Gruwelzaak in Zeist: vrouw zou dagenlang zijn vastgehouden, mishandeld en verkracht

De vrouw werd bij de afrit van de A12 bij Maarsbergen aangetroffen. Zij leefde nog, maar was er zo slecht aan toe dat de agenten die haar vonden volgens de zittingsverslaggeving verklaarden nooit eerder een levend persoon in een dergelijke toestand te hebben gezien.

PVV-leider Geert Wilders deelde de berichtgeving over de zaak. Terecht. Nederland moet weten welke gruwelen zich soms achter een ogenschijnlijk gewone voordeur afspelen.

Tijdens een voorbereidende rechtszitting zette het OM uiteen waarvan de 52-jarige E. el B. uit Zeist wordt verdacht. Volgens het verslag van RTV Utrecht zou de vrouw van 24 tot en met 30 maart in een woning aan De Clomp zijn vastgehouden.

Zij zou zijn geslagen en geschopt, met voorwerpen zijn toegetakeld, onder een koude douche zijn gezet en met een plastic zak en een touw zijn bedreigd. Het OM verdenkt de man onder meer van wederrechtelijke vrijheidsberoving, verkrachting met geweld en poging tot doodslag met voorbedachten rade.

De verwondingen waren verschrikkelijk. Er was volgens de zitting sprake van botbreuken, klaplongen, snij- en steekwonden, letsel in het gezicht en diepe striemen rond haar hals. Het slachtoffer kon niet meer lopen.

Dit zijn vooralsnog beschuldigingen van het Openbaar Ministerie. De verdachte is nog niet veroordeeld en een rechter moet uiteindelijk bepalen welke feiten wettig en overtuigend bewezen zijn. Maar de voorlopige bevindingen zijn dermate ernstig dat zijn hechtenis opnieuw is verlengd.

De politie begon direct na het aantreffen van de vrouw een groot onderzoek. In de woning zouden bloedsporen en DNA van het slachtoffer zijn gevonden. Camerabeelden brachten rechercheurs volgens de regionale verslaggeving bij de auto van de verdachte. Op zijn telefoon zou bovendien schokkend beeldmateriaal van het slachtoffer zijn aangetroffen.

De oorspronkelijke politieoproep bevestigt dat de vrouw op 30 maart rond 06.15 uur zwaar mishandeld bij Maarsbergen werd gevonden. Zij was op dat moment al enkele dagen als vermist geregistreerd. Twee dagen later werd de 52-jarige verdachte aangehouden.

Hoe de vrouw en de verdachte elkaar precies kenden, is nog niet duidelijk geworden. Dat moet in het verdere strafproces worden uitgezocht. In oktober volgt naar verwachting een nieuwe tussenzitting en de verdachte zal nader worden onderzocht.

Politici spreken graag over “veiligheid” in algemene beleidszinnen. Er komen campagnes, meldpunten, bewustwordingslessen en nieuwe overlegstructuren. Maar voor slachtoffers telt uiteindelijk maar één ding: grijpt het systeem op tijd in wanneer een gevaarlijke man ontspoort?

Daarom moet in deze zaak ook worden onderzocht of er eerder signalen waren. Was de verdachte al bekend bij politie, zorginstanties of justitie? Waren er eerdere meldingen van geweld? Had iemand kunnen ingrijpen voordat deze vrouw volgens het OM een week van ongekende terreur moest doorstaan?

Dat zijn geen vragen waarmee op de schuldvraag wordt vooruitgelopen. Het zijn vragen over het functioneren van de instanties die burgers behoren te beschermen.

Het Nederlandse strafrecht moet bovendien weer ondubbelzinnig laten zien dat extreme geweldplegers langdurig uit de samenleving worden verwijderd. Niet met symbolische straffen, eindeloze verloftrajecten of automatisch optimisme over terugkeer, maar met bescherming van slachtoffers als eerste prioriteit.

Een zaak als deze mag geen middel worden om ongefundeerde verhalen over afkomst of motieven te verspreiden. Een achternaam is geen bewijs voor immigratiestatus, cultuur of religie. Het strafdossier moet leidend zijn.

Maar juridische precisie betekent niet dat we de ernst moeten afzwakken. Als de beschuldigingen worden bewezen, hebben we te maken met doelbewuste, langdurige en bijna dodelijke terreur tegen een weerloze vrouw. Daar past geen begrip voor de dader bij, maar de zwaarst mogelijke reactie van de rechtsstaat.

Het slachtoffer heeft onvoorstelbaar geweld overleefd. Nu moet het onderzoek volledig worden afgerond, moet zij alle mogelijke steun krijgen en moet de rechter straks zonder naïviteit naar het bewijs en het gevaar voor de samenleving kijken.

Wie een vrouw een week lang opsluit en systematisch breekt, als dat bewezen wordt, hoort niet snel opnieuw vrij rond te lopen. Zo eenvoudig hoort rechtvaardigheid soms te zijn.