Universiteit schorst student na schokkende video, maar justitie kijkt weer eens de andere kant op

Volgens universiteitsblad Observant dook er een video op waarin de desbetreffende student zichzelf openlijk in verband brengt met de terreuraanval van Hamas. Het college van bestuur besloot daarop tot een tijdelijke schorsing om de rust op de campus te bewaren en de veiligheid van medestudenten te waarborgen. Dat is op zichzelf een logische ordemaatregel, maar het is slechts een administratieve pleister op een gapende wond.

Een universiteit is immers geen opsporingsdienst. Zij kan iemand de toegang tot het universiteitsterrein ontzeggen, maar daarmee houdt haar bevoegdheid op. De kern van de zaak ligt ergens anders: klopt de bewering van deze student, en zo ja, hoe kan het dat iemand met een dergelijke achtergrond zomaar in Nederland rondloopt en studeert?

In plaats van dat justitie direct met zware middelen ingrijpt, liet de politie via de NOS weten dat het nog te vroeg is voor een strafrechtelijk onderzoek. Het is het klassieke ambtelijke refrein waar burgers inmiddels doodziek van zijn geworden. Men wacht liever af tot een situatie escaleert dan dat men preventief en daadkrachtig optreedt. Zo ontstaat er een gevaarlijk bestuurlijk vacuüm.

De universiteit zegt dat zij geen bevoegdheid heeft om de feiten te onderzoeken, en de politie vindt het nog te vroeg om in actie te komen. Ondertussen zitten honderden studenten en medewerkers in Maastricht met de vraag of zij maandenlang college hebben gelopen naast iemand die claimt betrokken te zijn geweest bij grootschalig oorlogsgeweld.

💳 Wilt u ons steunen om dit onafhankelijke journalistieke tegengeluid overeind te houden? Maak dan vandaag nog een donatie over naar:

Laten we hierbij één ding glashelder vaststellen: kritiek op de staat Israël en haar brute militaire optreden in Gaza is volstrekt legitiem. De Israëlische regering voert een meedogenloze campagne waarbij tienduizenden onschuldige Palestijnse burgers worden vermorzeld, huizen worden platgegooid en hele bevolkingsgroepen worden verdreven. De buitenproportionele invloed van de Israël-lobby in westerse hoofdsteden en het wegkijken bij het structurele onrecht dat het Palestijnse volk al decennialang wordt aangedaan, is volkomen onacceptabel. Ieder weldenkend mens hoort op te komen voor de rechten, de waardigheid en het zelfbeschikkingsrecht van de Palestijnen.

Maar wie opkomt voor het recht van Palestijnen op een eigen staat en een veilig bestaan, moet tegelijkertijd een keiharde streep trekken bij het verheerlijken van terroristisch geweld. Het plegen van aanslagen op burgers en het claimen van deelname aan slachtpartijen heeft niets te maken met vrijheidsstrijd. Het is verwerpelijk extremisme dat de Palestijnse zaak louter schade toebrengt. Juist daarom mag deze Maastrichtse student niet worden behandeld als een soort martelaar, en evenmin als een onschuldige puber die wat stoere taal op het internet uitslaat.

Tegelijkertijd moeten we waken voor een collectieve heksenjacht op alle Palestijnse studenten in Nederland. Individuele verantwoordelijkheid is de hoeksteen van onze rechtsorde. De daden of uitspraken van één individu mogen nooit worden misbruikt om een hele groep verdacht te maken. Dat principe geldt twee kanten op: we accepteren geen collectieve bestraffing van burgers in het Midden-Oosten, en we accepteren evenmin collectieve verdenking van studenten op onze universiteiten.\

Het probleem in Maastricht is het totale falen van de controle aan de poort. De Immigratie- en Naturalisatiedienst en de veiligheidsdiensten blijken keer op keer niet in staat om buitenlandse studenten grondig door te lichten voordat zij een verblijfsvergunning krijgen. Als iemand op sociale media pronkt met terroristische daden, had dat allang bekend moeten zijn bij de diensten voordat deze persoon voet op Nederlandse bodem zette. Dat de universiteit pas ingrijpt nadat medestudenten aan de bel trekken, toont aan dat het toelatingsbeleid zo lek is als een mandje.

Minister David van Weel van Justitie en Veiligheid moet ophouden met zijn lakse houding. De tijd van rapportjes afwachten en verantwoordelijkheden doorschuiven is voorbij. Deze zaak moet tot op de bodem worden uitgezocht door de AIVD en het Openbaar Ministerie. Als de beweringen van deze student op waarheid berusten, hoort hij niet thuis in een collegezaal, maar in een cel in afwachting van uitzetting. En als blijkt dat hij over deze gruwelen heeft gelogen om zichzelf een macabere status aan te meten, dan heeft hij op een Nederlandse universiteit evenmin iets te zoeken. Nederland mag geen vrijplaats worden voor lieden die gewapend geweld romantiseren, terwijl de gewone burger de rekening betaalt voor een falend veiligheidsbeleid.