat wensouders extremere maatregelen moeten nemen. Michiel Aten van platform Priamos adviseert een rigoureuze screening: "Ga niet te snel, maak eerst een paar strandwandelingen, leer iemand echt kennen". En terecht voegt hij toe: "Je onderbuikgevoel is een goede graadmeter."

Sara Coster van Meer dan Gewenst ontwierp een vragenspel voor de intake. Over dat proces zegt ze: "En dat zijn geen vragen waar je in een paar uur doorheen jakkert, maar waarvan je er misschien vier of vijf per avond doet." Volgens Coster moet het contact structureel zijn: "Je wordt een soort extended family van elkaar."

Van der Meer vult aan dat juist dit de narcistische massadonor afschrikt: "We kunnen alleen van massadonoren afkomen als ouders zeggen: 'Jij als donor wordt een nieuw familielid waarmee wij als toekomstig gezin straks regelmatig contact hebben.' Dat zal voor een massadonor lastig te accepteren zijn." Zijn conclusie over deze tragedie is ijzersterk en zou de standaard in Den Haag moeten zijn: "Elk kind heeft er recht op te weten wie zijn biologische vader is".

SLUIT U AAN BIJ HET VERZET! Hamer onophoudelijk op de waarheid en verzet u tegen de machtsblokken in Hilversum en Den Haag. Steun de onafhankelijke pers die weigert mee te buigen! Mis helemaal niets en abonneer u direct via deze link. Elke dag de keiharde waarheid, gratis in de mail!