Burgemeester Ter Apel bagatelliseert wangedrag asielzoekers: broek naar beneden trekken zou ‘niks seksueels’ zijn

O, gelukkig maar. Het is slechts minachting.

Alsof dat de zaak ook maar één haar beter maakt. Alsof inwoners, hulpverleners en andere aanwezigen opgelucht adem moeten halen omdat het ontbloten van het onderlichaam volgens de burgemeester niet seksueel bedoeld zou zijn. Het probleem is niet alleen de vermeende intentie. Het probleem is dat mensen met intimiderend en vernederend gedrag laten zien dat zij lak hebben aan onze normen, onze gastvrijheid en de mensen die op het terrein hun werk proberen te doen.

De uitspraken van Velema komen uit een NRC-interview dat door NieuwRechts is aangehaald. De burgemeester noemt het gedrag intimiderend en spreekt van minachting, maar probeert tegelijkertijd de ernst van de situatie te relativeren.

Dat is precies de bestuurlijke reflex waaraan Nederland al jarenlang lijdt. Eerst wordt ongewenst gedrag verzwegen. Vervolgens wordt het erkend, maar uitsluitend met verzachtende woorden. Daarna krijgen Nederlanders te horen dat zij vooral niet “hysterisch” moeten reageren. En uiteindelijk wordt het abnormale de nieuwe dagelijkse werkelijkheid.

Wie zijn broek laat zakken om een ander te vernederen of bang te maken, weet heel goed wat hij doet. Dit is geen onschuldig cultuurverschil en geen ongelukkige communicatiefout. Het is doelbewuste intimidatie. Een samenleving met zelfrespect stelt daar een heldere grens tegenover.

De uitspraak staat bovendien niet op zichzelf. Het Rode Kruis en VluchtelingenWerk schortten werkzaamheden op omdat de veiligheid rond het terrein niet meer voldoende gegarandeerd kon worden. Volgens EW waren er opstootjes, vechtpartijen, intimidatie en twee steekincidenten.

Het kabinet kondigde vervolgens extra beveiligers, boa’s, cameratoezicht en preventief fouilleren aan. Dat is nogal een pakket voor een situatie waarover Nederlanders zich volgens sommige bestuurders vooral niet te druk zouden moeten maken.

De tegenstrijdigheid is stuitend. Aan de ene kant worden maatregelen genomen die normaal gesproken bij een ernstig veiligheidsprobleem horen. Aan de andere kant blijft de bestuurlijke boodschap dat het allemaal wel meevalt en slechts om een kleine groep gaat.

Maar voor de mensen die er werken, wonen of reizen, doet het er niet toe of de overlast door tien, twintig of honderd mannen wordt veroorzaakt. Als de overheid weet wie de raddraaiers zijn, moet zij hen verwijderen, vastzetten waar strafbare feiten zijn gepleegd en uitzetten zodra dat juridisch mogelijk is.

Daarover zou de discussie moeten gaan. Niet over de vraag of het laten zakken van een broek “seksueel” of “minachtend” bedoeld is, maar over de vraag waarom mensen die zich zo gedragen überhaupt toegang houden tot de opvang en daarmee tot Nederland.

Wie hier bescherming vraagt, hoort zich voorbeeldig te gedragen. Dat is geen extreme eis. Dat is het absolute minimum. Een asielzoeker die hulpverleners, omstanders of medebewoners intimideert, laat zien geen respect te hebben voor het land dat hem opvangt.

Toch bestaat het Nederlandse asielbeleid uit eindeloze waarschuwingen, gesprekken, begeleidingstrajecten en nieuwe beveiligingsmaatregelen. Alles wordt aangepast behalve de aanwezigheid van de overlastgever zelf. De Nederlander moet om hem heen leren leven.

Ter Apel is geen natuurramp. Het is het gevolg van jarenlang beleid waarbij instroom heilig werd verklaard en handhaving structureel achterbleef. Grenzen bleven open, kansarme aanvragen bleven binnenkomen en gemeenten kregen de problemen over de schutting gegooid.

Daarom is ook de verontwaardiging over de woorden van Velema terecht. Een burgemeester die dagelijks met de puinhopen wordt geconfronteerd, verdient begrip voor de moeilijke positie waarin Den Haag hem heeft gebracht. Maar begrip betekent niet dat we het taalgebruik kritiekloos moeten accepteren.

Minachting is ernstig. Intimidatie is ernstig. Je broek naar beneden trekken om anderen te vernederen is ernstig. En een overheid die daarop reageert met camera’s en preventief fouilleren, weet dat de situatie ernstig is.

De oplossing is niet nóg een beveiligingsplan. De oplossing is een asielstop, versnelde afhandeling, onmiddellijke aanpak van overlastgevers en daadwerkelijke terugkeer. Nederland hoeft minachting niet te financieren. Nederland hoeft intimidatie niet te huisvesten. En Nederlanders hoeven zich al helemaal niet te laten vertellen dat zij daar kalm en begripvol op moeten reageren.