Werkgever geloofde de ziekmelding niet en stopte het loon, maar schakelde geen bedrijfsarts in: €12.404 bruto plus 50 procent verhoging

Gelooft je werkgever niet dat je ziek bent, dan mag hij niet zelf besluiten je loon te stoppen. Alleen een bedrijfsarts beoordeelt of je kunt werken. Een leerling-monteur die zich op 8 februari 2026 ziek meldde en daarna geen loon meer kreeg, krijgt van de kantonrechter in Utrecht alsnog €8.606,72 bruto aan loon en samen met zijn eindafrekening €12.403,83 bruto, plus de maximale wettelijke verhoging van 50 procent over het grootste deel daarvan. De beschikking van 16 september 2026 is deze week gepubliceerd.

De werkgever gaf op de zitting toe dat hij geen bedrijfsarts had ingeschakeld en niet wist dat dat moest. Dat is precies het detail waar de zaak op kantelde. Voor wie zelf ooit met een loonstop te maken krijgt, is de regel simpel: zonder oordeel van een bedrijfsarts, zonder re-integratieafspraken en zonder waarschuwing kan een werkgever het loon niet stopzetten.

De jonge man kwam via een proefplaatsing van de gemeente bij het bedrijf terecht en kreeg per 1 december 2025 een contract van zes maanden en één dag, tot 2 juni 2026, als leerling monteur en bouwassistent. Op 8 februari meldde hij zich ziek en hij werkte daarna niet meer. De werkgever betaalde over de hele periode €4.415,35 netto en liet het daarbij: volgens hem was de man niet echt ziek.

Het contract liep op 2 juni af. Een maand van tevoren schriftelijk laten weten of het contract wordt verlengd, de aanzegplicht, deed de werkgever niet. Op 3 juli diende de werknemer een verzoekschrift in; de zaak werd op 19 augustus behandeld, waarbij de bestuurder van het bedrijf telefonisch meedeed.

Een werkgever moet het loon van een zieke werknemer doorbetalen, in het eerste jaar minstens 70 procent en vaak meer volgens cao of contract. Hier gold volgens de rechter het cao-loon, dat hoger lag dan de werkgever had gerekend: over het hele dienstverband €10.204,16 bruto.

"Het is vervolgens niet aan de werkgever om te beoordelen of een werknemer daadwerkelijk ziek is en niet kan werken. Dat mag alleen een bedrijfsarts doen", schrijft de kantonrechter. De werkgever had geen bedrijfsarts ingeschakeld, geen re-integratieafspraken gemaakt en de werknemer niet gewaarschuwd. "Dat mocht zij niet doen", oordeelt de rechter over de loonstop. Een werkgever die twijfelt aan een ziekmelding heeft maar één route: de arbodienst of bedrijfsarts inschakelen en, als de werknemer niet meewerkt aan controle of re-integratie, eerst waarschuwen voordat het loon wordt opgeschort.

De kantonrechter wees toe, alles bruto en met wettelijke rente:

Levert de werkgever niet binnen de gestelde termijn juiste loonstroken en een eindafrekening, dan komt daar een dwangsom van €100 per dag bij, tot maximaal €1.000.

Meld je je ziek, dan geeft je werkgever dat door aan de arbodienst of bedrijfsarts; die beoordeelt wat je nog kunt. Vindt de bedrijfsarts dat je kunt werken en ben je het daar niet mee eens, dan kun je bij UWV een deskundigenoordeel aanvragen; dat kost je €100 en is niet bindend, maar weegt zwaar bij de rechter. Pas als je zonder goede reden niet meewerkt aan controle, re-integratie of passend werk, mag een werkgever het loon opschorten of stopzetten, en dan alleen na een schriftelijke waarschuwing.

Stopt je loon zonder dat een bedrijfsarts naar je heeft gekeken, vraag dan schriftelijk om de reden en om een afspraak bij de bedrijfsarts. Blijft betaling uit, dan kun je bij de kantonrechter loon vorderen met wettelijke verhoging; die kan oplopen tot 50 procent, al verlagen rechters dat percentage vaak. Hier bleef het maximum staan omdat de werkgever geen enkele stap had gezet.

Heb je een loonstop gekregen, controleer dan eerst of er een oordeel van een bedrijfsarts ligt en of je schriftelijk bent gewaarschuwd. Ontbreekt een van beide, stuur dan je werkgever dezelfde dag nog een brief of e-mail waarin je om doorbetaling vraagt, en bewaar die.