Schokkend: Ghanese man verkracht vrouw uit Mol met vuilniszak over hoofd – 'Vrouw moet man bevredigen, ook zonder zin'

Alsof dat niet afschuwelijk genoeg is, kwam de verdachte in de rechtbank met een verdediging die je maag doet omdraaien. Volgens hem komt hij uit “een cultuur waarin een vrouw haar man moet bevredigen, ook als zij geen zin heeft”. Met andere woorden: hij vraagt begrip voor verkrachting, omdat zijn culturele achtergrond dat zou verklaren. Dat is geen verklaring. Dat is een ontkenning van elementaire mensenrechten.

Laat er geen misverstand over bestaan: in België, net als in elke rechtsstaat, is seks zonder toestemming verkrachting. Punt. Of het slachtoffer nu je partner is of niet. Of je nu uit Ghana komt, België, of waar dan ook. “Cultuur” verandert daar niets aan.

Het idee dat een vrouw geen recht heeft om nee te zeggen, is niet alleen onverenigbaar met onze wetten, maar met elk fatsoenlijk begrip van menselijke waardigheid. Wie dat niet begrijpt, heeft een fundamenteel probleem met de samenleving waarin hij leeft.

Opvallend is hoe snel in dit soort zaken wordt gesproken over “begrip” voor de dader. Begrip voor zijn achtergrond. Begrip voor zijn cultuur. Begrip voor zijn opvoeding. Maar waar is het begrip voor het slachtoffer? Voor een vrouw die in haar eigen huis, in haar eigen bed, werd overvallen en mishandeld door de persoon die haar had moeten beschermen?

Zij draagt het trauma. Zij moet verder leven met angst, schaamte en pijn. En zij moet dan ook nog aanhoren dat haar verkrachter om mildheid vraagt, omdat hij uit een andere cultuur komt. Dat is een extra klap bovenop een al onvoorstelbare misdaad.

Dit is precies waar het debat over integratie vaak ontspoort. Integratie betekent niet dat de ontvangende samenleving haar normen moet relativeren. Het betekent dat nieuwkomers de basisregels accepteren: gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen, lichamelijke autonomie, en het onvoorwaardelijke recht om nee te zeggen.

Wie dat niet kan of wil accepteren, faalt niet door “cultureel verschil”, maar door een bewuste weigering om de wet en waarden van het land te respecteren.

Het is essentieel dat de rechter hier glashelder is. Geen culturele verzachtende omstandigheden. Geen relativering. Geen “u moet het in context zien”. Verkrachting is verkrachting. Poging tot wurging is poging tot doodslag. Daar horen zware straffen bij.

Een rechtsstaat die dit soort excuses toelaat, ondermijnt zichzelf. En een samenleving die wegkijkt, betaalt uiteindelijk de prijs.

Dit gaat niet over diversiteit. Dit gaat over veiligheid, recht en bescherming van slachtoffers. Cultuur mag nooit worden misbruikt als schild voor geweld. Niet tegen vrouwen, niet tegen wie dan ook.

België moet hier een duidelijk signaal afgeven: wetten zijn niet onderhandelbaar. Wie ze schendt, wordt gestraft. Zonder mitsen en maren. Dat is geen hardheid. Dat is beschaving.