BRUSSELSE GELDMACHINE VREET MILJARDEN: kabinet moet eindelijk de héle EU-rekening onthullen

Maar de werkelijke financiële verhouding tussen Nederland en de Europese Unie bestaat uit veel meer dan één jaarlijkse contributie. Er zijn afdrachten, invoerrechten, subsidies, leningen, garanties, nationale uitvoeringskosten, Brusselse regelgeving en mogelijke toekomstige Europese belastingen.

De Nederlandse burger heeft recht op één volledig, begrijpelijk en jaarlijks gecontroleerd overzicht. Geen propagandafolder van de Europese Commissie, maar een harde financiële balans.

Volgens de officiële begroting van Buitenlandse Zaken wordt voor 2026 gerekend op ongeveer 9,8 miljard euro aan nationale afdrachten. Daarbovenop wordt bijna vijf miljard euro aan invoerrechten geïnd.

Die bedragen mogen boekhoudkundig niet zomaar op één hoop worden gegooid. Invoerrechten zijn Europese middelen die Nederland namens de EU int en zijn niet hetzelfde als een directe uitgave uit de nationale schatkist. Juist daarom is transparantie nodig: burgers moeten kunnen zien welke geldstroom wat voorstelt en wie uiteindelijk de rekening draagt.

De Algemene Rekenkamer berekende dat de Nederlandse nettobijdrage in 2024 ongeveer 7,3 miljard euro bedroeg.

Dat is al een astronomisch bedrag. Omgerekend is het honderden euro’s per inwoner per jaar. Geld dat niet kan worden uitgegeven aan belastingverlaging, politie, wegen, zorg of het bouwen van gevangenissen.

De directe contributie is niet het hele verhaal. Nederland staat ook garant voor Europese fondsen, leningen en instellingen. Garanties zijn geen uitgaven zolang niemand er een beroep op doet, maar het zijn wel reële financiële risico’s.

De Rekenkamer becijfert voor 2026 ongeveer 151,5 miljard euro aan garanties die met Europese constructies samenhangen. Daaronder vallen verschillende instrumenten en instellingen. Niet ieder bedrag zal ooit worden opgeëist, maar doen alsof deze verplichtingen niet bestaan is pure volksverlakkerij.

Wie garant staat voor de schulden of programma’s van anderen, draagt risico. Een verantwoord kabinet vermeldt daarom niet alleen de jaarlijkse betaling, maar ook de maximale blootstelling, de kans dat garanties worden aangesproken en de voorwaarden waaronder Nederland kan weigeren.

Daar houdt het niet op. Het Europees Parlement heeft voor de begrotingsperiode 2028-2034 een omvangrijker budget bepleit. Volgens het Europees Parlement zelf moet het meerjarige budget uitkomen op 1,27 procent van het gezamenlijke Europese bruto nationaal inkomen, terwijl de aflossing van coronaschulden daar nog buiten zou blijven.

Daarnaast wil het parlement nieuwe Europese inkomstenbronnen die jaarlijks ongeveer zestig miljard euro moeten opleveren.

“Nieuwe inkomstenbronnen” is Brussels voor belastingen die steeds minder zichtbaar via nationale parlementen lopen. Zodra de EU eigen belastingen kan innen, wordt zij financieel minder afhankelijk van lidstaten — en daarmee politiek machtiger.

Dat is precies waarom eurofielen er zo enthousiast over zijn.

Een volledige EU-balans moet daarnaast de nationale uitvoeringskosten van Europese regelgeving bevatten. Hoeveel ambtenaren, consultants, controlesystemen en juridische procedures zijn nodig om Europese richtlijnen en verordeningen uit te voeren?

Ook de economische schade door verkeerde regels hoort inzichtelijk te worden gemaakt. Denk aan beperkingen voor boeren, energiebeleid, rapportageverplichtingen en regels die kleine Nederlandse ondernemingen veel harder treffen dan multinationals met complete juridische afdelingen.

Daar kunnen tegenoverliggende baten staan, zoals toegang tot de interne markt, onderzoeksprogramma’s en samenwerking. Prima. Zet die eveneens in het overzicht. Maar laat Den Haag stoppen met de kinderachtige truc om alleen gekozen voordelen te presenteren en iedere indirecte last buiten beeld te houden.

Ieder jaar moet op Prinsjesdag een aparte Europese balans verschijnen: directe afdrachten, ontvangsten, garanties, leningen, uitvoeringskosten, regelgevingseffecten en toekomstige verplichtingen. Onafhankelijk gecontroleerd door de Rekenkamer en begrijpelijk tot op huishoudniveau.

Als de Europese Unie werkelijk zo voordelig is als D66, VVD en CDA beweren, hoeven zij voor zo’n overzicht niet bang te zijn.

Dat zij het niet vrijwillig leveren, zegt eigenlijk al genoeg.