OORLOGSGEBIED: Schilderswijk in brand na verlies Marokko, ME moet ingrijpen tegen relschoppers

De beelden en verslagen liegen er niet om. Rond de beruchte Vaillantlaan en de Hoefkade verzamelden zich na het laatste fluitsignaal grote groepen jongeren. Waar een normaal mens teleurgesteld de tv uitzet en naar bed gaat, besloot dit tuig dat het tijd was om de straat op te eisen.

Het bevel van de politie om te vertrekken werd massaal genegeerd. Sterker nog, de aanwezigheid van de politie werkte als een rode lap op een stier. "Enkele agenten op fietsen werden met vuurwerk bekogeld," meldt het ANP droogjes. Laten we dat even op ons in laten werken. Mannen en vrouwen die daar zijn om de veiligheid te garanderen, worden doelbewust aangevallen met explosieven. De daders sloegen daarna op de vlucht, als laffe hyena's die wel durven te bijten maar niet durven te staan voor hun daden.

De politie zag zich genoodzaakt om op sommige plekken geweld te gebruiken om de orde te herstellen. En terecht. Als je zwaar vuurwerk naar hulpverleners gooit, heb je je recht op een fluwelen behandeling verspeeld.

Natuurlijk bleef het niet beperkt tot Den Haag. Het is een landelijk probleem, een cultuurprobleem dat zich manifesteert in elke grote stad waar de demografische balans is doorgeslagen. Ook op het Plein '40-'45 in Amsterdam Nieuw-West was het raak. Ook daar moest de Mobiele Eenheid (ME) worden ingezet en werden agenten met vuurwerk bekogeld.

In Rotterdam op de West-Kruiskade reden toeterende auto's rond en werd de boel gesust door "buurtvaders in hesjes". Het is de typisch Nederlandse 'oplossing': stuur er een paar theedrinkende buurtvaders op af en hoop dat het goed komt. Maar in Den Haag en Amsterdam was dat station al lang gepasseerd. Daar heerste de wet van de straat, tot de lange lat eraan te pas moest komen.

Uiteindelijk heeft de politie in de Schilderswijk acht aanhoudingen verricht. Drie voor openlijke geweldpleging, twee voor belediging, twee voor wapenbezit (vuurwerk) en één voor het verstoren van de openbare orde.

Acht. Op een menigte die de hele wijk terroriseert. Het is dweilen met de kraan open. Deze relschoppers lachen om een nachtje cel. Morgen staan ze weer op straat en zijn ze de helden van de buurt. "Ik heb vastgezeten broer, ik heb de politie gepakt." Het statusverhogende effect van wangedrag in deze subcultuur is precies waarom het nooit stopt.

Terwijl de ME overuren draait en de Schilderswijk weer eens negatief op de kaart staat, blijft het stil bij de formerende partijen van het nieuwe kabinet-Jetten. D66, VVD en CDA zijn te druk met het verdelen van de baantjes om zich druk te maken over de veiligheid van de gewone burger. Ze durven de olifant in de kamer niet te benoemen.

Want laten we eerlijk zijn: dit heeft niets met voetbal te maken. Voetbal is slechts de aanleiding. De oorzaak is een diepgewortelde afkeer van de Nederlandse samenleving en het Nederlandse gezag. Als Senegal wint, en Marokkaanse 'fans' breken een Nederlandse stad af, dan is dat geen sportemotie. Dat is territoriumdrift. Dat is laten zien: "Deze straat is van ons, en de politie heeft hier niets te zoeken."

Zolang we dat niet durven benoemen, en zolang we niet overgaan tot keiharde straffen - en ja, dat betekent ook kijken naar de verblijfsstatus bij recidive - zal elke Afrika Cup, elk WK en elke andere aanleiding aangegrepen worden om onze steden in brand te steken. De politie doet wat ze kan, maar ze worden in de steek gelaten door een politiek die wegkijken tot kunst heeft verheven.