Onthutsend! Bianca doet schrikbarend boekje open over haar werk als juf in het speciaal onderwijs

"Elke dag zet ik alle zeilen bij. Met andere woorden: Ik voorkom dat er stoelen door de klas gaan. Ik los scheldpartijen op. Ik voorkom dat Alfred en Mohamed elkaar het ziekenhuis in trappen. Gewoon, door er tussen te staan. Dat het gestrekte been van Alfred mij op mijn enkels raakt, neem ik voor lief. Of op zijn minst, ik ben eraan gewend geraakt. Het is normaal. Ik kijk er simpelweg niet meer van op. Just another day. Meerdere keren per dag krijg ik te horen dat ik een kankerjuf ben. Of wijf. Kankerwijf. Ik moet vooral doodgaan. Bij voorkeur zo snel mogelijk. Als het even kan dan ook graag aan kanker. Ik slik. Ik tel. Ik ga door."

"Drie jongens vechten elkaar door de klas. Ze belanden plots achter mijn bureau. Ik schrik. Ik hef mijn arm op en duw. Ja, ik duw. Een paar dagen later zal blijken dat ik bij het schoolhoofd moet komen. Er ligt een klacht. Ik ga dit heus wel oplossen. Toch doet het zeer. Elke dag sta ik hier met geduld. Met empathie. En elke dag geef ik nieuwe kansen. Ik verzuip hier soms in. Terug in de klas. Geen enkele leerling luistert naar mij. Het stormt. Willem komt zijn werk inleveren. In alle woestenij heeft hij zijn les gemaakt. Dat was me gek genoeg niet eens opgevallen."