Omgekeerde wereld: Syrië weigert eigen asielzoekers, linkse Duitse elite buigt direct

De arrogantie vanuit Damascus is werkelijk stuitend. Mohammed Yaqub al-Omar, directeur van de consulaire afdeling van het Syrische ministerie van Buitenlandse Zaken, eist doodleuk dat Duitsland "begrip" toont voor de vluchtelingen en het land "meer tijd" geeft voor de wederopbouw. Volgens hem leven er momenteel 1,5 miljoen mensen in tentenkampen in Noord-Syrië en zou een massale terugkeer vanuit Duitsland de boel alleen maar verder ontwrichten. Oftewel: laat de Europese belastingbetaler de problemen van het Midden-Oosten maar tot in het einde der tijden oplossen.

Aan de rechterkant van de gevestigde orde begint in Duitsland eindelijk wat realisme in te dalen. Politici van de CDU en CSU stellen volkomen terecht dat de gronden voor bescherming met de val van het Assad-regime simpelweg zijn vervallen. Alexander Throm (CDU) raakte de spijker keihard op de kop: "Wie, als het niet de Syriërs zelf zijn, moet het land dan weer opbouwen na de burgeroorlog?" Ook partijgenoot Marion Gentges eist dat in ieder geval zware criminelen en gevaarlijke individuen per direct het land worden uitgezet.

Maar dan is er de SPD. De linkse regeringspartij reageert voorspelbaar laf en meegaand op de eisen van Damascus. Serdar Yüksel van de SPD jammert dat Syrië inderdaad nog "structuren moet creëren" en dat er geen scholen of ziekenhuizen zijn. De suggestie dat de bloedjonge, gezonde Syrische mannen in Duitsland zélf de handen uit de mouwen moeten steken in hun thuisland, komt bij dit soort politici niet eens op.

Terwijl de gevestigde partijen kibbelen, slaat de Alternative für Deutschland (AfD) met de vuist op tafel. Co-leider Alice Weidel fileerde het slappe beleid genadeloos: "Syrië eist dat Duitsland criminele Syriërs niet terugstuurt - en de Duitse regering geeft toe." De AfD maakt klip en klaar dat er onder hun leiding direct een grootschalig deportatie-offensief zou starten, waarbij de veiligheid van de eigen Duitse burgers weer op de eerste plaats komt.

De tijd van theedrinken en pappen en nathouden is voorbij. Vorig jaar lanceerden enkele Duitse deelstaten nog "vrijwillige" deportatieprogramma's met riante zakken belastinggeld als oprotpremie, maar dat liep uit op een gigantisch fiasco. Bijna niemand wilde de gratis Duitse verzorgingsstaat vrijwillig inruilen voor Syrië.

De enige taal die nog werkt is de taal van gedwongen uitzettingen. Terwijl Duitsland worstelt met dit asieldrama, zitten VVD, CDA en D66 in Den Haag ongetwijfeld weer braaf aantekeningen te maken over hoe ze de Nederlandse grenzen nóg verder kunnen openzetten. Het wordt hoog tijd voor een politieke aardverschuiving.