Duitse milieuagentschap stigmatiseert klimaatsceptici

Duitse milieuagentschap stigmatiseert klimaatsceptici

Propagandamachine draait weer op volle toeren.

Het Duitse milieuagentschap heeft een nieuwe brochure uitgebracht waarin veel gestelde vragen in het klimaatdebat worden beantwoord, conform de mantra van het VN-klimaatpanel (IPCC). Tegelijkertijd is deze brochure een frontale aanval op de klimaatsceptici, die wagen te twijfelen aan de door de Duitse overheid gepropageerde boodschap van de klimaatalarmisten.

Aan de inleiding ontleen ik het volgende:

Seit Beginn der Industrialisierung verändert die Menschheit die Zusammensetzung der Atmosphäre. Durch Energieerzeugung, Industrie, Landwirtschaft und Verkehr gelangen Treibhausgase wie Kohlendioxid, Methan oder Lachgas in die Luft und reichern sich dort an. So stieg die Konzentration von Kohlendioxid in diesem Zeitraum um mehr als ein Drittel. Die rapide Zunahme von Treibhausgasen in der Atmosphäre führt zur Erwärmung des Klimas. Wenn es nicht gelingt, diese Emissionen entscheidend zu mindern, wird sich das Klima innerhalb kurzer Zeit stark ändern. Schon lange warnt die Klimaforschung vor einer drohenden Klimaerwärmung, die für die – an die heutigen klimatischen Verhältnisse angepasste – menschliche Gesellschaft große Gefahren birgt.

Maar ja, er zijn vele wetenschappers die deze klimaatapocalyps maar grote onzin vinden. Voor dat soort lieden, waartoe ik mijzelf reken, wordt in de brochure gewaarschuwd.

Im Gegensatz dazu gibt es einen Personenkreis, der die Erkenntnisse der Klimawissenschaft nicht anerkennt, die sogenannten „Klimawandelskeptiker“ oder kurz „Klimaskeptiker“. Obwohl in den meisten Fällen fachfremd, stellen sie eine breite Palette an Gegenthesen zum heutigen Kenntnisstand der Klimaforschung auf. Der Ton, den die „Klimawandelskeptiker“ in der Auseinandersetzung mit der Klimawissenschaft anschlagen, geht nicht selten über das Maß einer sachlich-kritischen Diskussion hinaus. Zuweilen steht die Klimawissenschaft in der öffentlichen Diskussion regelrecht unter Beschuss. Die Medien zeichnen wiederholt das Bild gegensätzlicher Auffassungen in der Klimaforschung. Dabei ist sich die wissenschaftliche Gemeinschaft über die Ursachen der Klimaerwärmung weitgehend einig.

Vanaf blz. 97 schenkt de brochure aandacht aan de klimaatcritici onder de titel: 'Entstehung und gezielte Verbreitung von Zweifeln an den wissenschaftlichen Erkenntnissen zur anthropogenen Klimaerwärmung.' En men mag natuurlijk helemaal niet twijfelen aan wat de klimaatalarmisten ons voorhouden. Wij moeten geloven! Immers zij hebben de wijsheid in pacht, zij zijn de redders van de planeet en hebben het beste met ons voor!

De auteurs wijzen erop dat er consensus bestaat binnen de klimaatwetenschap en dat het in de publieke discussie slechts om een schijndebat gaat. Dat is een vast nummer op het repertoire van de klimaatalarmisten. Zij doen het voorkomen alsof zij de enigen zijn met kennis van zaken en beschouwen elke wetenschapper die het niet met ze eens is als een dissident en kneusje. Dit is schaamteloze monopolisering van de wetenschap. Het is misleidende klimaatpropaganda. Er zijn duizenden gekwalificeerde en bona fide wetenschappers die zich van de menselijke broeikashypothese hebben gedistantieerd.

Zo is er het 'Global Warming Petition Project', dat door meer dan 30.000 wetenschappers is ondertekend. Dan is er nog de lijst van Marc Morano met meer dan 1000 klimaatsceptici. Zie hier.

De veel gehoorde bewering dat 97% van de klimaatwetenschappers de AGW-hypothese zouden onderschrijven, is gebaseerd op een steekproef van zo'n 79 wetenschappers. Dat is dus lachwekkend weinig.

Zelfs onder de professionele Duitse klimatologen, allen door de overheid gefinancierd, heerst geen consensus, zoals uit dit onderzoek is gebleken.

In plaats inhoudelijke weerlegging van de kritiek van de klimaatsceptici trachten de auteurs van de brochure hen te stigmatiseren door te wijzen op het feit dat sommige van hen financiële ondersteuning hebben gekregen van de fossiele brandstoffenindustrie. Dat de overgrote meerderheid van de klimaatsceptici, onafhankelijk van elkaar opererend, uit talloze landen, daar niets mee heeft te maken, wordt niet vermeld.

Op basis van een studie van Naomi Oreskes wordt beweerd dat er nauwelijks klimaatsceptische 'peer–reviewed' artikelen zijn verschenen in de vakbladen. Dit is feitelijk onjuist.

De invloed van de klimaatsceptici op de Amerikaanse politiek wordt gehekeld. Over de invloed van de klimaatalarmisten op de politiek van vele andere landen, zoals de Europese, wordt gezwegen.

De auteurs van de brochure nemen de leden van het klimaatpolitbureau, waarvan het bestaan door Climategate aan het licht is gekomen, alsmede de auteurs van de 'hockey stick', in bescherming. Immers in officiële onderzoeken zijn zij vrijgepleit van wetenschappelijk wangedrag. De grondige studie van Andrew Montford ('Hiding the Decline'), waarin glashelder wordt aangetoond aan wat voor machinaties zij zich schuldig hebben gemaakt, wordt genegeerd.

Het bekend worden van gehackte of gelekte e-mailwisselingen en andere informatie van de CRU (de ‘Climatic Research Unit’ van de Universiteit van East Anglia) heeft duidelijk aangetoond dat er monopolisering en manipulatie van gegevens binnen de klimaatwetenschap heeft plaatsgevonden. De betrokken wetenschappers hebben bovendien geweigerd collega’s inzage te geven in ruwe data en – met succes – getracht de klimaatsceptici te marginaliseren, waarbij zij vele regels van ‘good scientific practice’ aan hun laars lapten. Ook hebben zij door hun intriges publicaties van de critici in de ‘peer-reviewed’ wetenschappelijke bladen weten te blokkeren. Door dit alles hebben zij zowel de klimaatwetenschap als het klimaatbeleid met een groot geloofwaardigheidsprobleem opgezadeld. Dit is het grootste wetenschappelijke schandaal in de moderne geschiedenis.

Maar, zo stellen de auteurs van de brochure vast, in Duitsland hebben de klimaatsceptici gelukkig niet zo veel invloed als in de VS. Vervolgens nemen zij EIKE ('Europäisches Institut für Klima und Energie') en auteurs als Vahrenholt en Lüning ('Die Kalte Sonne'), alsmede wetenschapsjournalisten als Dirk Maxeiner, Michael Miersch en Günter Ederer persoonlijk op de korrel.

Zie verder hier.

Al met al is deze brochure weer representatief voor de klimaatpropaganda die we gewoonlijk over ons heen krijgen en die wordt gekenmerkt door: 'cherry picking', 'spin doctoring' en 'scaremongering'.

Qua toon en inhoud is dit niet wat men van overheidsvoorlichting mag verwachten – eerder van radicale broeikasgelovigen, zoals de Duitse 'Klimaretter', die uitvoerig worden geciteerd. Maar misschien dient dit te worden toegeschreven aan groeiende wanhoop van de aanhangers van de menselijke broeikashypothese als gevolg van terreinverlies aan de klimaatsceptici in de publieke opinie en de media.

De auteurs gaan niet specifiek inhoudelijk in op de opvattingen van de klimaatsceptici en de kritiek die zij hebben op de AGW–hypothese (AGW = 'Anthropogenic Global Warming'), maar – zoals helaas gebruikelijk is in de klimaatdiscussie – proberen hen met ad hominem argumenten, insinuaties over geldelijke steun die zij van bedrijven als Exxon zouden ontvangen en schuld door associatie (bijvoorbeeld banden die zij met de tabaksindustrie en fossiele brandstofindustrie zouden hebben), zwart te maken. Inderdaad zijn er bedrijven uit de fossiele brandstofindustrie die sommige klimaatsceptici in de loop der jaren enige financiële steun hebben gegeven. Maar de bedragen waar het om gaat vallen in het niet bij de grote sommen geld die in de officiële klimaatpropaganda van de overheid zijn gestoken. Bovendien heeft de overgrote meerderheid van de klimaatsceptici geen enkele band met het bedrijfsleven. Maar dat wordt door de kersenplukkende auteurs van de brochure allemaal niet vermeld.

Het is overigens niet duidelijk door wie de brochure is geschreven, maar het zou mij niets verbazen als dat Stefan Rahmstorf van het PIK ('Potsdam Institut für Klimafolgenforschung') is geweest, die samen de directeur van dat instituut, Hans Joachim Schellnhuber, als een extreme klimaatalarmist, ja zelfs als klimaattorquemada bekend staat en de oerbron is van de klimaatangst die Duitsland nog in hoge mate in haar greep houdt.

De huidige pogingen van de Duitse overheid om de klimaatsceptici te discrediteren roept herinneringen op aan eerdere, duistere perioden in de Duitse geschiedenis, waarin soortgelijke praktijken werden gebezigd om gehele bevolkingsgroepen te stigmatiseren en uiteindelijk te elimineren.

Waakzaamheid blijft dus geboden.

Zie ook de uitstekende beschouwing van Pierre Gosselin hier.

Voor mijn eerdere DDS-bijdragen, zie hier.

Plaats reactie

666

0 reacties

Laad meer reacties

Je bekijkt nu de reacties waarvoor je een notificatie hebt ontvangen, wil je alle reacties bij dit artikel zien, klik dan op onderstaande knop.

Bekijk alle reacties

Meest gelezen

Lees meer