Zieke werkneemster weigerde weer te gaan werken, toch houdt ze haar transitievergoeding

Een ambulant begeleider die ziek thuis zat en weigerde op oproep van haar werkgever weer aan het werk te gaan, houdt toch recht op haar transitievergoeding. Haar werkgever vond dat ze die door haar weigering was kwijtgeraakt. De kantonrechter in Utrecht is het daar niet mee eens: haar weigering was niet ernstig verwijtbaar. Samen met achterstallige betalingen en een boete op te laat betaald loon krijgt ze ruim €4.700 bruto.

De uitspraak werd op 26 september gepubliceerd. Hij laat zien dat een werkgever je transitievergoeding niet zomaar kan inhouden, ook niet als je bent ziek geweest en een oproep om te werken hebt geweigerd.

De vrouw werkte sinds maart 2023 op een tijdelijk contract, dat twee keer met een jaar werd verlengd. Op 1 augustus 2025 meldde ze zich ziek. Haar ziekte had volgens het dossier deels met haar werk te maken. De bedrijfsarts adviseerde in november om mediation in te schakelen.

Daarna koos de werkgever een andere bedrijfsarts. Die sprak de vrouw in februari 2026 en vond dat ze drie keer per week 3,5 uur kon werken, zonder dat ze de eerdere adviezen had gezien. Een dag later moest de vrouw komen werken. Ze weigerde, vroeg meteen om een second opinion en kreeg een loonstop. Een week later liet de werkgever weten dat haar contract niet werd verlengd. Het eindigde op 27 maart 2026.

Wordt je tijdelijke contract niet verlengd door je werkgever, dan heb je recht op een transitievergoeding. Alleen bij ernstig verwijtbaar handelen van de werknemer vervalt dat recht. De werkgever vond dat daarvan sprake was, omdat de vrouw de regels voor haar re-integratie niet had gevolgd.

De rechter zag dat anders. Ernstig verwijtbaar gedrag komt volgens vaste rechtspraak alleen in uitzonderlijke gevallen voor, bijvoorbeeld als een werknemer zonder goede reden steeds de adviezen van de bedrijfsarts naast zich neerlegt. Hier had de vrouw volgens de rechter een goede reden om bezwaar te maken: het eerdere advies was mediation, uit niets bleek dat de werkgever die ook had aangeboden, en de nieuwe bedrijfsarts kende haar ziektegeschiedenis niet. Dat ze daarna nog een keer weigerde, maakte geen verschil, want de situatie was niet veranderd.

Samen is dat €4.727,22 bruto, plus rente en proceskosten. De rechter weigerde de verhoging te verlagen: een werkgever moet zelf zorgen voor een goede loonadministratie. Over de loonstop zelf deed de rechter geen uitspraak.

De vrouw had in haar verzoek het verkeerde bedrijf als werkgever genoemd. Alle papieren droegen alleen een handelsnaam, die door meerdere bedrijven van dezelfde eigenaar werd gebruikt. Een werkgever moet zijn werknemers laten weten wie hij precies is. Omdat dat niet duidelijk was, corrigeerde de rechter de naam, zodat de vrouw haar vergoeding niet door een formaliteit misliep.

De transitievergoeding is een derde maandsalaris per dienstjaar, vanaf je eerste werkdag. In 2026 is het maximum €102.000 bruto, of een jaarsalaris als dat hoger is. Je vakantiegeld en een vaste eindejaarsuitkering tellen mee in het salaris. Ook als je ziek bent op het moment dat je contract eindigt, heb je recht op de vergoeding.

Ben je ziek en ben je het niet eens met het advies van de bedrijfsarts, vraag dan meteen om een second opinion bij een andere bedrijfsarts. Je kunt ook een deskundigenoordeel bij het UWV aanvragen; dat kost €100. Leg alles schriftelijk vast.

Weigert je werkgever na het einde van je contract de transitievergoeding te betalen, dan moet je snel zijn: je hebt drie maanden na het einde van je contract om naar de kantonrechter te stappen. Vraag bijvoorbeeld hulp bij het Juridisch Loket, je vakbond of je rechtsbijstandsverzekering. En kijk op je eindafrekening of je verlofuren, vakantiegeld en eindejaarsuitkering op tijd en volledig zijn betaald.