Ronald Plasterk breekt met links: Radicale islam groot veiligheidsprobleem – Cultuur onder druk!

In zijn column in De Telegraaf laat Plasterk geen ruimte voor misverstand. Hij erkent expliciet dat het merendeel van de moslims in Nederland keurige medeburgers zijn. Buren, collega’s, politieagenten, vakmensen. Mensen die volledig recht hebben op respect en die onmiskenbaar deel uitmaken van onze samenleving. Tot zover niets controversieels.

Maar, en dat is precies waar jarenlang omheen werd gedraaid: dat is niet het hele verhaal.

Plasterk benoemt twee ongemakkelijke waarheden. Ten eerste dat het sterk toenemende en geconcentreerde aantal moslims in bepaalde Europese steden wél degelijk druk zet op de bestaande cultuur. Een druk die, zoals hij terecht opmerkt, nooit ontstond bij eerdere migratiegolven zoals die van Indonesische Nederlanders of Surinamers.

Ten tweede wijst hij op iets wat steeds moeilijker te ontkennen valt: het overgrote deel van het mondiale terrorisme is terug te voeren op radicaal en gewelddadig islamisme. Kerstmarkten die worden beveiligd als forten, Joodse evenementen die structureel bescherming nodig hebben, straten die worden geblokkeerd door religieuze manifestaties. Dat zijn geen verzinsels, dat is dagelijkse realiteit in Europa.

Plasterk schrijft het klip en klaar: het radicale islamisme is een reëel veiligheidsprobleem, en het is verstandig om dat eerlijk onder ogen te zien.

Precies. Dat zogenaamde “religie van de vrede” heeft in de praktijk te vaak geleid tot geweld, intimidatie, vrouwenonderdrukking, Jodenhaat en vijandigheid tegenover homo’s en andersdenkenden. Niet door iedereen, maar wel door een ideologie die weigert zich aan te passen en in plaats daarvan dominantie nastreeft.

Toch werd iedereen die dit benoemde jarenlang weggezet als “islamofoob”. Vooral door dezelfde linkse politieke en mediatieke kringen waar Plasterk zelf deel van uitmaakte. Kritiek op islamisering? Racisme. Zorgen over veiligheid? Angstzaaierij. Pleiten voor grenzen? Extreemrechts.

En ondertussen blijven onze door de staat gefinancierde media, die jaarlijks miljarden belastinggeld opslokken, opvallend eenzijdig. Ze bagatelliseren problemen, kiezen steevast de kant van activisten en schilderen iedere criticus af als moreel verwerpelijk. Een werkelijk pluriform geluid ontbreekt.

Waarom steunt de overheid organisaties die zich openlijk afzetten tegen onze samenleving? Waarom is er nauwelijks ruimte voor een stevig, rechts geluid in het publieke bestel?

Wat Plasterk nu schrijft, is geen nieuwe analyse. Het is precies wat Pim Fortuyn en later Geert Wilders al jaren aankaarten. Het verschil is dat zij daarvoor werden verguisd, gedemoniseerd en buitengesloten. Wilders wordt al meer dan twee decennia weggezet als “extreemrechts”, terwijl de echte extremen te vinden zijn bij partijen die grenzen openhouden, problemen ontkennen en islamisering oogluikend toestaan.

Onze cultuur, onze tradities, onze vrijheden staan onder druk. En nog altijd is het vooral Wilders die dat zonder omwegen durft te benoemen.

Plasterk is inmiddels weg uit de actieve politiek. Pas nu, zonder zetels om te verliezen, durft hij de waarheid te zeggen. Dat is wrang, maar ook veelzeggend. Blijkbaar is eerlijkheid in Den Haag vaak pas mogelijk als de politieke carrière erop zit.

Beter laat dan nooit. Maar laten we niet vergeten wie deze waarheid al jaren verkondigt en daar een hoge prijs voor heeft betaald.