Laten we even eerlijk zijn: Harris’ boodschap is een klap in het gezicht van
Israël en een vrijbrief voor terreur. Door
Palestina te erkennen na de gruwelen van 7 oktober – verkrachtingen, moorden, ontvoeringen – zegt hij eigenlijk: “Ga door,
Hamas. Verkracht meer Joodse vrouwen, verbrand meer gezinnen, ontvoer meer peuters. Barbaarse wreedheden? Geen probleem, wij belonen jullie met een staat!” Het is alsof Harris 7 oktober als Palestina’s Onafhankelijkheidsdag viert, met een cynisch “Sláinte!” erbij. Walgelijk.
Harris’ zogenaamde “tweestatenoplossing” is niets meer dan een knieval voor terroristen, verpakt in wollige diplomatie. Terwijl
Israël rouwt om de slachtoffers van
Hamas’ barbarij, klopt Harris zichzelf op de borst voor zijn “vredesinitiatief”. Dit is geen vredesplan, dit is een aanmoediging voor meer bloedvergieten. En het ergste? Hij denkt dat hij hiermee wegkomt, terwijl de wereld ziet wat hij echt doet: terreur legitimeren.
Kortom, Simon Harris’ trots op de erkenning van
Palestina is een gotspe. Het beloont wreedheid en ondermijnt elke kans op echte vrede. Shame on you Harris!