België pakt nationaliteit af bij zware misdrijven: moord, zedendelicten en georganiseerde misdaad leiden tot verlies paspoort – Nederland moet volgen

Het gaat om delicten als moord, zedendelicten en georganiseerde criminaliteit. De voorwaarden zijn helder: minimaal vijf jaar effectieve gevangenisstraf én dubbele nationaliteit. Niemand wordt staatloos. Juridisch zorgvuldig, maar politiek glashelder. Verlinden noemt het terecht een signaal: wie de fundamenten van de samenleving ondermijnt, verspeelt het recht om Belg te zijn.

Tot nu toe kon België de nationaliteit al intrekken bij terrorisme, mensenhandel of misdrijven tegen de staatsveiligheid. Met deze uitbreiding worden nu ook de zwaarste gewelds- en georganiseerde misdrijven meegenomen. Het uitgangspunt is simpel: naturalisatie is geen vrijblijvend papiertje, maar een wederzijdse verbintenis. Wie zich schuldig maakt aan ernstige criminaliteit, verbreekt die band zelf. Het is een aanpak die inzet op verantwoordelijkheid, afschrikking en bescherming van de samenleving.

En Nederland? Hier is het regime nog altijd uiterst beperkt. Intrekking van de nationaliteit kan alleen bij terroristische misdrijven of directe bedreiging van de nationale veiligheid, en ook uitsluitend bij dubbele nationaliteit. Dat betekent dat mensen met een tweede paspoort die worden veroordeeld voor moord, verkrachting of grootschalige drugscriminaliteit in Nederland gewoon Nederlander blijven. Terwijl België nu expliciet kiest voor een bredere aanpak.

Het contrast is pijnlijk. In Nederland hebben ruim een miljoen mensen een dubbele nationaliteit, maar Den Haag durft nauwelijks verder te gaan dan het absolute minimum. Elke poging tot aanscherping strandt steevast op angst voor juridische procedures of politieke verwijten over discriminatie. Het resultaat: half beleid, half oplossingen.

België laat zien dat het anders kan. Geen symboolpolitiek, maar concrete wetgeving. Geen staatloosheid, geen juridische chaos, maar een heldere lijn: wie binnen afzienbare tijd na naturalisatie zware misdrijven pleegt, verliest het verworven staatsburgerschap. Dat is geen wraakmaatregel. Het is een principiële keuze. Naturalisatie is een privilege, geen automatisch recht. Het vraagt loyaliteit aan de rechtsstaat en respect voor de samenleving. Wie die basis verlaat, kan niet verwachten dat alles bij het oude blijft.

Dit Belgische voorbeeld verdient serieuze navolging. Niet met eindeloze commissies of nieuwe verkenningen, maar met concrete wetsvoorstellen. Nederland hoeft niet strenger te zijn dan België. Maar wel net zo duidelijk. Als het daar kan, kan het hier ook. De vraag is niet of het juridisch mogelijk is. Dat heeft België inmiddels bewezen. De echte vraag is of Den Haag de politieke moed heeft om verder te gaan dan halve maatregelen.

Want zolang Nederland blijft hangen in minimale regels, blijft het signaal hetzelfde: zware criminaliteit heeft nauwelijks gevolgen voor je verblijfsstatus. En dat is een boodschap die we ons simpelweg niet kunnen veroorloven.