Actieve levensbeëindiging bij kind van nog geen twee jaar goedgekeurd: Een huiveringwekkende morele grens overschreden

Voor het eerst sinds de invoering van de nieuwe regeling heeft de beoordelingscommissie een gemeld geval van actieve levensbeëindiging bij een kind tussen de één en twaalf jaar oud als "zorgvuldig" beoordeeld. Het ging om een kind van nog geen twee jaar oud. Een kind dat amper kon lopen, dat niet kon praten, en dat onmogelijk zelf ook maar enig besef kon hebben van het concept 'levensbeëindiging'.

Laat vooropstaan dat niemand de immense, hartverscheurende pijn van de ouders kan ontkennen. Het kind leed aan ernstige hersenschade, onbehandelbare epileptische aanvallen en ondraaglijke pijnen. Geen enkele ouder zou ooit in die gitzwarte situatie terecht moeten komen, en het past niemand om vanaf de zijlijn goedkoop te oordelen over het verdriet van een gezin in diepe rouw.

Maar het overstijgen van deze individuele tragedie naar een officieel goedgekeurd precedent van staatswege vraagt om een fundamenteel en compromisloos debat.

👉 Steun ons direct via BackMe:

📬 Wilt u zich liever zelf direct inschrijven voor onze gratis column op Substack? Dat kan uiteraard ook (en staat open voor iedereen, ook als u niet doneert): https://dagelijksestandaard.substack.com/

Want wat hier gebeurt, is niets minder dan een aardverschuiving. Waar euthanasie bij volwassenen altijd gebaseerd is op een vrijwillig, weloverwogen en herhaaldelijk verzoek van de patiënt zélf, kan daar bij een kind van twintig maanden oud per definitie geen sprake van zijn. Hier beslissen ánderen - artsen, ouders en uiteindelijk een toetsingscommissie - dat een mensenleven niet langer de moeite van het leven waard is.

Vanuit een conservatieve en christelijke levensvisie is ieder mensenleven heilig en bezit ieder kind een inherente menselijke waardigheid, ongeacht hoe zwaar gehandicapt of ziek het is. Zodra we als samenleving de grens oversteken dat het actieve doden van wilsonbekwamen een acceptabele medische handeling wordt, belanden we op een levensgevaarlijk hellend vlak. Waar stopt het straks? Bij kinderen met een minder zware aandoening? Bij gehandicapten die 'te veel kosten'?

En dan nog een vraag: is dit de wens van het kind of van de ouders? Het antwoord daarop is natuurlijk het laatste. Een kind van twee begrijpt niet eens wat 'de dood' is. Vervolgens moeten we ons afvragen: willen ze dit vanwege het lijden van het kind of om wat dit met hen doet? Met andere woorden, willen ze dit voor het kind, of voor zichzelf?

Bovendien legt dit een gigantische maatschappelijke druk op de palliatieve zorg. De focus van de medische wetenschap hoort te allen tijde te liggen op het verlichten van lijden en het verzachten van pijn, nooit op het doelbewust beëindigen van het leven.

Dit besluit mag niet worden afgedaan met een ambtelijk vinkje van een commissie. De Tweede Kamer moet dit dossier per direct opeisen. Een beschaving die haar meest weerloze kinderen niet meer kan beschermen, verliest haar eigen ziel.

👉 Steun ons direct via BackMe:

📬 U kunt zich ook altijd direct en geheel gratis inschrijven voor onze Substack via: https://dagelijksestandaard.substack.com/