Merz smeekt Amerika om Europa niet los te laten: "Samen sterker dan ieder voor zich"

Laten we eerlijk zijn over wat hier aan de hand is. Europa heeft decennialang op de luie stoel gezeten terwijl Amerika via de NAVO voor de veiligheid zorgde. De Europese landen, Duitsland voorop, hebben stelselmatig geweigerd om de afgesproken 2 procent van het bbp aan defensie uit te geven. Dat geld ging liever naar klimaatsubsidies, diversiteitsprogramma's en het optuigen van een steeds grotere verzorgingsstaat.

En nu Trump in het Witte Huis zit en terecht vraagt wat Europa eigenlijk bijdraagt aan het bondgenootschap? Nu is het paniek in Brussel, Berlijn en Parijs.

Merz spreekt over een "grote kloof" tussen Europa en de VS. Maar die kloof heeft Europa zelf gecreëerd. Door jarenlang te parasiteren op de Amerikaanse defensie-uitgaven. Door Nord Stream-deals te sluiten met Rusland terwijl Trump daar expliciet voor waarschuwde. Door moreel te preken tegen Amerika terwijl het continent zelf niet in staat is een geloofwaardig leger op de been te brengen.

Het meest onthullende moment uit de toespraak van Merz ging over nucleaire samenwerking met Frankrijk. Merz gaf toe dat er "geheime gesprekken" zijn geweest over het inzetten van de Franse kernwapens voor de bredere Europese verdediging. Want de Amerikaanse nucleaire paraplu? Die is onder Trump niet meer zo vanzelfsprekend.

Denk daar even over na. Europa is zo afhankelijk van Amerika dat het continent nu in paniek geheime gesprekken voert over Franse kernwapens als alternatief. Dít is waar zeventig jaar "Europese integratie" ons heeft gebracht: een continent dat niet eens zijn eigen nucleaire afschrikking op orde heeft.

En dan te bedenken dat dezelfde Europese leiders die nu om kernwapens bedelen, jarenlang neerkeken op Trump toen hij zei dat Europa meer moest bijdragen aan de eigen verdediging. "Gevaarlijk", noemden ze dat. "Een bedreiging voor de trans-Atlantische relatie." Nu blijkt dat Trump gewoon gelijk had.

Veelzeggend is de context van deze conferentie. Vorig jaar was het vicepresident JD Vance die Europa keihard de waarheid vertelde in München. De dreiging voor Europa, aldus Vance, kwam niet uit China of Rusland, maar uit Europa zelf - door het falende immigratiebeleid en de aanval op de vrijheid van meningsuiting.

Europa was geschokt. Hoe dúrfde hij! De hele Europese commentariaat-klasse stond op zijn achterste benen. En een jaar later? Een jaar later erkent Merz zelf dat er een "grote kloof" is. Een jaar later voert Europa geheime gesprekken over kernwapens omdat het Amerika niet meer vertrouwt. Een jaar later staat Merz in het Engels te smeken of de Amerikanen alsjeblieft willen blijven.

Vance had gelijk. Trump had gelijk. En Europa weigert dat nog steeds voluit toe te geven.

Bijzonder was ook de sneer van Merz naar de Amerikaanse "cultuuroorlogen." Hij stelde namens Europa dat die de Europese niet zijn. Groot applaus in de zaal, uiteraard.

Maar wat zijn die zogenaamde "cultuuroorlogen" waar Merz zo neerkijkend over doet? Dat is het verzet tegen massale illegale immigratie. Tegen censuur op sociale media. Tegen de transgender-ideologie in scholen. Tegen het opleggen van diversiteitsquota. Precies de onderwerpen waar miljoenen Europese burgers zich óók enorme zorgen over maken, maar waar de Europese elite net zo hard voor wegloopt als voor de defensie-uitgaven.

Merz kan wel zeggen dat de Amerikaanse cultuuroorlogen de Europese niet zijn. Maar vraag het eens aan de burger in Duitsland die niet meer veilig over straat kan door het falende asielbeleid. Of aan de Nederlander die ziet hoe het kartelkabinet van Jetten de rechtse kiezer buitensluit. De cultuuroorlog is allang ook de onze - alleen weigert de elite dat te erkennen.

Wat Merz in München liet zien is het complete failliet van het Europese project zoals de elite het heeft vormgegeven. Een continent dat niet voor zichzelf kan zorgen. Dat Amerika smeekt om bescherming. Dat in het geheim over kernwapens moet onderhandelen. En dat ondertussen de eigen burgers de les leest over "cultuuroorlogen" en "protectionisme."

Dit is geen sterk leiderschap. Dit is een smeekbede van een continent dat zijn eigen graf heeft gegraven met naïef idealisme, ongebreidelde immigratie en een weigerend defensiebeleid. En de gewone Europeaan mag het - zoals altijd - weer opknappen.