MEESTERZET: Trump negeert EU en nodigt Poetin uit voor Vredesraad Gaza om oorlog te beëindigen

Het nieuws sloeg in als een bom. Waar de westerse media en de NPO ons al jaren vertellen dat Rusland een "paria" is waarmee niet gepraat mag worden, begrijpt Trump hoe de wereld werkelijk in elkaar steekt. Je sluit geen vrede met je vrienden; je sluit vrede met je vijanden en met de machtsblokken die invloed hebben.

Rusland heeft het voorstel van Trump ontvangen en bestudeert het momenteel, zo laat het Kremlin weten. Dit is klassiek Trump: The Art of the Deal op wereldniveau. Hij weet dat Rusland warme banden onderhoudt met Iran en invloed heeft in Syrië.

Wie de sleutel wil vinden tot rust in Gaza, kan niet om Moskou heen. Dat de EU dat niet wil horen omdat ze vastzitten in hun eigen morele gelijk, interesseert Trump geen biet. Hij wil resultaten.

Wat deze zet extra pijnlijk maakt voor de eurofielen in Brussel en Den Haag, is hun eigen irrelevantie. Jarenlang hebben ze geprobeerd om Rusland te isoleren. Ze hebben hun eigen economieën gesloopt met energieboycots en hebben miljarden naar Oekraïne gestuurd zonder enig uitzicht op een diplomatieke oplossing. En wat is het resultaat?

Trump belt Poetin gewoon op. "Kom erbij, Vlad. We moeten die rotzooi in het Midden-Oosten oplossen." En Poetin neemt op. Waar zijn Ursula von der Leyen en Frans Timmermans (of zijn opvolger Jesse Klaver) nu? Waar is onze eigen demissionaire premier Schoof? Ze staan aan de zijlijn. Ze mogen de notulen maken, als ze geluk hebben.

Trump laat zien dat Europa, door zijn eigen zwakte en dogmatische houding, geen speler meer is op het wereldtoneel. De grote jongens - VS, Rusland, China - verdelen de kaarten. Europa is de ober die de drankjes mag serveren.

Voor de gemiddelde NPO-kijker klinkt het als waanzin: Poetin als vredesstichter? Maar wie iets verder kijkt dan zijn neus lang is, ziet de logica. Rusland is een van de weinige grootmachten die nog on speaking terms is met Hamas, Hezbollah én Iran. Tegelijkertijd heeft Poetin altijd een pragmatische relatie gehad met Benjamin Netanyahu.

Als je de wapenleveranties aan de terreurgroepen wilt stoppen, of als je Iran in toom wilt houden, heb je Moskou nodig. Biden probeerde het met vrome preken en zwakke sancties, en het resultaat was een bloedbad dat maar voortduurde. Trump kiest voor de zakelijke benadering: wat wil jij, wat wil ik, en hoe zorgen we dat het schieten stopt?

Dat het Kremlin nu bevestigt dat ze de uitnodiging bestuderen, betekent dat er achter de schermen al lang wordt geschakeld. Trump bereidt de weg voor om de Nobelprijs voor de Vrede (die hij al lang had moeten hebben) definitief binnen te slepen.

De reacties uit de linkse hoek laten zich raden. Ze zullen schreeuwen over "verraad" en "heulen met de dictator". Maar waar waren deze mensen toen het conflict in Gaza escaleerde onder toezicht van hun geliefde Democraten? Hun beleid heeft gefaald. Hun boycot-politiek heeft gefaald.

Het is ironisch dat de man die door de media wordt afgeschilderd als een "oorlogshitser" (Trump) degene is die de dialoog opent, terwijl de zogenaamde "verbinders" van D66 en GroenLinks-PvdA alleen maar zorgen voor polarisatie en conflict. Trump breekt door de taboes heen. Hij snapt dat je vrede niet bereikt door morele superioriteit te veinzen vanuit een veilige vergaderzaal in Genève, maar door deals te sluiten in de modder van de realiteit.

Als deze 'Vredesraad Gaza' van de grond komt met Amerikaanse én Russische steun, is dat het definitieve failliet van de Europese buitenlandpolitiek. Het toont aan dat de wereld behoefte heeft aan krachtpatsers die knopen doorhakken, niet aan bureaucraten die procedures volgen. Trump is terug, en de wereld zal het weten.