Laten we de cijfers induiken. In de eerste drie maanden van 2025 kwamen er netto zo’n 30.000 migranten bij: 79.000 mensen immigreerden, terwijl 49.000 Nederland verlieten. De grootste groep nieuwkomers?
Syriërs, met een netto instroom van ruim 9.000. Let wel, deze mensen waren vaak al een tijdje hier, maar ze tellen pas mee voor de statistieken zodra ze een verblijfsvergunning krijgen of een halfjaar in een asielopvang hebben gezeten. En ja, de verdrijving van de Syrische dictator Assad eind 2024 heeft hier nog geen invloed op, maar het
CBS meldt dat het aantal eerste asielaanvragen uit Syrië al flink is gedaald. Dat gaan we dus later in de cijfers zien.
Ondertussen is de Oekraïense instroom flink afgenomen. In 2022, toen Rusland Oekraïne binnenviel, verwelkomden we nog 24.000 Oekraïense vluchtelingen in het eerste kwartaal. Dit jaar waren dat er slechts 6.000, terwijl bijna 4.000 Oekraïners weer vertrokken. Het contrast is scherp, maar het echte drama ligt elders: onze natuurlijke aanwas is negatief. Er stierven meer mensen (zo’n 47.000) dan er baby’s werden geboren (39.000). Dat betekent dat zonder
migratie onze
bevolking zou krimpen. Vergrijzing slaat keihard toe, en de wiegjes blijven leeg.
Dit is slecht
nieuws. Terwijl de demografie van Nederland verandert door een forse migratiestroom – met
Syriërs voorop – blijft ons eigen geboortecijfer achter. Het is een trend die al jaren gaande is, en het roept de vraag op: hoe lang houden we dit vol? Wordt Nederland nog wel bestuurd voor de Nederlanders, of zijn we een doorgangshuis geworden voor de rest van de wereld? Het is tijd om hierover na te denken, voordat de cijfers ons helemaal inhalen.