Milei slaat keihard toe in Davos: “Bijbel toont waar woke-isme naartoe leidt” – oproep tot joods-christelijke wortels

Milei baseerde zijn betoog op Parshat Bo, het Torah-gedeelte over de laatste drie plagen in Egypte: sprinkhanen, duisternis en de dood van de eerstgeborene. Geen vrome les, maar een politieke waarschuwing. De farao, zo stelde Milei, staat symbool voor de onderdrukkende macht van de staat die vrijheid ontkent en samenlevingen de afgrond in jaagt.

De parallellen waren messcherp. Eerst de economische vernietiging: sprinkhanen die alles opvreten, zoals overregulering en collectivisme welvaart wegvreten. Daarna de morele verduistering: waarheid vervaagt, gezond verstand verdwijnt. En uiteindelijk de totale instorting: het verlies van de toekomst zelf.

Wie speelt vandaag die farao-rol? Milei was onverbloemd. Socialisme, wokisme en de progressieve ideologieën die, volgens hem, “het Westen de rug hebben toegekeerd naar de ideeën van vrijheid”. Woke noemde hij ronduit “socialisme in hypocriete vorm”. Een doctrine die morele superioriteit predikt, maar economische schade, culturele chaos en maatschappelijke ontwrichting achterlaat.

Zijn remedie is even duidelijk als onpopulair in Davos-kringen: terug naar de wortels. Griekse filosofie. Romeins recht. En vooral de joods-christelijke waarden die de westerse beschaving hebben gevormd. Zonder dat fundament, zo waarschuwde Milei, rest slechts ideologisch drijfzand.

Tussen alle waarschuwingen door bracht Milei ook optimisme. De wereld, zei hij, is wakker aan het worden. Hij wees op de politieke aardverschuiving in de Verenigde Staten en noemde Donald Trump expliciet als bewijs dat vrijheid weer terrein wint. Milei benadrukte zijn alliantie met Washington en sloot af met zijn inmiddels iconische strijdkreet: “Leve de vrijheid, verdomme!”

Het was zijn derde optreden in Davos sinds 2023. In 2024 waarschuwde hij dat “het Westen in gevaar is”. In 2025 fileerde hij woke-ideologie. Nu, in 2026, ging hij een stap verder en plaatste hij het debat in een Bijbels en existentieel kader. Dit is volgens Milei geen cultureel meningsverschil meer, maar een strijd om beschaving en toekomst.

Terwijl WEF-deelnemers elkaar na afloop op de schouder klopten over inclusiviteit en duurzaamheid, liet Milei zien dat er een alternatief bestaat. Geen technocratische managementtaal, maar principiële vrijheid. Geen morele leegte, maar stevige religieuze en culturele ankers. Davos heeft zelden zo’n confronterende spiegel voorgehouden gekregen. En of men het nu met Milei eens is of niet: zijn boodschap was helder, onverhuld en onmogelijk te negeren.