Rotterdam in vlammen: Agent moet vluchten tijdens hulp aan stervende baby - "We waren een schietschijf"

De nieuwjaarsnacht in Rotterdam was geen feest - het was een oorlogszone. En terwijl de media-elite en het politieke establishment liever wegkijken, onthult dit incident de bittere waarheid over wat er mis is gegaan in dit land.

Het begint met een noodmelding: een babyreanimatie. Een moeder is net bevallen, maar de baby heeft geen geluid gemaakt en is blauw. Wijkagent Scheeres-Kruize rukt met spoed uit samen met twee collega's. Eenmaal in de woning klinkt gelukkig een eerste kreetje - de baby leeft. Maar de situatie blijft kritiek. De moeder moet met spoed naar het ziekenhuis.

Terwijl de vader in paniek wacht en de agenten de baby warm inpakken, loopt Scheeres-Kruize naar buiten om spullen en de brandcard klaar te maken. Dán slaat het noodlot toe.

"Uit het niets" ziet ze vanuit haar ooghoek een groep jongeren uit een nabijgelegen park op haar afrennen, aldus De Telegraaf. Ze schreeuwen en beginnen haar te bekogelen met vuurwerk.

Lees dat nog eens goed. Een groep jongeren ziet een agent die een baby en moeder in levensgevaar helpt, en denkt: die gaan we met vuurwerk bekogelen.

"We zijn bezig met een moeder en baby in levensgevaar. De vader is ook helemaal in paniek. Dan zien jongeren een agent naar buiten komen en denken: die gaan we bekogelen", zegt Scheeres-Kruize, waarbij boosheid en verbazing doorklinken in haar stem.

Maar dit was, in de woorden van de wijkagent zelf, slechts "het topje van de ijsberg" tijdens de afgelopen jaarwisseling.

Al vroeg in de avond werden haar collega's elders in Rotterdam bekogeld. Een zijspiegel van een politieauto werd met vuurwerk kapotgeschoten. Niet veel later werden op meerdere plekken molotovcocktails onder politieauto's gegooid.

Ook Scheeres-Kruize en haar collega's bleven niet gespaard. In haar wijk liep de spanning zo hoog op dat ze elkaar aankeken en besloten te vertrekken. "We waren daar echt een schietschijf", aldus de agent.

Vuurwerk en brandbommen werden richting de politie gegooid, soms rakelings langs of onder de auto. De wijkagent moest in één straat maar liefst vier keer de Mobiele Eenheid oproepen.

Haar dienst zou om half vijf 's ochtends eindigen, maar dat werd zes uur. Pas toen waren alle meldingen en geweldsincidenten verwerkt.

Terwijl agenten voor hun leven moeten vluchten en worden bekogeld bij het redden van baby's, kijkt de elite weg. De staatsmedia bagatelliseren, de politiek draait eromheen. Wij niet. DDS blijft hameren op de waarheid die de gewone Nederlander verdient.

Scheeres-Kruize constateert glashelder wat iedereen met gezond verstand allang ziet: het geweld tegen de politie is geen incident meer, maar een patroon. In heel Rotterdam bleven de hele nacht meldingen binnenkomen van agenten die te maken kregen met geweld.

Wat haar daarbij het meeste raakt: het lijkt bewust gericht op de politie zelf. En daarin ziet ze een duidelijke samenhang met de discussie rond het aankomende vuurwerkverbod.

"Op de een of andere manier denken mensen dat wij dat verbod hebben ingesteld, waardoor ze de frustratie op ons afreageren. Maar dat is niet het geval", aldus de wijkagent.

Laten we eerlijk zijn: dit gaat niet over vuurwerk. Dit gaat over totaal normvervlies, over een generatie die is opgegroeid zonder grenzen, zonder respect, zonder consequenties. Een generatie die denkt dat het normaal is om agenten aan te vallen terwijl die een baby proberen te redden.

En waar is de politiek? Waar is het kabinet-Jetten dat straks gaat aantreden? Waar zijn de praatjes over "stevige aanpak" en "veilige straten"? Nergens. In plaats daarvan krijgen we gebazel over vuurwerkverboden - alsof een verbod deze gasten ook maar iets kan schelen.

Dit is wat er gebeurt als je jarenlang wegkijkt, excuseert, relativeert. Als je wetteloosheid toestaat in bepaalde wijken omdat je bang bent voor het etiket 'discriminatie'. Als je de politie de handen bindt maar wel verwacht dat ze hun leven op het spel zetten.

De wijkagent zegt het zelf: mensen denken dat de politie het vuurwerkverbod heeft ingesteld en reageren daarom hun frustratie af op agenten. Maar laten we niet naïf zijn - dit gaat veel dieper. Dit gaat over een fundamenteel gebrek aan respect voor de rechtsstaat, voor gezag, voor mensenlevens.

Moeder en baby zijn uiteindelijk veilig overgebracht naar het ziekenhuis. Maar hoeveel geluk hebben we gehad? Wat als de agenten niet hadden kunnen helpen omdat ze moesten vluchten voor brandbommen? Wat als die baby was gestorven terwijl de politie werd aangevallen?

De vragen zijn retorisch, maar het antwoord is schrijnend: het zou niemand in Den Haag echt iets uitmaken. Er zou een veroordelend persbericht komen, misschien een debatje in de Kamer, en daarna business as usual.

Dit is het Nederland van 2026. Een land waar hulpverleners worden bekogeld terwijl ze baby's redden. Een land waar molotovcocktails naar politieauto's worden gegooid en de daders waarschijnlijk nooit gepakt worden. Een land waar de elite wegkijkt omdat de waarheid te pijnlijk is.

Maar wij kijken niet weg.