Van Weel (VVD) en Van den Brink (CDA) hielden 175 zware asielincidenten met 29 steekpartijen en 18 zedenzaken maandenlang uit het zicht

De cijfers die het ministerie op het overheidsportaal Open Overheid heeft gepubliceerd, lezen als het dagboek van een land dat door zijn eigen bestuurders aan de wetteloosheid is uitgeleverd. Het gaat hier niet om een gestolen fiets of een losse scheldpartij bij het avondeten. Op dat overzicht staan namelijk alleen de zwaarste spoedmeldingen die vanuit de opvanglocaties van het COA en de kantoren van de IND rechtstreeks naar de hoogste politieke en ambtelijke bazen in Den Haag worden gestuurd.

Dat betekent dat deze rapportages rechtstreeks op het bureau van CDA-minister Bart van den Brink en VVD-minister David van Weel belanden. Terwijl Van den Brink door het land trekt om burgemeesters en wethouders met de Spreidingswet achter de vodden te zitten en vierenzeventig gemeenten onder verscherpt toezicht plaatst, wist de top van zijn eigen ministerie van dag tot dag welke ravage er in en buiten de opvanglocaties werd aangericht. Alleen de Nederlandse burger mocht een jaar lang niet meekijken.

Sinds 2023 geldt de afspraak dat Justitie elk kwartaal een overzicht van deze piketmeldingen openbaar maakt, zodat de Tweede Kamer en de belastingbetaler kunnen controleren wat er zich in de asielketen afspeelt. Toch bleef het loket ongeveer een jaar lang potdicht. In de toelichting bij de eindelijk gepubliceerde lijst komt het ministerie op de proppen met het meest doorzichtige excuus uit het Haagse handboek: de vertraging zou te wijten zijn aan "beperkte personele capaciteit" en extra handmatige controles.

Laat die smoes even op je inwerken. De rijksoverheid is de afgelopen jaren uitgedijd tot een moloch die bijna 22 miljard euro per jaar aan het rijksapparaat verslindt. Voor het doorlichten van gemeenten die weigeren een azc te openen is er elk uur van de dag personeel beschikbaar, maar voor het tellen van negenentwintig steekpartijen in de asielopvang ontbrak zogenaamd de mankracht.

En zelfs nu de lijst over de eerste drie kwartalen van 2026 in één keer online is gezet, dekt het ministerie zich aan alle kanten in. De registraties bevatten meestal alleen de summiere informatie uit de eerste vierentwintig uur na een melding en zijn volgens de ambtenaren niet volledig. Met andere woorden: die honderdvijfenzeventig zware incidenten in negen maanden tijd vormen slechts het topje van de ijsberg dat zo groot was dat het COA en de IND er niet omheen konden.

Wie door de categorieën op de lijst loopt, begrijpt meteen waarom het kabinet-Jetten deze cijfers het liefst zo lang mogelijk in een bureaula liet liggen. In negen maanden tijd noteerden het COA en de IND maar liefst negenentwintig steekincidenten waarbij ten minste één asielzoeker betrokken was. Dat geweld beperkte zich allang niet meer tot één opvanglocatie, maar trok een bloedspoor door het hele land: van Amsterdam, Leiden en Alkmaar tot Uden, Nijmegen en Maastricht.

In meerdere gevallen waren er minderjarigen bij de mesaanvallen betrokken. Zo stak een jonge asielzoeker in maart op een school in Maastricht een klasgenoot neer met een mes. Volgens NieuwRechts sprak de rechter onlangs van "een geweldsexplosie" en kreeg de dader zes jaar cel. Gewone Nederlandse ouders sturen hun kind naar school in de veronderstelling dat het daar veilig is, en krijgen de rekening gepresenteerd van een asielbeleid dat elk onderscheid tussen bescherming en gevaar heeft uitgewist.

Daarnaast telt de lijst drieëntwintig zware agressie-incidenten waarbij bewoners of personeelsleden van de opvang gewond raakten, twaalf branden en dertien meldingen van zelfbeschadiging. Niet elke brand op het overzicht werd overigens door een bewoner aangestoken, want in Loosdrecht ging het om vuurwerk van demonstranten bij een locatie, maar bij diverse andere meldingen staken asielzoekers wel degelijk zelf de boel in brand. Terwijl gemeenteraden in het land bewoners proberen gerust te stellen met een extra straatlantaarn en wat gesnoeide bosjes, rukken de ambulance en de politie af en aan en krijgen de bewindslieden in Den Haag keurig een piketmelding op hun telefoon.

Zo mogelijk nog stuitender zijn de achttien geregistreerde zedenincidenten in negen maanden tijd. Uit de reconstructie van de meldingen blijkt hoe klinisch en afstandelijk de Haagse papiermolen zulke gruweldaden wegboekt. Zo ging een Marokkaanse asielzoeker, die door het COA op een opvangschip in Hendrik-Ido-Ambacht was ondergebracht, eind februari in Rotterdam onder invloed van drugs twee jonge vrouwen te lijf in een poging hen te verkrachten.

Na zijn aanval dook de man dagenlang onder, totdat medewerkers van het COA hem herkenden op opsporingsfoto's van de politie en hij alsnog kon worden ingerekend. En hoe staat zo'n nachtmerrie voor twee jonge vrouwen vervolgens in de officiële ministeriële rapportage vermeld? Als een droge aanhouding "op verdenking van betrokkenheid bij een zedendelict". En in september staat er tussen de regels nog een melding over een minderjarig slachtoffer dat buiten het terrein van het azc met een zedenmisdrijf te maken kreeg, waarbij een bewoner van een opvanglocatie in Ter Apel werd aangehouden. Achter elk kil ambtenarenregeltje in dit rapport schuilt een verscheurd leven van een slachtoffer dat de prijs betaalt voor de lafheid van het partijkartel.

Alsof negenentwintig steekpartijen en achttien zedenzaken nog niet genoeg zijn, staat er op de lijst ook nog een bewoner van een opvanglocatie in Hengelo die op luchthaven Schiphol moest worden aangehouden vanwege "dreigementen over het plegen van een aanslag". Dat is het soort gasten dat op kosten van de Nederlandse belastingbetaler onderdak, zakgeld en gratis zorg krijgt, om vervolgens naar onze nationale luchthaven af te reizen met terreurdreigementen.

Dit rapport laat in één klap zien hoe levensgevaarlijk de open-grenzenpolitiek van dit minderheidskabinet in de praktijk uitpakt. De VVD van David van Weel en het CDA van Bart van den Brink beloofden hun kiezers in verkiezingstijd gouden bergen over orde, veiligheid en grip op migratie. Maar nu ze samen met het D66 van Rob Jetten op het pluche zitten, weigeren ze de Spreidingswet in te trekken en laten ze de asielinstroom onverminderd doorgaan.

Sterker nog: in de onderhandelingen over het Belastingplan wezen D66, VVD en CDA afgelopen week nog elke eis van de rechterflank om een streep door de gemeentelijke asieldwang te zetten hooghartig van de hand. Gemeenten móéten blijven leveren, wijken móéten nieuwe opvanglocaties slikken, en wie daartegen protesteert krijgt van de minister te horen dat hij solidair moet zijn.

Dat diezelfde bewindslieden intussen maandenlang hebben gewacht met het publiceren van de piketmeldingen, is geen toeval en al helemaal geen administratief ongelukje. Als inwoners van die vierenzeventig gemeenten onder toezicht elke drie maanden zwart-op-wit hadden gelezen dat er in negen maanden tijd negenentwintig keer is gestoken en achttien keer een zedenmisdrijf is gemeld, was er geen enkel draagvlak meer overgebleven voor de dwangplannen van Van den Brink.

De maskers zijn nu definitief afgevallen. Een regering die zulke aantallen gewelds- en zedenincidenten in haar eigen opvangketen registreert en desondanks weigert de grenzen te sluiten, speelt Russische roulette met de veiligheid van haar eigen bevolking. Het verstoppen van piketmeldingen achter een rookgordijn van personeelsgebrek is een klap in het gezicht van ieder slachtoffer.

Ministers Van Weel en Van den Brink hoeven niet over een jaar weer met een opgepoetst excelsheetje te komen nadat het leed al is geschied. Er is na honderdvijfenzeventig zware incidenten, negenentwintig steekpartijen en achttien zedenzaken maar één maatregel die telt: trek de Spreidingswet vandaag nog in, voer een volledige asielstop in en regel dat iedere asielzoeker die een mes trekt, een vrouw aanrandt of met een aanslag dreigt dezelfde dag nog in een gesloten cel belandt om het land uit te worden gezet!