BRUSSEL BEKENT KLIMAATFALEN: industrie vlucht weg en plots kunnen CO2-regels wél soepeler

Nu blijkt dat rechts gewoon gelijk had.

De Europese Commissie wil staal-, beton-, aluminium- en chemiebedrijven langer gratis emissierechten geven. De geplande einddatum van 2040 wordt vooruitgeschoven, omdat Brussel bang is dat complete industrieën Europa verlaten.

Precies het scenario waarvoor FVD, PVV en andere critici jarenlang waarschuwden.

Sinds 2005 moeten Europese industriebedrijven betalen voor hun CO₂-uitstoot. De rechten worden steeds schaarser en duurder. Het officiële doel was dat deze emissierechten in 2040 niet langer zouden worden uitgegeven.

Maar bedrijven concurreren niet alleen met het bedrijf aan de overkant van de Duitse grens. Zij concurreren met producenten in China, India, Afrika en de Verenigde Staten.

Wanneer een Europese fabriek torenhoge energieprijzen, CO₂-heffingen, rapportageplichten en klimaatregels moet betalen, terwijl een buitenlandse concurrent die kosten niet heeft, gebeurt het onvermijdelijke.

De productie vertrekt.

De werknemers verliezen hun baan. Europa verliest kennis en strategische capaciteit. De producten worden vervolgens uit het buitenland geïmporteerd, vaak geproduceerd met méér uitstoot dan hier.

De planeet wordt er geen milligram schoner van. Europa wordt alleen armer en afhankelijker.

Er bestonden al uitzonderingen voor 245 industriële bedrijfstakken die gratis emissierechten konden aanvragen om “CO₂-lekkage” te voorkomen.

Dat woord is Brussels jargon voor een simpel feit: het klimaatbeleid jaagt productie weg.

Nu stelt klimaatcommissaris Wopke Hoekstra voor om de handel in emissierechten ook na 2040 mogelijk te houden en gratis rechten langer uit te delen. RTL Nieuws meldt dat de staal-, beton- en chemische industrie meer tijd moeten krijgen.

Meer tijd?

Zij hebben geen tijd nodig. Zij hebben betaalbare energie, betrouwbare regels en een gelijk speelveld nodig.

De Europese Commissie probeert een gebroken been te behandelen met een iets zachtere schoen.

Nederland ontving vorig jaar 923 miljoen euro aan opbrengsten uit het emissiehandelssysteem.

Dat geld komt niet uit de lucht vallen. Bedrijven verwerken die kosten in hun prijzen. Uiteindelijk betaalt de consument.

Via duurder staal. Duurder vervoer. Duurdere bouwmaterialen. Duurdere energie. Duurdere boodschappen.

De overheid legt een klimaatbelasting op, noemt de opbrengst vervolgens een “klimaatfonds” en presenteert iedere subsidie uit datzelfde fonds als een cadeautje aan de bevolking.

De burger wordt eerst beroofd en daarna geacht dankbaar te zijn wanneer een deel van zijn eigen geld met een klimaatlogo wordt teruggegeven.

Klimaatclubs reageren boos op de versoepeling. Zij waarschuwen dat andere sectoren en huishoudens mogelijk meer moeten doen wanneer de industrie minder snel wordt gedwongen.

Daar komt de ware agenda weer tevoorschijn.

Wanneer het politiek te gevaarlijk wordt om bedrijven verder uit Europa te jagen, moet de rekening kennelijk naar gezinnen. Dan moet de cv-ketel weg. Dan wordt autorijden duurder. Dan moeten woningen verplicht worden verbouwd. Dan worden vliegreizen, vlees en energie zwaarder belast.

De klimaatmachine moet immers altijd blijven draaien.

Europa moet niet alleen de einddatum verschuiven. Het moet fundamenteel breken met klimaatbeleid dat onze eigen industrie vernietigt.

Investeer in kernenergie. Zorg voor betaalbare stroom en gas. Verminder de regeldruk. Laat bedrijven in Europa produceren onder strenge maar haalbare milieunormen.

Een staalfabriek die uit Nederland verdwijnt en in China opnieuw opent, is geen klimaatwinst.

Het is economische zelfmoord.

Brussel geeft nu schoorvoetend toe dat het systeem niet werkt. Rechts moet ervoor zorgen dat deze tijdelijke versoepeling het begin wordt van volledige afbraak van de klimaatdwang.